چه ها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم مگر دشمن کند اینها که من با جان خود کردم...

در آخرین خط نامه‌اش نوشته بود: «اما آدم با این حجم از اندوه چه باید بکند»

گلستان همه وقتش میچسبه🤌

- بر زخم‌های جانم هم درد و هم دوائی .

مثل یک کودک بدخواب که بازیچه شده خسته‌ام، خسته‌تر از آن‌که بگویم چه شده .

ما را سری‌ست دوخته به دوش هیچ‌کس تن داده‌ایم تلخ به آغوش هیچ‌کس .

با گریه دنیا آمدم با اشک روزی می‌روم این داستان یک خطی، جور غریبی تلخ بود .

‌ [ یک عاشقانه‌ی کوتاه ] داشتم برگه های دانشجوهامو تصحیح میکردم یکی از برگه های خالی حواسمو به خودش جلب کرد . به هیچ کدوم از سوال‌ها جواب نداده بود فقط زیر سوال آخر نوشته بود : نه بابام مریض بوده ، نه مامانم همه صحیح و سالمن شکر خدا . تصادف هم نکردم ، خواب هم نموندم ، اتفاق بدی هم نیفتاده . دیشب تولد عشقم بود . گفتم سنگ تموم بذارم براش . بعد از ظهر یه دورهمی گرفتیم با بچه ها . بزن و برقص . شام هم بردمش نایب و یه کباب و جوجه ترکیبی زدیم . بعد گفت : بریم دربند ؟ پوست دستمون از سرما ترک برداشت ولی می ارزید . مخصوصن باقالی و لبوی داغ چرخی های ِسر میدون . بعدش بهونه کرد بریم امامزاده صالح ، دعا کنیم به هم برسیم . دیگه تا ببرمش خونه و خودم برگردم این سر تهرون ساعت شده بود یک شب . راست و حسینی حالش رو نداشتم درس بخونم . یعنی لای جزوتم باز کردما ، اما همش یاد قیافش می افتادم ! وقتی لبو رو مالیده بود رو پک و پوزش . خنده‌ام می گرفت و حواسم پرت می شد . یهویی هم خوابم برد . بیهوش شدم انگار . حالا نمره هم ندادی نده ، فدا سرت . یه ترم دیگه آوارت میشم نهایتش . فقط خواستم بدونی که بی اهمیتی و این چیزا نبوده . یه وقت ناراحت نشی .. چند سال بعد تو یک دانشگاه دیگه از پشت زد روی شونه‌م . گفت : اون بیستی که دادی خیلی چسبید . گفتم : اگه لای ِبرگه‌ت یه تیکه لبو می پیچیدی برام بهت صد می دادم بچه . خندید و دست انداخت دور گردنم‌ . گفت‌ : بچمون هفت ماهشه استاد ؛ باورت میشه 💙 ؟

ماه گرفتگی ۱۶شهوریور ۱۴۰۴ شروع ساعت ۱۹ و ۵۷ دقیقه خاتمه ساعت ۲۳ و ۲۷ دقیقه نماز آیات فراموش نشه.

من ساخته از خاک کویرم که بمیرم خاموش مکن آتش افروخته ام را .

مگو در کوی او شب تا سحر بهر چه می‌گردی که دل گم کرده‌‌ام آنجا و می‌جویم نشانش را .

در پردۀ اسرار کسی را ره نیست زین تعبیه جان هیچ‌کس آگه نیست .