:)))

آخ که چه روزای سخت و تلخی رو پشت سر گذاشتیم... انگار دنیا روی سرمون خراب شد. اولش فکر می‌کردیم اون روزی که خبر سقوط هلیکوپتر رئیس‌جمهور رسید، تهِ درد و غصه است؛ فکر می‌کردیم دیگه هیچ اتفاقی نمی‌تونه ما رو بیشتر از اون بشکنه. اما کی فکرش رو می‌کرد فقط چند ماه بعد، سید حسن هم شهید بشه و جای خالی‌ش این‌قدر عمیق و دردناک باشه؟ ما همیشه یه تکیه‌گاه داشتیم، یه آرامش تو دلمون بود که می‌گفتیم سایه آقا بالای سرمونه و تا وقتی ایشون هستن، هیچ اتفاقی نمی‌افته. بعد از شهادت یارانش، وقتی دل‌مون از همه چی می‌گرفت، با چشمای خیس این بیت رو می‌خوندیم که "سر خُمّ می سلامت شکند اگر سبویی" و به خودمون دلداری می‌دادیم که آقا هست و همه چیز درست میشه... اما... اون روز سیاه و سخت هم رسید. روزی که فکرش رو هم نمی‌کردیم. آقارو هم شهید کردن... انگار ستون آسمون شکست و ما زیر آوارش موندیم. واقعاً دیگه چیزی برای از دست دادن نمونده، چون عزیزترین و بزرگ‌ترین تکیه‌گاهمون رو از دست دادیم؛ فکر می‌کردیم هیچ دردی تو دنیا دردناک‌تر از شهادت آقا نباشه، ولی حالا می‌بینیم که یه درد دیگه هم هست که انگار از اون هم سخت‌تره؛ تحمل دیدن یه مشت آدم بی‌غیرت و بی‌عاطفه که انگار نه انگار اتفاقی افتاده! انگار نه انگار که رهبرمون، پدرمون، و تکیه‌گاه‌مون شهید شده... این سکوت و بی‌تفاوتی‌شون، نمک پاشیدن روی زخم باز ماست و اینجاست که آدم واقعاً احساس تنهایی و سوز و گداز می‌کنه...

_

تا حالا دقت کردی وقتی یه گیاه یا یه درخت رو هرس می‌کنیم ، چه اتفاقی می‌افته؟ با اینکه انگار داریم تکه‌های بدنش رو می‌بریم و زخمش می‌کنیم، اما ته دل‌مون یه یقین عجیب داریم؛ می‌دونیم که همین حالا، از همون کناره‌ها و از دل اون زخم‌ها، جوانه‌های تازه‌تر و سبزتری می‌زنه. می‌دونیم که این بریدگی‌ها باعث می‌شه درخت پرپشت‌تر بشه، سرسبزتر بشه و با قدرت بیشتری قد بکشه. تجربه بهمون ثابت کرده که هرس کردن، یعنی فرصتی برای یه تولد دوباره. حالا یه لحظه فکر کن... چرا وقتی تو زندگی می‌شکنی؟ وقتی دلت می‌شکنه ، وقتی تکیه‌گاه‌هات می‌ریزن ، وقتی ورشکست می‌شی یا احساس می‌کنی همه چی تموم شده ، این یقین رو نداری؟ چرا فکر می‌کنی بعد از این همه درد و رنج، دیگه قرار نیست سرسبزتر از قبل بشی؟ چرا باور نداری که می‌تونی بانشاط‌تر، قدرتمند‌تر و پخته‌تر از هر زمان دیگه‌ای برگردی؟ نکنه واقعاً از یه گیاه ساده هم کم‌ارزش‌تری که اون می‌تونه از زخم‌هاش رشد کنه، ولی تو نه؟ یادت باشه ما خلق شده‌ایم از روح و ایمانی که هرگز نمی‌میره. توی قرآن هم ، خدا به ما یاد داده که بعد از هر سختی، آسانی نهفته است. انگار می‌خواد بگه این "شکست‌ها" در واقع همون "هرس کردن‌های" الهی هستن تا ما از شر اضافات زندگی‌مون خلاص بشیم و جایگزینش رو با چیزی باارزش‌تر و محکم‌تر پیدا کنیم. هر اشکی که می‌ریزی و هر دردی که می‌کشی، در واقع داره زمینه‌ی رشد تو رو آماده می‌کنه. پس هر وقت حس کردی دنیا روی سرت خراب شده، به اون درخت هرس شده نگاه کن و یادت بیاد که تو همون‌طور، حتی قوی‌تر از قبل جوانه می‌زنی :) فقط کافیه به اون خدایی که درخت رو زنده می‌کنه؛ اعتماد کنی و اجازه بدی این زخم‌ها تو رو به یه نسخه‌ی بهتر از خودت تبدیل کنن... تو خیلی ارزشمندتری از اون چیزی که فکر می‌کنی 🌿✨

خیلی دلی نوشتم.. اگه دوست داشتید بخونید.🙂

_

کسی که مزه رنج و سختی را نچشیده، نیکی و احسان در نزد او جایگاهی ندارد. - امام‌موسی‌کاظم -

چه تری چه لن‌ترانی :)

خدایا شکرت :) بخاطر غمی که منو به تو نزدیک کرد .

زین پس مرا ایران صدا کن ؛ رنجور ، خسته ، استوار ، استوار ، استوار ..

✨.

دلتنگ توییم ؛ سوگند به گرمای ِعراق .