+ حاجی کجایی ؟! - دارم صداتو + حاجی به کمک نیاز داریم . . - #شاهچراغ ؟ + آره حاجی اصلا کلِ ایران . .:)))

بسم‌الله .. #پویش_شیرازم_تسلیت همہ‌ شماها میتونین‌ این‌ پروفایل رو روی‌ پروفایل هاتون بزارین :) قرار شد بر اینکہ : بہ کسانی کہ بخاطرِ ما نہ ! بخاطرِ کشورمون این عکس رو روی پروفایل هاشون بزارن یک هدیہ ای تقدیم کنیم ؛ بہ چنل هایی هم کہ یا این عکس رو روی پروفایل هاشون بزارن یا اینکہ از این پویش حمایت کنن هم هدیہ ای داریم^^🤍 از شرکتتون در پویش اسکرین شات بگیرین و بہ آیدی زیر ارسال کنین : - @ghazal_13_92 #پویش_شیرازم_تسلیت🖤 #یکسان_کردن_پروفایل🖤 #شاهچراغ🖤

پروفمون عوض شد . . گممون نکنین .

#حمایت_از_شیرازم😎👊🏻 هدیہ‌ شما : - @ALiHan_313 حمایت‌ازچنلشون !✨

ما تا یه سال خوش خوشونمونه :)🖤

دوستان توجه کنین ، بنرمون هم تغییر کرد از این بهبعد خواستین تب بزنین یا برای دوستاتون ارسال کنین این رو بفرستین🖤✨

به نامِ الله . . .:) پارت اول رمانِ : اقیانوسِ مشرق : ") در یک داستانِ شور انگیز و جذاب ، تن به 《اقیانوسِ مشرق》 بزنید و با آسمان هشتم ، امام رضا‌(ع) آشنا شوید . . .🤍🍓

🌻🍂🌻🍂🌻🍂🌻🍂🌻🍂🌻🍂 #پارت‌اول #رمان_اقیانوس‌مشرق عِمران ، زیرِ تیغِ آفتاب ، چونان ماری که زخم خورده باشد ، افتاده بر خاک تفتیده ی کویر ، با جامه ی دریده و کهنه ، غلتان و خیزان ، خودرا پیش میبرد . دهانش مانند دهان ماهی از دریا دور مانده ای میماند که پِی آبی که نیست ، مدام باز و بسته میشود و در نهایت ِ بی صدایی آب را میطلبد ؛ دست های استخوانی و رَنجورَش را پیش تر از تنِ خسته اش بر خاک میگذارد و خوردا پیش میبرد و رَمل برهوت را میشکافد . ردِ خشکیده ای از خون بر بازویش پیداست ؛ نفس های کشدار و خَشدار ، نوبت به نوبت از دهانِ خشکیده اش بیرون می آید ؛ لب های تَرَک خورده و وَرَم کرده اش از بی آبی سپید شده است ؛ _ به یک باره سایه ای بر سرش می افتد! انگشت های رنجور و بی رَمَقش را بر چیزی سخت و زُمُخت می ساید . بی امید ، چشم های نا امیدش را تا آنجا که رمق دارد بازتر میکند ؛ به گمانش به سنگی خورده است که راهِ اورا بسته . . .! سرش را بالا می آورد تا تخته سنگ را بهتر ببیند . اما . . اما نه ! آنچه با چشم های بی رمقش میبیند را عقلش باور ندارد .!. میخندد :/ . . گویا پاهای مردی‌ست که بالای سرش ایستاده ؛ تمامِ توانش را جمع میکند تا سرش را همچنان بالا نگه دارد . به صاحب سایه نگاه می اندازد . بی رمق و گنگ ، فهمیده و نفهمیده ، گیج و مبهوت ، انگار به خودش یا به مردی که سراب باشد میگوید : + تو دیگر از کجا پیدایت شد ؟ :) نفسش را بالا میکشد : + سرابِ لعنتی! از سر راهم دورشو! دستش را بر پاهای مرد میکوبد ، پاها تکانی نمیخورند . عمران میانِ نفس های بریده بریده اش ادامه میدهد : + تورا خوب میشناسم ، میدانم که تو ، دروغهای چشم های منی ؛ و سعی میکند از کنارِ پاها عبور کند . + تو همان خیالِ واهی و دروغی که پدرت ، خستگی‌ست و مادرت تشنگی . . . . دست های بی رمقش را بر خاک میگذارد و پاها را آهسته دور میزند ؛ اما پاها دوباره راه را بر او میبندد! عمران مبهوت به پاها نگاه میکند : + آمده ای تا آب را نشانم دهی و تشنه بمیرانی ام؟! کور خوانده ای . من دیگر فریب هیچ سرابی را نمیخورم!' مشتش را از خاک پر میکند و بر پاپوش ها میریزد . سعی میکند با بی جانیِ دست هایش سراب را پس بزند و راه را بگشاید؛ اما انگار سراب ، سخت و محکم برابرش ایستاده و خیالِ رفتن هم ندارد! مانندِ آدمی می ماند که ایستاده و اورا تماشا میکند . . . عمران ناباور تر از پیش ، سرش را بلند میکند و با چشم های خاک گرفته اش به پاها خیره میشود ک برابرش ایستاده اند : + بگو که دروغ و خیالی بیش نیستی! پاسخی نمیشنود . + تو نیز همانند همه آن آدم های مَشک به دوش که این روزها هزاربار دیده ام ، فریبِ چشم های منی! همه تان برای مرگِ من آمده اید . . . مرد غریبه زانو میزند بالای سرش . دستش را آهسته زیر چانه ی عمران میگیرد و صورت عمران را بالا می آورد . مرد میگوید : _ آیا تو عِمران ، پسر داوودی ؟ عمران در اوجِ درد ، میخندد و : + من تشنه ام . تشنه پسرِ تشنه . در تمامِ سرزمین ایران آنکه تشنه تر از همه است ، منم! دستِ رنجور و زخم خورده اش بر ردایِ مرد ، چنگی بی رمق میزند و با التماس میگوید : . . . ادامه دارد . . . !_ .🤍ᗩᒪIᕼᗩᑎ_313🤍.