سیرابیِ ملل متحد! را در ادامه بخوانید👇 @ALEF_KAF_NEVESHT

«سیرابی» برای ما به جز مزه‌ی خاصی که دارد، ممکن است معانی خاصی هم داشته باشد! و صرفاً سیرابی برای حداقل مردم ایران، یک غذای معمولی نیست. خورده‌اید دیگر؟ سیرابی! همان شکمبه‌ای که آدم معمولی‌های جامعه، مثل همه‌ی ما می‌شناسند و وقتی زیادی می‌خواهند این اسم ناجور را خوشگل کنند می‌گویند سیرابی! طبیعتاً مزه و همین طور مفهوم سیرابی قرار نیست با تغییر اسم و رسم فرقی کند؛ همان شکمبه است با همان شکل و شمایلِ ناجورش که سر همین کوچه محله‌های خودمان به این و ان هم می‌گویند! یعنی سیرابی شده یک فحش که بیشتر از همه انتظار شنیدنش را از آن کلاه‌ مخملی‌های سبیل از بناگوش در رفته‌ی دستمال یزدی به دست داریم. البته بیشتر توی فیلم‌ها! و فردا 24 اکتبر است که توی تقویم جهانی به عنوان روز جهانی «سیرابی» نامگذاری شده! البته نه تنها این نامگذاری خودش بوی سیرابی می‌دهد که حتی نحوه‌ی نامگذاری این روز نیز سیرابی‌طورِ ناجوری بوده! یک انگلیسیِ سیاستمدار به اسم «ساموئل پیپس» توی قرن 17 میلادی از سر کارش _که حتماً برنامه ریزی برای استعمار بیشتر کشورها بوده_ برمی‌گردد منزل و عیال محترم سیرابیِ خوشمزه‌ای می‌گذارد جلوی حضرتشان و چون زیادی به شکم وامانده چسبیده، در رمان زندگینامه خودش هم می‌نویسد و آدم بزرگ‌های دنیا همان روز را می‌کنند روز جهانی سیرابی! علی‌الحساب امیدوارم چندش بودنِ این موضوع توی نوشته‌ی من خودش را نشان نداده باشد؛ من فقط می‌خواستم بگویم اتفاقاً از آنهایی که این اسم را روی 24 اکتبر گذاشته‌اند و آن را جهانی کرده‌اند عمیقاً راضی‌م! می‌دانید چرا؟! دقیقاً همین 24 اکتبر روز جهانی «سازمان ملل متحد» هم هست! باور می‌کنید؟! و چه همزمانی جالبی واقعاً. سال روزهای زیادی دارد و بالای 350 روز امکان همزمان نشدن این دو روز با هم وجود داشته و دارد اما نقطه‌زن باید این دو مناسبت توی یک روز در تقویم جهانی بیاید! و من فکر می‌کنم اتفاقاً این دو روز باید با هم در تقویم لحاظ شوند. سیرابی و سازمان ملل! دو تایی‌شان چندش‌ند و بوی ناجوری می‌دهند! شبیه یک فحش هستند به انسانیت، فحش به عدالت و آزادی، به امنیت. به این حرف من هم رسیده‌اید اگر مخصوصاً معادلات جهانی یک ساله گذشته را رصد کرده باشید. اینکه نهایتِ عملکرد این سازمان در مقابل نسل‌کشی مردم فلسطین در حد «احساس نگرانی» است و نهایت عملکردِ رئیس این سازمان تماس گرفتن با نتانیاهو و جواب ندادن آن یابو به اوست! این اگر معنایش «سیرابی» بودن نیست پس چیست؟! این اگر «شکمبه» بودن معنی نمی‌شود پس چیست؟! حالا چرا ترانه‌ی بی‌تی‌اس در سازمان ملل را برای شما گذاشته‌ام؟! برای اینکه باور کنید اینجا سازمان ملل متحد نیست، بلکه «سیرابیِ ملل متحد» است! بله؛ اینجا جایی نیست که حقوق میلیون‌ها نفر آدم توی ان تامین شود، اینجا بوی سیرابی می‌دهد، معنای همانِ سیرابیِ کلاه‌مخملی‌ها را می‌دهد...! حالا بیایید یک بار هم که شده، این جا را همان طوری که هست ببینیم و با پسران آهنین همخوانی کنیم تا آنها توی «سیرابی ملل متحد» برقصند: من می‌خوام رقص رو موسیقی باعث شد من پیش برم چیزی نیست که بتونه مانعِ حرکت ما بشه، بله... بیایید برنامه‌های خود رو بشکنیم و درست مثل طلایی بودن زندگی کنیم و مثل ما احمق‌ها که می‌رقصیم، بچرخید و برقصید! اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

تهرانی‌ها دیشب و بعد از آمدنِ خبر فرار نتانیاهو به پناه‌گاه‌های زیرزمینی، تازه فهمیدند صدای ترقه‌های بیرون مال حمله اسرائیل بوده، نه عروس‌کشانیِ همسایه‌ها ...! اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

قشنگ بود این کلیپ... #سنوار اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

تبادل با خودم 🙂 کتاب‌هایی که می‌خونم اینجا معرفی می‌شن👇 https://eitaa.com/man_v_ketab

«آسمان غرب» شاید بی‌حوصله‌ای‌ترینِ فیلمی بود که دیدم ولی انتهای فیلم یک احسنت هم به کارگردان آن گفته‌ام! آسمان غرب حکایتِ رزمِ آسمانیِ شهید اکبر شیرودی‌ست علیه دشمن بعثی. و به نظرم در حد و اندازه‌ی شیرودی هم نتوانسته خودش را بالا بکشد؛ فیلم پر است از گفتگوهایی که می‌توانست نباشد و طبیعتاً فکرِ منِ تماشاگرِ مطلع از زندگی شیرودی، بیشتر به این جلب شد که کارگردان توان ساختِ فیلم این شخصیت را نداشته. اما دو چیز توی انتهای فیلم و یک چیز همان وسط‌های فیلم از بقیه‌ی آن پر رنگ‌تر بود و آبروی فیلم را خرید. یک مورد وسط فیلم که ترکیبِ موسیقی و تصویر با شلیک‌های کبرایِ شیرودی بود که به دلم نشست. دو تا نقطه قوتِ انتهای فیلم به نظرم این بود که یکی از شاهکارهای شیرودی در کله‌پا کردنِ ماشین فرماندهان دشمن را ساخت و به نمایش گذاشت! شاید اگر همین یکی شاهکار را یکی از خلبانانِ غربی کرده بودند، هالیوود سال‌ها و بارها برایش می‌ساخت و می‌پرداخت. هر چند همین لنگ کفش هم در بیابان نعمت است و بالاخره یکی پیدا شد تا بخشی از واقعیتِ عجیب‌غریبِ جنگ را نشان‌مان بدهد. و موضوع دوم هم الگوبرداری از فیلم غریب بود، محمد بروجردی. کارگردان هنرمندانه با نشان ندادنِ شهادت شیرودی، فیلم را آبکی تمام نکرد. احسنت داشت واقعاً. در مورد شیرودی سال‌ها پیش خوانده‌ام. شهید بسیار خاصی‌ست که وجود یکی او، می‌تواند ملتی را سرافراز کند... اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

شجاعت... نه بزرگنمایی، نه کوچک‌انگاری پی‌نوشت: لاتی ماجرا می‌شود این؛ که دهن اسرائیل رو آسفالت می‌کنیم ان‌شاءالله اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

از آن آدم‌هایی‌م که تا اتوبوس راه نیفتد و تا هواپیما تیک‌آف نزند و تا قطار تلق‌تولوقش در نیاید، باورم نمی‌شود راهی‌م! همیشه همین بوده! یک معتقدِ به اینکه سیبِ روزگار تا برود بالا و برگردد هزار تا چرخ می‌خورد و نمی‌شود هیچی را قطعی دانست... این بار هم همین است. یک سفر در پیش دارم، ان‌شاءالله؛ و دوباره قرار است سر و کارم بیفتد به اتوبوس، جاده، همسفرانِ خاص و روزهایی که در پیش داریم. روی کاغذ همه‌چیز دارد خوب پیش می‌رود الحمدلله و من از روزها پیش‌تر منتظرم! منتظرِ لحظه حرکت، لحظه رسیدن و لحظه درک کردنِ یک هوای تازه. و مثل #روایت_حسین البته باز هم خواهم نوشت. هر چند نمی‌دانم چقدر بتوانم آن فضا و ظرفیت را در قالب کلمات روایت کنم و چقدر از عهده‌اش بر می‌آیم، من اما از نوشتن نمی‌ترسم! می‌نویسم ولو اینکه در حد و اندازه‌ی نوشتن نباشم و کلمات از قد و قواره من بزرگ‌تر باشند... منتظر روایت‌های جدید باشید که سفری در پیش است ان‌شاءالله اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

آرزوهای دیگران توی خونه‌ی من و شماست، حواس‌تون هست؟! اینجا بخوانید👇 @ALEF_KAF_NEVESHT