:)

من که باشم که بگویم نکن این دل را زخم لیک آیا دل تو سنگ تر از این شده؟

همه مهتاب بجویند به تاریکی شب من به دنبال هلال رخ تو می‌گردم…

هنوز گردش چَشمی نبرده از هوشت که یاد خویش هم از دل شود فراموشت .

‌ [ یک عاشقانه کوتاه ] در این اتاق ، زمان ایستاده است . قابِ عکسِ رویِ میز ، آخرین تصویری است که از تو و من در کنارِ هم به یادگار مانده . لبخندِ تو ، گویی نوری بود که تمامِ زوایایِ تاریکِ وجودم را روشن می‌کرد ، اما حالا تنها سایه‌یِ سنگینِ نبودنت ، تمامِ خانه‌یِ خاطراتم را فرا گرفته است . بدونِ تو ، هیچ چیز سر جایِ خودش نیست . قهوه‌یِ صبح ، دیگر آن طعمِ آشنا را ندارد ؛ بویِ عطرِ همیشگی‌ام ، گویی در هوایِ خالیِ نبودنت گم شده است . حتی خنده‌هایِ عابران در خیابان ، دیگر مرا شاد نمی‌کند ؛ چرا که صدایِ دلنشینِ خنده‌هایِ تو ، تنها موسیقی‌ای بود که می‌توانست مرا به وجد آورد . اینجا، در این دنیایِ "منهایِ تو"، هر چه را که لمس می‌کنم ، بویِ تو را می‌دهد . انگشتانم بر رویِ بخارِ پنجره ، نامِ تو را می‌نویسند و با هر نفسِ سرد ، آن را در هوا محو می‌کنند . شعرهایِ عاشقانه‌یِ قدیمی ، دیگر معنایی ندارند ؛ چرا که واژه‌ها، بدونِ حضورِ تو ، تنها صداهایی بی‌مفهوم در گوشِ جانم هستند . شب‌ها ، وقتی آسمان پُر از ستاره می‌شود ، به دنبالِ تنها ستاره‌ ام می‌گردم ؛ همان ستاره‌ای که روزی ، در نگاهِ تو می‌درخشید . اما حالا ، آسمانِ شب ، خالی است . خالی از نورِ نگاهِ تو . و من ، در این تاریکیِ مطلق ، تنها با خاطراتِ گذشته ، شب را به صبح می‌رسانم . شاید روزی ، این دردِ نبودنت ، کمی آرام گیرد . شاید روزی ، بتوانم دوباره بخندم ، قهوه‌ام را با لذت بنوشم ، و شعرهایِ عاشقانه‌یِ جدیدی پیدا کنم . اما تا آن روز ، تا زمانی که جایِ خالیِ تو ، همچنان در قلبم فریاد می‌زند ؛ من ، "منهایِ تو" تنها یک سایه‌یِ سرگردان خواهم بود ، در کوچه‌هایِ بن‌بستِ خاطرات . به قلم ِ: عاشق ِ سرگردان ✍🏻 .

‌ الحب‌ أوله مطر وآخره وحل... ‌ «آغازِ عشق باران است و پایانَش گِل آلود.»

کاشکی بشه:)

لا طاقة لقلبي علی البعد، والله لا طاقة له! آقای امام رضای قلبم؛ قلب من توان دوری نداره نداره نداره نداره بخدا که نداره:)

میگه ک: کدوم لب عاشقت کرده لب دریا نمیشینی؟

در بزمِ جهان جز دلِ حسرت کشِ ما نیست آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد...