هر بار که به صفحه آخر سوره حشر می‌رسم، انگار نسیمی از شب‌های رمضان در دلم می‌وزد؛ همان لحظه‌های قشنگی که دل در پرتو نام‌های خدا آرام می‌گرفت و اشک‌ها بی‌آنکه بخواهم جاری می‌شد. نجواهای عاشقانه‌ای که بین بنده و معبود رد و بدل می‌شود، مرا به آرامش میبرد. برای من رمضان فقط روزه و سحر نبود، ماهی بود که قلبم عاشقانه‌تر به آسمون گره می‌خورد. حالا هم همان آیه‌ها مثل دریچه‌ای دوباره منو می‌برند به آن لحظه‌های ناب؛ لحظه‌هایی پر از دلتنگی، پر از آرامش و پر از امید به برگشتن روزای نورانی و عاشقانه‌ی رمضان((((: [ خانم ِمحب ]

*

دیگر نیازمند کسی نیستم که من؛ هستم گدای دست تو آقای سامرا.

خداوندا اگر داری بنای دادن ِعیدی منور کن جهانی را به نور ِحضرت مَهـدی.

دارد زمان ِآمدنت دیر میشود..

دزد به خونه‌ی خالی نمیزنه و شــیطون دزده؛ اگه جایی شیطون بهت خیلی فشار مــیاره بدون گنـج همونجاست..! -استاد عالـی-

_

آقای امام رضا؛ خواستم بگم، چه ساده در حرمت می‌شود حسادت کرد؛ به چوب‌پر، به کاشی، به نورها، به ضریح..