| مهتابِ‌من | اپیزود ³ : امروز من زیر بارون دارم سومین سالگرد نبودنشو با خاطراتش مرور میکنم، جلوی تابلوی بزرگ طرح ماه با نوشته Moon می‌ایستم، نگاهمو از کافه میگیرم و به ماهِ توی آسمون میدوزم، یادمه یه‌بار گفت: - بچه‌ها مطمئنم ماه از خیابون 30 خیلی قشنگ‌تره حتما یه روز بیایم و ببینیمش =>>> آخه بانوی بد قول میدونی این ماه سه‌ساله منتظره که بیای و نگاه عسلیتو مهمون شباش کنی؟! آخه کی ماه ُ منتظر میذاره دلبر؟! یه صدای دخترونه از پشت سرم گفت: - من آدم بدقولی نیستم، فقط یه ذره دیرتر به قولم عمل کردم مدیر کافه Moon ((((: نه‌نه باورم نمیشه، خورشید من دقیقا جلوی من وایساده بود و با همون قد نیم‌وجبی که به زور تا نصف قفسه‌سینه‌م میرسید داشت منو از پا درمیاورد. با همون صدای دلبر شروع کرد به حرف زدن و ضربان قلب من تندتر از همیشه شروع به تپیدن کرد: - همون روزی که قرار بود برم هم بارون می‌بارید اومدی بیرون و شروع کردی به قدم زدن، یکی از دوستات برات چتر آورد ولی تو نگرفتی و من اون‌روز این چتر و گرفتم و به خودم قول دادم یروزی برسونم دستت. خواستم لب باز کنم: - ولی من که . . . پرید وسط حرفمو گفت: - هیس مدیر کافه Moon ، من هر چهارشنبه برای دیدن تو ساعت 4 دوستامو مجبور می‌کردم جلوی کافه باشن، به من رسم عاشقی یاد نده که وقتی حرف از نبودنت و سپردن سفارشا به یکی دیگه زدی بغضم و با همین قهوه‌ها کنترل کردم، اصلا میدونی من قهوه‌ی ترک دوس ندارم؟ فقط برا این میخوردم که به خاطر تلخیش حواسمو جمع کنم مبادا دست دلم رو بشه. حالا مدیر کافه Moon افتخار ماهِ شبای خورشید خانم بودنو میدین؟! مطمئنم توی این لحظه حرکتی جز در آغوش کشیدنش جایز نبود پس اونو مهمون حصار دستام کردم :)))))))) حالا بعد چند سال مدریت تمام و کمال کافه Moon خورده به اسم خورشید زندگی کیسان مغرور و سرد . . . خورشید خورشید خورشید من این اسم و با همه‌ی تضادی که با اسم کافه داره دوسش دارم چون مطمئنم همین تضاد باعث درخشش خورشید من شده خواستم بگم توی زندگیتون همیشه منتظر یکی عین خودتون نباشین شاید بعضی وقتا تضاد شما بشه دوست داشتنی‌ترین نقطه‌ی اشتراکتون! پایان. "عاشقانه‌ای‌کوتاه" #قلم_اسکآف

مارا دگران هیچ به یاری نرسیدند جز اهلِ‌صفا، هیچ به کاری نرسیدند ای اهلِ‌صفا باده‌یِ‌می، یارِرها، بنشین بنشین که در دارِجهان چون به مکافات یک دل ز دل یار به یاری نرسیدند مارا امیدی به‌جز از این خانه بوَد عار یاری ز در این خانه بود عارِگران‌بار لیکن این عارِگران‌بار ز جانم بپرستم . . . #قلم_اسکآف

دیدی تو مسابقه‌یِ دو چجوری برای رسیدن به خط‌پایان تلاش میکنن؟ خطِ‌پایان من تویی، من همونجوری برای رسیدن به تو از لحظه به لحظه‌های زندگی و عمرم میگذرم، اگه من اون کسی بودم که برا اولین و آخرین بار به خط‌پایان رسید، دستایِ‌تو میتونن مدالِ‌طلای‌ِدور‌گردنم باشن؟! : ) #قلم_اسکآف

به‌جا مانده از اعتکاف سالِ 1403 ؛ ‹ #هنر_اسکآف #عکاسی ›

| طلایِ‌عاشقی | اپیزود ¹ : یادمه اولین باری که دیدمش عصر یه روز بارونی بود، روزش؟! من دیگه بعد اون روز چیزی به اسم تقویم نداشتم روزای زندگی من خلاصه میشد تو روزایی که اون بود انگار برای من یه تقویم اختصاصی نوشته شده بود که منشأ و مبدأ تموم روزاش "اون" بودن. حالا که نیس دیگه سال و روز و ماهی برای من نمونده همشون میون همون روزای تکراری باقی عمرم محو ُ تیره ُ تار شدن، الان که دقیق‌تر بهش فکر میکنم کم‌کم دارم صداشو فراموش میکنم اینکه چجوری اسممو با دلبری صدا میزد یا چجوری برام ناز میکرد . . تمرکز میکنم . . نه یادم نیس انگار این چهره و این آدم برای مغز و قلب من شده ممنوعه‌ترین تصویر ممکن، چون هرچقدر که بهش فکر میکنم بیشتر توی ذهنم به تاریکی ختم میشه، اصلا چیشد که اومد؟ اصلا اومد؟ چیشد که رفت؟ این سؤالا با صدای بلند توی ذهنم تکرار میشن. اولاش همه‌چی خوب بود، چشمامو میبندم تمام لحظات باهم بودنمون به سرعت از جلوی چشمم میگذره همینقدر زود گذشت؟ پس من چقدر کم زندگی کردم از همه اینا میگذرم چون من انقدری مرورشون کردم که کافی باشه برای حفظ کردنشون، پس میخوام حداقل روی خاطراتش "میم‌مالکیت" بزارم ولی . . ولی حاضرم یه خاطره رو باهاتون سهیم شم، "خاطره‌ی‌رفتنش" دوس دارم انقدری این خاطره رو با بقیه سهیم شم که فقط قطعه‌ی کوچیکی از این خاطره که متعلق به چهره ُ سکوتشِ برام بمونه. همینقدر ساده و بی‌حُزن و من هیچوقت نبودشُ، رفتنشُ و نخواستنشُ باور نکنم چون از زبون معشوق چیزی یادم نمونده، و اطرافیانم همیشه درباره معشوق برایِ من غیرقابل باورن و داستانِ من به همین منوال عاشقانه و ادبی ادامه پیدا کنه ولی . . . ادامه‌دارد ... "عاشقانه‌ای‌کوتاه" #قلم_اسکآف

| طلایِ‌عاشقی | اپیزود ² : ولی متاسفانه من بعد از 4 سال نداشتن اون فرد که حالا یه هاله‌ای ازش یادمه بازم تک‌تک ثانیه‌های نبودنشُ ترک کردن من کوبیده میشه توی صورتم، من تولد اطرافیانم یادم میره ولی اون خاطره مثل یه جوونه تو ذهن من زنده‌ست. دقیقا یک سال از باهم‌ بودنمون گذشته بود، عصرِ همون روزِ بارونی وسط پاییز تو کافه منتظرش بودم تا سالگردمون رو جشن بگیریم آخه از سورپرایز و این‌جور چیزا زیاد خوشش نمیومد ولی هرچند که خودش برای من بزرگ‌ترین سورپرایز عمرشو ترتیب دیده بود، اومد اما مشکی پوشیده بود ولی چرا؟! مگه خودش نمیگفت تو روزای شاد باید رنگای شاد بپوشیم پس چرا مشکی؟! چرا انقدر صورتش بی‌روح بود؟! چشماش . . چشماش یخ‌بندون بود و لرز به تنم انداخت . . هرچی که بود گذشت با همه‌ی سوالای من و پیچوندنا و حرف نزدنای اون تا رسیدیم به جایی که من میخواستم کادومو بدم، بیشتر از همیشه ذوق داشتم پس با دستای لرزون و یخ زده از شوق در جعبه انگشتر تک نگین و باز کردم و همینطور که به چشمای مشکی‌تر از همیشه‌ش زل زده بودم گفتم: - دیدی تو مسابقه‌‌ی دو چجوری برای رسیدن به خط پایان تلاش میکنن؟「تو‌خط‌پایان‌منی」من همونجوری برای رسیدن به از لحظه به لحظه‌های عمر و زندگی‌م میگذرم، اگه من اون کسی باشم که برای اولین و آخرین بار به خطِ‌پایان میرسه، دستای تو میتونن「مدالِ‌طلای‌ِدور‌گردنم」 باشن؟ اون با کلی مکث جواب داد: متاسفم من خیلی وقته از دور این مسابقه خارج شدم پس توهم برای منی که دیگه وجود نداره نجنگ! و رفت . . . اون رفت و من الان 4 سالِ رفتنشو مرور میکنم و هردفعه به این نتیجه میرسم که واقعا بی‌نقص این اتفاق رو رقم زده مثل چشماش، همونقدر بی‌نقص (: پایان. "عاشقانه‌ای‌کوتاه" #قلم_اسکآف

از علی تا رقیه ؛ ‹ #هنر_اسکآف #تایپوگرافی ›

[ انقلابِ 46 ساله ] ‹ #هنر_اسکآف #عکاسی ›

[ راهِ امام . . ] ‹ #هنر_اسکآف #عکاسی ›