♦️برای ثبت در تاریخ: تابوتی که برای حمل آن یک نفر کافی بود... @ALTAFHIM

🔰فلسفه مضاف چیست؟ 🎙آیت‌الله رشاد: 🔸برای تعریف فلسفه مضاف، باید همان روشی را به کار برد که در تعریف سایر مقولات به کار می‌رود؛ یعنی جامع و مانع بودن، اما جهت هم مهم است. ❓جهت یعنی تعریف ما پیشینی است یا پسینی؟ ◽️در وضع فعلی، باید تعریفمان پیشینی باشد، چون فلسفه مضاف هنوز سامان لازم را نیافته و ما نسل مؤسس این حوزه هستیم. ◽️ ◽️ ◽️ ◽️ ◽️ ◽️ 🎥@ALTAFHIM

. علم است که امپراتوری میاره 👈 و منطق است که ابزار تمام علوم است .

چند روایت کوتاه و متفاوت برات آوردم که در دل هر کدوم، نوعی از استدلال منطقی به کار رفته—از برهانی و استقرایی گرفته تا تمثیلی، قیاسی و حتی مغالطه‌آمیز. هر کدام از داستان‌ها زبانی ساده دارن، اما ریشه در منطق دارن. بریم یکی یکیشو برات بگم👇 ۰

. ### 🏛️ ۱. پادشاه و سه مشاور (استدلال قیاسی) پادشاه سه مشاور داشت. روزی از آن‌ها پرسید: «اگر کسی عدالت نداشته باشد، آیا شایسته حکومت است؟» 🔹 مشاور اول (قیاس منطقی): - ص: هرکه عدالت ندارد، ظلم می‌کند. - ک: حاکم ظالم، حکومت را تباه می‌کند. - نتیجه: کسی که عدالت ندارد، شایسته حکومت نیست. 🔸 مشاور دوم گفت: «اما ممکن است با قانون‌های سفت‌وسخت، عدالت را جایگزین خُلق کند.» 🔹 مشاور اول لبخند زد: «قانون بدون حاکم عادل، همچون شمشیری در دست کودک است.» پادشاه گفت: «تو با قیاسم به قلب حقیقت زدی.» ۱

### 🧪 ۲. دانش‌آموز و چای سرد (استدلال استقرایی) رُهام هر روز صبح لیوان چایش را روی لبه میز رها می‌کرد و تا ظهر که بازمی‌گشت، چای سرد شده بود. او گفت: «در سه روز گذشته، چای من تا ظهر سرد شد. پس اگر امروز هم بگذارم، باز سرد می‌شود.» این استدلال *استقرایی* است—از تجربه‌های خاص، به نتیجه‌ای کلی رسیده. ولی روز چهارم، مادرش گرم‌کن خودکاری زیر لیوان گذاشته بود، و چای داغ ماند... > ✨ نتیجه منطقی: استقراء مفید است، ولی همیشه همراه با شک خردمندانه کاربرد دارد. 👈 این روایات ادامه دارد ۲

یکی از نمونه‌های برجسته از *منطق و استدلال امام صادق علیه‌السلام*، مناظرات ایشان با دانشمندان و متکلمان زمان خود است. در این مناظرات، امام با آرامش، دقت و استدلال‌های عقلی و نقلی، حقانیت اسلام و مکتب اهل‌بیت را اثبات می‌کردند. ### 🌟 نمونه‌ای از منطق امام صادق (ع): در یکی از مناظرات معروف، ابن‌ابی‌العوجاء که از منکران خدا بود، از امام پرسید: > «چگونه به وجود خدا یقین دارید؟» امام صادق (ع) پاسخ دادند: > «آیا تا به حال در دریا سوار کشتی شده‌ای؟» ابن‌ابی‌العوجاء گفت: «بله.» امام فرمودند: «آیا شده که کشتی‌ات بشکند و تو در خطر غرق شدن باشی؟» او گفت: «بله، چنین شده.» امام پرسیدند: «آیا در آن لحظه به چیزی پناه بردی؟» او گفت: «بله، به نیرویی که نمی‌دیدم ولی امیدوار بودم نجاتم دهد.» امام فرمودند: «آن نیرو همان خداست.» این پاسخ، نمونه‌ای از *استدلال فطری و عقلی* امام است که با زبانی ساده، اما عمیق، مخاطب را به تأمل و پذیرش حقیقت دعوت میکند ۳ ┏━ ⚖️ 📙📕 ━━━━ 🆔 ┗━━━━━━━ 📖🔑

اگر بخواهیم این مناظره امام صادق (ع) باابن‌ابی‌العوجاء رو دقیق‌تر بررسی بکنیم باید خدمتتون بگم: ### 🧠 نوع استدلال امام صادق (ع) در آن مناظره: وقتی امام از او درباره تجربه‌اش در دریا پرسید و او را به نیرویی نادیدنی که در لحظه خطر به آن پناه برده بود ارجاع داد، این استدلال از نوع برهانی نیست، چون برهان مبتنی بر مقدمات یقینی و نتیجه‌ی قطعی است. اما این استدلال را می‌توان استدلال جدلی (دیالکتیکی) دانست، چون: - امام از باورها و تجربه‌های شخصی مخاطب استفاده کرد. - از مقدماتی بهره برد که برای خود مخاطب پذیرفته‌شده بود (نه لزوماً یقینی). - هدف، اقناع مخاطب در چارچوب ذهنی خودش بود، نه اثبات حقیقت برای همگان. در عین حال، رنگ و بوی استدلال خطابی هم دارد، چون: - به احساسات و فطرت مخاطب رجوع می‌کند. - زبان ساده و قابل‌فهم برای عموم دارد. - بیشتر برای تأثیرگذاری و بیدار کردن حس درونی مخاطب طراحی شده. 📌 پس می‌تونیم بگیم این استدلال، ترکیبی از جدلی و خطابی بود، نه برهانی. ┏━ ⚖️ 📙📕 ━━━━ 🆔 ┗━━━━━━━ 📖🔑