💢شمارۀ چهارم ویژه‌نامه جنگ رمضان: زن و زبان جنگ چرا جنگ بیش از هرچیزی به معنابخشی زنانه احتیاج دارد؟ معماری معنا در عصر جنگ شناختی واکاوی امکانات زنانه در جنگ وجودی و عصر وارونه سازی روایت‌ها ✍هانیه کثیری راهبرد خلق معنا در نبرد اراده‌ها چگونگی بازتاب پیروزی در جهان‌بینی زنانه ✍ زهرا ستاری فقیهی جهان معنایی «ما رأیت الّا جمیلا» مصاف صورت‌بندی، چگونه به عقل و قلب و زبان زنانه نیازمند است؟ ✍ مهدی تکلو بسط وجودی امت در مدار معنا درک زنانه از وحدت فراتر از پیمان‌های سیاسی، امت اسلامی را در جان یکدیگر ممزوج می‌کند ✍ فاطمه فیروزی سقف معناپردازی زنانه انسدادهای زبانی و معرفتی مقابل کنش‌ورزی‌های زنان ✍ فاطمه سادات سجادی اقامهٔ عزا، آئین بازگشت به خویشتن انقلابی زنان چگونه باید فضای انتقام‌خواهی رهبری را مدیریت کنند؟ ✍حمیده عرب‌سرخی خوانش بیانات رهبری از منظر معنا و قدرت‌های زنانه وحدت ساحات در گرو فریادهایی که بیم وامید می‌آفرینند ✍ محدثه مولایی زن به مثابهٔ فاعل معنایی بعثت تحلیل نسبت اراده زنانه با تبدیل پیام نبوی به نظم مقاومت ✍ مبینا پیشیار 📝 فصلنامهٔ اقلیما مجلهٔ تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

حقوقی سازی جنگ و صلح مجید بهستانی پا به پای قدرت نظامی و امنیتی، قدرت حقوقی ایران هم باید پیش برود. دستاوردهای نظامی اگر حقوقی سازی نشوند، هم بسیاری از دستاوردها بخار می‌شود، هم بعضاً علیه خودمان اقامه دعوی صورت خواهد پذیرفت. ابتدا صحبت های فرمانده ستاد مرکزی ارتش آمریکا را بخوانیم: « ما هر عملیاتی علیه ایران را با رعایت کامل قوانین درگیری‌های مسلحانه انجام دادیم. ما در حال حاضر تحت قوانین درگیری‌های مسلحانه بین‌المللی در اجرای محاصره دریایی علیه ایران عمل می‌کنیم. ما درگیر خصومت با ایران نیستیم، بلکه آتش‌بس داریم». اگر چه فرمانده ارشد نظامی است ولی کاملا متوجه پیامد و نتایج سخنانش است. با دقت می‌گوید جنگ با رعایت حقوق جنگ اجرا شده است. این را بگذارید در کنار مواضع یلخی و رو هوای بعضی مقامات ارشد و شبه ارشد نظام. حقوقی سازی مشروعیت میآورد و نشان می‌دهد براساس عقل جهانی رفتار پسندیده صورت گرفته است. ایران باید سه پدیده مهم را در این جنگ حقوقی سازی کند. ۱) شناسایی آمریکا و اسرائیل و امارات به عنوان متجاوز، و اخذ غرامت. ۲) عدول و تجاوز دشمن از حقوق مخاصمات، و حقوق بشردوستانه. ۳) نظام کنترل نظامی_اقتصادی ایران بر تنگه هرمز. خلاصه و سربسته، در هر کدام از موارد مذکور کوتاهی شود و رفتار ایران مشروع دانسته نشود، شرایط سختی برای مان در نظر خواهند گرفت. دکتر مجید بهستانی اندیشه ورز اندیشکده ارگ ◀️تحلیل های فرهیختگان #گیلانی را در کانال اندیشکده ارگ بخوانید 👇 https://eitaa.com/ARG_Thinktank

⚠️رویداد #پنجم هماوردی گفتگوی #سره 🔷با موضوع : ✅«فریادهای خیابان ؛ حداکثری و آرمانی یا باملاحظه و واقع گرایانه » هماوردان 👇 ✳️دکتر محمد حسین نیکزاد ✳️آقای محمد رضا عوض نیا ✳️آقای مهدی صدیقی 💠میزبان : سید مجتبی نعیمی ❎زمان : دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ساعت ۱۶:۳۰ 🔷سالن شماره ۲ تالار مرکزی رشت 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

در این ۲۰۰ سال اخیر به اندازه دو ایران از ایران جدا شد ‼️ حدود ۲۱۱ سال پیش در زمان فتحعلی‌شاه قاجار به‌موجب قرارداد ننگین گلستان در سال ۱۱۹۲ ش. (۱۸۱۳ م.) کشورهای فعلی: «قفقاز، ارمنستان، گرجستان، داغستان، چچن و اینگوش و سواحل ارزشمند دریای کاسپین» به مساحت حدود ۲۳۰ هزار کیلومترمربع از ایران جدا شده و به روسیه تزاری تقدیم گردید. حدود ۱۹۶ سال پیش و باز هم در زمان فتحعلی‌شاه قاجار به‌موجب قرارداد ننگین ترکمنچای در سال ۱۲۰۷ ش. (۱۸۲۸ م.)، منطقهٔ «ایروان، نخجوان و بخش‌هایی از تالش و آذربایجان» و در مجموع حدود ۳۰ هزار کیلومترمربع دیگر از ایران جدا شد و باز هم به روسیه تزاری تقدیم شد! حدود ۱۶۸ سال پیش در زمان ناصرالدین‌ شاه قاجار به‌موجب معاهده ننگین پاریس در سال ۱۲۳۵ ش. (۱۸۵۶ م.) مناطق: «هرات و افغانستان و بلوچستان و مکران» به مساحت ۹۷۵/۲۲۵ کیلومترمربع با فشار انگلیس از ایران جدا شد! حدود ۱۵۳ سال پیش و باز هم در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار به‌موجب قرارداد ننگین حکمیت «گلد اسمیت» در سال ۱۲۵۰ ش. (۱۸۷۱ م.)، و باز هم تحت‌فشار انگلیس مناطقی از: «پاکستان و سیستان» به مساحت ۳۵۰/۰۰۰ کیلومترمربع از ایران جدا شد! حدود ۱۴۳ سال پیش باز هم در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار به‌موجب «پیمان آخال» در سال ۱۲۶۰ ش. (۱۸۸۱ م.) کشورهای فعلی: «ترکمنستان، ازبکستان، تاجیکستان، قرقیزستان و قزاقستان» به مساحت ۱/۲۲۶/۵۰۰ کیلومترمربع از ایران جدا شده و باز هم به روسیه تزاری تقدیم شد! حدود ۱۰۵ سال پیش در سال ۱۲۹۸ ش. (۱۹۱۹ م.) در زمان احمدشاه قاجار و دولت وثوق‌الدوله بر اساس پیمان منطقه‌ای مستشاران انگلیس، جزایر نفت‌خیز خلیج‌فارس از جمله کشورهای فعلی: «امارات، قطر، عمان و چند جزیره بسیار ارزشمند دیگر» به مساحت ۴۰۵/۲۸۷ کیلومترمربع رسماً از ایران جدا شد! حدود ۸۷ سال پیش در سال ۱۳۱۶ ش. (۱۹۳۷ م.) در زمان رضاشاه پهلوی با امضای پیمان ننگین سعدآباد با کشورهای همسایه «عراق، ترکیه و افغانستان» بخش‌های عظیمی از ایران با دسیسه انگلیس جدا شد؛ از جمله: «ارتفاعات سوق‌الجیشی آرارات» به ترکیه؛ بخش عظیمی از «اروندرود» و اداره کامل آن را به عراق؛ و «دشت وسیع نااُمید» به مساحت ۳ هزار کیلومتر مربع به افغانستان بخشیده شد! حدود ۷۰ سال پیش در سال ۱۳۳۳ ش. (۱۹۵۴ م.) در زمان محمدرضاشاه پهلوی، بندر راهبُردی «فیروزه» در شرق دریای خزر از ایران جدا و به شوروی سابق واگذار گردید! و باز هم در زمان محمدرضا شاه در سال ۱۳۵۰ ش. (۱۹۷۱ م.) با فشار انگلیس، مجمع‌الجزایر بحرین به مساحت بیش از ۷۰۰ کیلومترمربع با انبوهی از مخازن نفت و گاز از ایران جدا شد! و با کمال تأسف باید این حقیقت تلخ را بدانیم که این مقدار تجزیه و جدایی بیش از ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار کیلومترمربع از خاک ایران به واسطه سستی و ضعف پادشاهان در کل تاریخ جهان بی‌سابقه است و ایران امروز با مساحت ۱/۶۴۸/۱۹۵ کیلومترمربع کمتر از یک‌سوم مساحت ایران بزرگ دویست سال قبل را دارد! در دوران اخیر ایران، پس از هشت سال جنگ تحمیلی اول، جنگ تحمیلی ١٢ روزه دوم، جنگ تحمیلی ۴٠ روزه سوم، یک سانتیمتر از خاک کشور عزیزمان را هم از دست ندادیم...! بلکه عمق راهبردی‌مان را تا دورترین نقطه یعنی آمریکای لاتین گسترش دادیم! حال جالب‌تر این است که طرف‌داران #قاجار و #پهلوی در کنار اسرائیل ایستاده‌اند و آمریکا و این رژیم را تحریک می‌کنند که به ایران حمله کنند !!! مجتبی صالح روشن اندیشه ورز ارگ ❎یادداشت های فرهیختگان استان را اینجا بخوانید 👇 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

📚جزوه "نفوذ اسرائیل در آمریکا" #محصولات #جنگ_رمضان #عملیات_روانی 🇮🇷 اندیشکده ارگ 🌐 https://eitaa.com/ARG_Thinktank

سازه گفتگوی#سره، یک نشست، سخنرانی و یا جلسه روشنگری نیست ! سره طرحیست برای «کاوش حقیقت» در بستر گفتگوی منطقی، وجدانی ، داغ و بسیار جدی , پس مدعی تقدیم همه پاسخ به همراهانش نیست, چرا که مشارکت کنندگان، بخشی اعظمی از «نسخه» اند، اما یقین دارند که چاره در «ایران اسلامی قوی» است. ✅سره؛ طرح گفتگویی ست در حال ساخته شدن ، با مشارکت شما دوشنبه ها،ساعت ۱۶:۳۰ تالار مرکزی رشت 🇮🇷اندیشکده ارگ

«مدیریت زمان» در هر دو جنگ جمهوری اسلامی با ایالات متحده و رژیم صهیونسیتی یکی از نقاط ضعف غیر قابل کتمان ایران، عدم قابلیت "مدیریت زمان" آغاز جنگ از طرف ایران بود. هم در جنگ ۱۲روزه و هم جنگ رمضان متخصصین امور راهبردی در ایران به اصل وقوع جنگ اشراف داشتند اما مدیریت زمان دقیق آغاز آن در اختیار ایران نبود. در نوشته های گذشته اشاره نمودم که حجم ترابری محموله ها و ادوات نظامی و همچنین انتقال سربازان آمریکایی به اطراف ایران نشان دهنده قریب الوقوع بودن سومین عملیات نظامی ست. اینجا ست که انتظار داریم مدیران ارشد نظامی کشورمان با کسب تجربه دقیق از دو جنگ گذشته کنترل "زمان آغاز" این عملیات را از دست ایالات متحده خارج کنند یعنی اگر قرار است عملیات نظامی مجددا آغاز شود ایران زمان آن را مشخص کند نه آمریکا یا رژیم صهیونسیتی. در ساعات گذشته: - انفجار عظیم در مرکز تولید تسلیحات متعارف و غیر متعارف اسرائیل در "بیت شمس" در غرب قدس اشغالی. - ترور دقیق و هدفمند دو مدیر ارشد "موساد" توسط پهپاد در اربیل عراق که از مسئولین میز ایران بودند. و - حمله دقیق پهپادی به ژنراتور برق نیروگاه هسته ای امارات واقع در الظفره. بیشتر از اینکه مهم باشد توسط ایران هدایت یا اجرا شده اند یا خیر، این فرصت طلایی را در اختیار ایران میگذارند تا با به تعویق انداختن زمان شروع عملیات نظامی امریکا ، مدیریت زمان آغاز جنگ را در اختیار ایران قرار دهد. ابعاد این پیروزی که در ساعات آینده گسترش خواهد یافت، غیر قابل تصور است. دکتر عمران علیزاده ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ 🇮🇷اندیشکده ارگ 👇 https://eitaa.com/ARG_Thinktank

«فهمِ “فهمِ ایرانی” به‌مثابه سوژه‌ی مقاومت» در تحلیل تحولات اجتماعی ایران، معمولاً خیابان یا صرفاً به‌مثابه میدان اعتراض فهم شده، یا به‌مثابه صحنه‌ی نمایشِ وفاداری سیاسی. اما شاید مسئله‌ی امروز ایران را نتوان دیگر با این دوگانه‌ی ساده توضیح داد. آنچه این شب‌ها در خیابان‌های ایران جریان دارد، بیش از آنکه صرفاً یک کنش سیاسیِ کلاسیک باشد، نوعی بازاندیشیِ اجتماعی در نسبتِ انسان ایرانی با قدرت، مسئولیت و حضور است؛ گویی بخشی از جامعه در حال بازتعریفِ معنای «بودنِ سیاسی» خویش است. در چهار دهه‌ی گذشته، بخشی از بدنه‌ی اجتماعیِ نزدیک به گفتمان رسمی، همواره در موقعیتی قرار داشت که نه‌فقط حاملِ حمایت، بلکه حاملِ بارِ معناییِ تمام ناکامی‌ها، بحران‌ها و کاستی‌های نظام نیز تلقی می‌شد. در ذهنِ بخش مهمی از جامعه، این بدنه نه به‌عنوان یک طیف متکثر، بلکه به‌مثابه صورتِ اجتماعیِ وضعِ موجود فهم می‌شد؛ گویی هر سکوتی از سوی آن، به معنای رضایت است و هر عدمِ فاصله‌گذاری‌ای، به معنای پذیرشِ کاملِ وضعیت. اما مسئله‌ی امروز دقیقاً در همین نقطه دچار دگرگونی شده است. آنچه اکنون در خیابان قابل مشاهده است، صرفاً حضورِ نیروهای معترضِ کلاسیک یا کنشگرانِ برون‌ساختار نیست؛ بلکه حضورِ بخشی از همان بدنه‌ای است که سال‌ها بیشتر در قالبِ «وفاداری خاموش» شناخته می‌شد. تفاوتِ این لحظه‌ی تاریخی در آن است که این حضور، نه لزوماً برای نفیِ کاملِ ساختار، بلکه برای بازتعریفِ نسبتِ خویش با آن رخ می‌دهد. این حضور را نمی‌توان صرفاً حمایت نامید؛ همان‌گونه که نمی‌توان آن را به‌سادگی در قالبِ اعتراضِ رادیکال نیز فهم کرد. آنچه در حال وقوع است، پیچیده‌تر از این دوگانه‌هاست. گویی بخشی از جامعه می‌خواهد اعلام کند که تعلق، الزاماً به‌معنای تعطیلِ انتقاد نیست؛ و سکوتِ طولانی، لزوماً به معنای فقدانِ رنج یا نارضایتی نبوده است. در این معنا، خیابان به محلِ ظهورِ نوعی آگاهیِ تازه تبدیل شده است؛ آگاهی‌ای که می‌کوشد خود را از تصویرِ تاریخیِ «توجیه‌گرِ همیشگیِ وضعِ موجود» فاصله دهد. این فاصله‌گذاری، نه از مسیرِ گسستِ کامل، بلکه از طریقِ حضور رخ می‌دهد. حضوری که خود، بدل به زبان شده است؛ زبانی برای بیانِ خستگی، مطالبه، دلخوری و حتی اعتراض به انباشتِ کمبودها و ناکارآمدی‌های چند دهه‌ی گذشته. شاید یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این وضعیت آن باشد که جامعه‌ی ایرانی دیگر به‌سادگی در قالبِ تقسیم‌بندی‌های کلاسیکِ سیاسی قابل فهم نیست. آنچه امروز در میدان دیده می‌شود، صرفاً تقابلِ دو اردوگاهِ شفاف نیست؛ بلکه ظهورِ سوژه‌هایی است که می‌خواهند میانِ تعلق و انتقاد، نسبتِ تازه‌ای تعریف کنند. سوژه‌هایی که نه می‌خواهند خود را به‌طور کامل از تاریخِ سیاسیِ این چهار دهه جدا کنند، و نه حاضرند همچنان بدونِ واکنش، حاملِ تمام پیامدهای آن باقی بمانند. از این منظر، حضورِ این شب‌ها را می‌توان نوعی مقاومت نیز تلقی کرد؛ اما نه مقاومت در معنای صرفاً تقابلیِ آن. اینجا مقاومت، بیش از هرچیز، مقاومت در برابرِ فروکاستنِ انسان ایرانی به یک هویتِ تک‌بعدی است. مقاومتی در برابرِ این تصور که انسان یا باید کاملاً درونِ ساختار حل شود، یا به‌طور کامل از آن عبور کند. آنچه اکنون در حال شکل‌گیری است، تلاشی برای ساختنِ موقعیتی میانه است؛ موقعیتی که در آن، انسان ایرانی می‌کوشد هم‌زمان هم سخن بگوید، هم تعلق داشته باشد، و هم حقِ انتقاد را برای خود حفظ کند. شاید اهمیتِ تاریخیِ این لحظه نیز دقیقاً در همین نکته نهفته باشد؛ در اینکه بخشی از جامعه، پس از سال‌ها سکوتِ تفسیرشده، اکنون می‌کوشد فهمِ تازه‌ای از خود ارائه دهد. فهمی که دیگر نمی‌خواهد صرفاً در قالبِ وفاداریِ خاموش یا اعتراضِ مطلق خوانده شود، بلکه می‌خواهد به‌مثابه سوژه‌ای پیچیده، متکثر و درگیر با تناقض‌های تاریخیِ خویش دیده شود. و شاید این، یکی از مهم‌ترین دگرگونی‌های اجتماعیِ ایرانِ امروز باشد؛ لحظه‌ای که در آن، بخشی از جامعه نه از طریقِ کناره‌گیری، بلکه دقیقاً از طریقِ حضور، تلاش می‌کند خود را دوباره معنا کند. رضااستوار 🖊 🇮🇷اندیشکده ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

در پنجمین نشست رویداد گفت‌وگومحور «سره» مطرح شد؛ 💥 خیابان سنگر همدلی با تقویت مطالبه‌گری منصفانه ▪️حضور خودجوش مردم در خیابان نه تنها به عنوان یک پشتوانه حمایتی برای نظام جمهوری اسلامی ایران تلقی می‌شود، بلکه می تواند در کنار تقویت سنگر همدلی و مقاومت، به تریبونی برای مطالبه‌گری منصفانه تبدیل شود، مسئله‌ای که به عقیده کارشناسان «سره» به دلیل عدم مطالبه‌گری درست و موثر، جامعه را دچار انباشت مشکلات کرده است. 🔻جامعه امروز نیازمند صداقت، شفافیت و تصمیم‌های شجاعانه است ▪️محمدرضا عوض‌نیا فعال و کنشگر مسائل سیاسی با انتقاد از برخوردهای دوگانه رسانه‌ای و سیاسی، بیان کرد: مردم تناقض‌ها را به‌خوبی مشاهده می‌کنند، اینکه برخی افراد تا زمانی که در چارچوب روایت رسمی سخن می‌گویند مورد حمایت قرار می‌گیرند، اما به‌محض طرح انتقاد از فساد یا ناکارآمدی، با موج تخریب و بایکوت مواجه می‌شوند. 🔻بدون اطلاع، انتقاد نکنید ▪️مهدی صدیقی کنشگر مسائل سیاسی، گفت: اینکه فردی بگوید «فقط رهبری را قبول دارم و بقیه ساختار فاسد هستند» در عمل به معنای فروپاشی مفهوم حاکمیت است، چرا که نظام سیاسی صرفاً در یک شخص خلاصه نمی‌شود و استمرار آن وابسته به حفظ اعتماد عمومی نسبت به ساختارها و نهادهاست. ▪️وی با اشاره به موضوع مذاکرات و فضای رسانه‌ای پیرامون آن بیان کرد: بسیاری از اظهارنظرها درباره مذاکرات، شورای عالی امنیت ملی و تصمیمات کلان کشور بدون اطلاع دقیق مطرح می‌شود، در حالی‌که رهبر انقلاب بارها تأکید کرده‌اند که نباید بدون آگاهی و اشراف، درباره مسائل تخصصی و امنیتی موضع‌گیری کرد. 🔻خیابان؛ میدان مصرف نیست، سنگر مقاومت است ▪️محمدحسین نیکزاد، استاد دانشگاه و کارشناس مسائل سیاسی، در رویداد گفت‌وگومحور «سره» با اشاره به نوع مواجهه جریان‌های فکری غربی با مفهوم خیابان و حضور مردم اظهار کرد: نگاه ما به خیابان، تعیین‌کننده نوع تحلیل ما از تحولات اجتماعی و سیاسی است و اگر این نگاه دچار انحراف شود، فهم ما از جامعه نیز دچار خطا خواهد شد. 👇👇 https://www.8deynews.com/826137 👉 @gil8deynews