درون شیشه‌ی یک‌ موزه می‌رسند به هم کُتِ قدیمیِ من، دامنِ عتيقه‌ی تو .

انصاف نباشد که من خسته‌ی رنجور پروانه‌ی او باشم و او شمع جماعت .

از جذابیت های مسیر منزل .

حواست هست؟ کسی بعد از من، خنده‌‌های تو را عبادت نکرد .

کهنه ترین زخم هارا میتوان بر پیکر ایران دید، ایرانم؛ ایران مظلومم.

اصلا هرچی داریم تو مملکت مال شماست .

چه می‌پرسی ز حالم؟ سنگ می‌بارد، بلورم من به رسوا کردن ایوب مشغولم، صبورم من .

🖋صفحه۴ گفتم:« من غریبه نیستم برادر! اهل ایمانم و مشتاق شنیدن ماجرا. اگر برایم تعریف نکنید، همین جا بست می‌نشینم» . مسلم به کمکم آمد و گفت:« شاید کار خداست و ایشان هم واسطه خیر؛ بلکه آنچه می‌گویید و می‌نویسد موجب هدایت دیگران شود» . شمحمود فارسی بی حرف قرآن را برداشت و رو به قبله نشست تا استخاره کند. خوشبختانه استخاره خوب آمد . محمود گفت:« من این ماجرا را با زبان الکن خودم می‌گویم و با شماست که با قلمتان حق مطلب را ادا کنید». و پس از مکثی طولانی گفت:« اما یک شرط دارم و آن اینکه حقایق مخدوش نشود». گفتم:« حاشا و کلا که چنین شود». به سرعت قلم و جوهر و کاغذ را حاضر کردم و آماده به شنیدن و نوشتن نشستم. محمود فارسی اشتیاق مرا که دید، لبخندی زد و چنین آغاز کرد: 📜«وآنکه پیر تر آمد» 🖊الهه بهشتی .

_

جالب بود .

به امید ترس تو دل ما نشستی ؟ آخی عمویی ، ببین منو، مارو از اول به نیت فدا شدن برا این مملکت و اسلام بزرگ کردن؛ خیلی زور نزن دیگه شلوار موجود نداریم😂 .