آی‌مردم، قصه‌ی محرمم داره به‌سر میرسه‌ها ..

هرسال که به آخرای محرم نزدیک میشم دوباره این حقیقت برام پررنگ‌تر میشه که دنیا ارزش زندگی کردن بدون حسین و آل‌حسین نداره، کاش میشد شب حضرت‌رقیه مرد، کاش میشد شب حضرت‌علی‌اکبر مرد، کاش میشد تو محرم، میون همین روضه‌ها و سینه‌زنیا جون داد اباعبدالله ((((:

با اینکه غم داشتیم صاحب علم داشتیم، عمومونُ کشتن همینو کم داشتیم ..

دارم میمیرما نگی نگفتم ابالفضل ..

حاج‌آقا میگه عراقیا که ناامید میشن، همه که جوابشون میکنن و دیگه راهی ندارن میرن میشینن تو حرم حضرت عباس میگن: « اَنتَ‌العباس، تو عباسی »

ولی وجود حضرت‌آقا چه دلگرمی بود (:

حالِ ما مثلِ مویِ تو آشفته مَکن ای‌صبح طلوع ..

حسین‌جان ای آبروی دو عالم نگین‌سلیمان به حلقه‌ی خاتم ..

حالِ بدِ ما با روضه خوب است (:

حُسین، آقام همه میرن تو میمونی برام ..