✳️کلان‌روایت «تصویر» است نه سخنرانی! ✍️ #یاسر_تقوی ◽️مذاکرات به کجا رسید؟ پاسخ به این سوال برای افکار عمومی، توضیحات سخنگوی وزارت امور خارجه یا تحلیل‌های مفصل کارشناسان سیاست خارجه یا سخنرانی‌های بصیرتی در ایتا نیست. پاسخ به این سوال یک تصویر است؛ پیروزی، شکست، تحیر، پیچیدگی، ناتوانی و... با شکل‌گیری این تصویر، همه جزییات ارائه شده به آن ضمیمه می‌شوند. ◽️ما از جنگ‌ ۴۰ روزه یه تصویر مطلوب داریم؛ رجزخوانی ابراهیم ذوالفقاری، سخنگوی قرارگاه خاتم‌الانبیاء و سپس موشک‌هایی که سمت دشمن شلیک می‌شوند. ما خیلی فرق موشک‌ها را نمی‌دانیم، نمی‌دانیم چند درصدشان به هدف اصابت می‌کنند، کجا را هدف می‌گیرند، سوخت‌شان جامد است یا مایع، لانچرهایشان تک‌موشکی است یا دوموشکی است و... ما می‌دانیم که نیروهای مسلح مشغول زدن مواضع دشمن هستند. این تصویرسازی موفق حاصل تلاش همه‌ نیروهای رسانه‌ای ما بوده است. اتفاقی که در جنگ ۱۲ روزه نیفتاد اما در جنگ ۴۰ روزه جبران شد. ◽️تصویر یا کلان‌روایت درباره یک موضوع اجتماعی به افکار عمومی توان تحلیل می‌دهد. اجازه می‌دهد جامعه تکلیف خودش را بداند. برای مسیر پیش رو کنش‌های هدف‌مند طراحی کند. حضورش را در میدان سیاست‌ورزی مفید بداند. اما فقدان تصویر یا کلان‌روایت نتیجه عکس دارد. جامعه بلاتکلیف می‌ماند. نمی‌داند غایت حضور میدانی‌اش چیست. دچار تردید می‌شود. همه از یکدیگر از وضعیت کنونی می‌پرسند اما کسی پاسخ اطمینان‌بخش و درخورد ندارد. ◽️به‌نظر می‌رسد با پذیرش آتش‌بس و شروع مذاکرات دچار افول‌ رسانه‌ای شده‌ایم. دشمن به این نکته توجه داشته که ورود به عرصه دیپلماسی قدرت رسانه‌ای ما را کاهش می‌دهد ‌و یکپارچگی اجتماعی و شفافیت مسیر را برای ما با اختلال مواجه می‌کند. دستگاه سیاست‌ خارجه نیز برای ورود به مسیر مذاکرات آمادگی رسانه‌ای نداشت. آمادگی به این معنا که بداند در این ایام چگونه تصویر نبرد دیپلماتیک خودش را در قالب یک کلان‌روایت به تصویر بکشد. ◽️فقدان کلان‌روایت به دشمن این اجازه را می‌دهد که خود تصویر کلی از مسیر دیپلماسی را طراحی کند تا هم گسل‌های سیاسی داخلی ما فعال شوند و هم ما در موضع انفعال قرار گیریم. هر چند مسئولان و کارشناسان و فعالان سیاسی و فرهنگی توضیحاتی درباره جزییات مذاکرات و چند و چون مسیر دیپلماسی ارائه می‌کنند، اما تا زمانی که کلان‌روایت ما از مذاکرات در جامعه شکل نگیرد، این جزییات به شفاف شدن وضعیت کمکی نمی‌کند. دیپلماسی نیز مانند جنگ نیازمند یک تصویر مطلوب و برنده است، نه صرفا سخنرانی‌های کارشناسی! 📍 #یادداشت | #جنگ‌نامه | #روایت_جنگ 🌱 اندیشکده ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

ضرورت بازسازی «ما»ی ملی در ایران پساجنگ محمد پور خوش سعادت www.foumani.ir جامعه ایران در آستانه دو مناسبت مهم تاریخی ـ(دوم خرداد و سوم خرداد) ـ بار دیگر با یک پرسش بنیادین مواجه است: چگونه می‌توان میان حافظه مقاومت و مطالبه اصلاح، میان امنیت ملی و کرامت اجتماعی، و میان هویت تاریخی و نیازهای نسل جدید، نوعی پیوند پایدار برقرار کرد؟ در چهار دهه گذشته، بخشی از منازعات سیاسی در ایران بر پایه نوعی دوگانه‌سازی شکل گرفته است؛ گویی «ایرانِ مقاومت» و «ایرانِ جامعه» دو پروژه متعارض‌اند. در این روایت تقلیل‌گرایانه، دفاع از استقلال و ایستادگی منطقه‌ای، گاه در برابر خواست مشارکت، آزادی‌های مدنی و اصلاحات اجتماعی قرار گرفته و در مقابل، هرگونه سخن گفتن از جامعه مدنی و مطالبات نسل جدید، به فاصله گرفتن از هویت ملی و مقاومت تعبیر شده است. حال آنکه تجربه تاریخی ایران نشان می‌دهد جامعه ایرانی، هرگز این دو را در تعارض با یکدیگر نفهمیده است. سوم خرداد، صرفاً یک پیروزی نظامی نبود؛ لحظه‌ای بود که جامعه ایرانی توانست از دل بحران، نوعی «همبستگی ملی» تولید کند. خرمشهر را صرفاً ساختارهای رسمی آزاد نکردند؛ این مردم بودند که با اتکا به سرمایه‌های معنوی، حس تعلق ملی و مشارکت اجتماعی، از یک شهرِ اشغال‌شده، نماد عزت ملی ساختند. در سوی دیگر، دوم خرداد نیز تنها یک رخداد انتخاباتی نبود. آن واقعه، بیانگر مطالبه بخشی از جامعه برای شنیده شدن، مشارکت در تعیین سرنوشت و بازتعریف نسبت دولت و جامعه بود. در واقع، جامعه ایرانی در هر دو مقطع تاریخی، یک مطالبه مشترک داشت: حفظ ایران، همراه با حفظ شأن و نقش مردم. حتی در تجربه‌های متأخرتر، از جمله در دوره جنگ رمضان و فضای تنش و تهدید منطقه‌ای، بار دیگر مشاهده شد که جامعه ایرانی، در بزنگاه‌هایی که احساس کند موجودیت، استقلال یا کرامت ملی‌اش هدف قرار گرفته، ظرفیت بالایی برای همبستگی و حضور اجتماعی دارد. حضور و ایستادگی بخشی از مردم در خیابان‌ها در اعتراض به تهدیدات اسرائیل و آمریکا، فارغ از تحلیل‌های سیاسی روزمره، حامل یک معنا بود: هنوز پیوندی عمیق میان جامعه ایرانی و مفهوم استقلال و عزت ملی وجود دارد. مسئله اساسی امروز اما این است که چگونه می‌توان این سرمایه اجتماعی و معنوی را حفظ و بازتولید کرد؟ هیچ جامعه‌ای تنها با اتکا به سازوکارهای امنیتی یا اداری پایدار نمی‌ماند. پایداری سیاسی، پیش از هر چیز، نیازمند «اعتماد عمومی» است؛ اعتمادی که از احساس مشارکت، عدالت، دیده شدن و تعلق به آینده مشترک شکل می‌گیرد. جامعه‌ای که در آن گروه‌های مختلف اجتماعی احساس حذف یا نادیده‌گرفته‌شدن داشته باشند، به تدریج دچار فرسایش سرمایه اجتماعی خواهد شد؛ حتی اگر در سطح رسمی، انسجام ظاهری حفظ شود. از همین رو، ایران امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازسازی یک «روایت ملی جامع» است؛ روایتی که نه حافظه جنگ و مقاومت را انکار کند و نه مطالبات مدنی، اقتصادی و فرهنگی جامعه را. نسل جدید باید بتواند هم خرمشهر را بفهمد و هم دوم خرداد را؛ هم معنای استقلال را درک کند و هم ضرورت آزادی، رفاه، کرامت اجتماعی و حق مشارکت را. در این میان، نقش نهادهای میانجی ــ از رسانه‌ها و نظام آموزشی گرفته تا دانشگاه، هنر و روشنفکری عمومی ــ اهمیتی تعیین‌کننده دارد. اگر این نهادها نتوانند تعریفی مشترک و غیرحذفی از «ایران» ارائه کنند، شکاف نسلی و گسست اجتماعی عمیق‌تر خواهد شد. جامعه ایران نیازمند بازتعریف مفهوم «عزت» است؛ عزتی که هم استقلال سیاسی را شامل شود و هم کیفیت زندگی شهروندان، امید اجتماعی و احساس امنیت روانی و اقتصادی را. ایرانِ قدرتمند، صرفاً با مؤلفه‌های سخت قدرت ساخته نمی‌شود. قدرت پایدار، زمانی شکل می‌گیرد که جامعه احساس کند بخشی از یک «ما»ی مشترک است؛ «ما»یی که در آن، تفاوت‌های سیاسی و فرهنگی به حذف متقابل منجر نمی‌شود. خرمشهر را مردم آزاد کردند و دوم خرداد را نیز مردم ساختند. نادیده گرفتن هر یک، نادیده گرفتن بخشی از حقیقت جامعه ایرانی است. شاید اکنون، پس از سال‌ها فرسایش سیاسی و اجتماعی، زمان آن رسیده باشد که ایران دوباره بر محور یک «ما»ی ملی بازسازی شود؛ «ما»یی که نه بر حذف دیگری، بلکه بر پیوند میان استقلال، مشارکت، عدالت و کرامت انسانی استوار باشد. محمد پورخوش سعادت 🇮🇷اندیشکده ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

«بمباران» تصور کنید همه شهرها و روستاهای کشورمان زیر بمباران سنگین دشمن قرار دارد و مسئولین کشور بدون احساس مسئولیت نه تنها پناهگاهی امن به مردم معرفی نمی کنند بلکه در کمال ناباوری انگار تصمیم نگرفته آمد از توان آفندی و پدافندی کشور هم برای کاهش حجم آتش دشمن استفاده کنند. واقعا در این شرایط چه احساسی دارید؟ در "جنگ روایت ها" در ۲۴ ساعت گذشته چنین فضایی در کشور حاکم است. دیگر کار از تولید "روایت اول" گذشته ، در مقابل حجم عظیم بمباران اخبار جعلی دشمن در زمینه "نتایج مذاکرات" طوریکه انگار ایران همه خواسته های آمریکا را پذیرفته، بجز یک توئیت گنگ از روایتی تاریخی توسط سخنگوی محترم وزارت خارجه هیچ روایت رسمی از طرف مسئولین و رسانه های رسمی کشور که برای ملت خصوصا بخش وفادار به نظام اقناع کننده باشد ، شنیده یا مشاهده نمی‌گردد. فعالین سیاسی و رسانه ای در هر سطحی در ایران همچنان پرتلاشند اما آنها فقط بخشی از روایت هایشان ممکن است با واقعیت مطابقت کند عمده جامعه منتظر اخبار قطعی از مسئولین و رسانه های رسمی هستند. بعنوان یک شهروند ایرانی وقتی در متن جامعه حتی اجتماعات شبانه همچنان می‌شنوم که آخرین"توئیت" شیادی مانند ترامپ بعنوان مهمترین خبر رسمی در مورد آینده جنگ دهان به دهان میشود احساس شرمساری میکنم. عمران علیزاده ۳ خرداد ۱۴۰۵ 🇮🇷اندیشکده ارگ 👇 https://eitaa.com/ARG_Thinktank

⚠️مژده به علاقمندان #سیاست و #تاریخ ✅اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ با همکاری «انجمن اسلامی تاریخ پژوهان انقلاب اسلامی / گیلان » تقدیم می کند : ❎دسترسی به یکی از بزرگترین ، غنی ترین و بروزترین محتوای ویدئویی « #علوم_انسانی » در #ایران ◀️صدها ساعت کارگاه درسگفتار استاد #مظفر_نامدار طی ۱۰ سال اخیر پیرامون : 🔷بیانیه گام دوم انقلاب اسلامی ( ۲۱ جلسه ) 🔷عدالت اجتماعی ( ۱۰ جلسه ) 🔷دیوان سالاری ( ۱۴ جلسه ) 🔷 جامعه شناسی تاریخی ایران ( ۶۱ جلسه ) 🔷روایت نهضت جنگل ( ۴ جلسه ) 🔷از لولهنگ تا واکسن ( ۳ جلسه ) 🔷مثبت تکاپو ( ۶ جلسه ) 🔷مسئله هویت ( ۲۱ جلسه ) ✅و محتواهای متنوع و با کیفیت دیگر درباره مسائل ایران ❇️می توانید از طریق نشانی زیر در آپارات به این مجموعه محتوای غنی دسترسی یابید 👇 https://www.aparat.com/majra_gil 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ 🔽 https://eitaa.com/ARG_Thinktank