تو من رو یاد شوهر اولم میندازی. اونم زندگی رو یه جنگ دائمی میدید. مقاومتی برای هر لحظه. خلق و خوی همیشه آرام من دیوونش میکرد. خیال میکرد من خوش شانسم و سرنوشت معافم کرده درحالی که اون تمام روز رو باید با بلاهایی که سرش می اومد مبارزه کنه. فقط اواخر زندگیش متوجه شد که بیشتر مشکلاتش فقط نتیجه ی طرز نگاهش به دنیا بود.
«روزی که زندگی کردن آموختم»
گاهی وقت ها فقط نیازه که سکوت کنی،
و گوش بسپاری به نجوای آرامش بخشی که برای تو نواخته میشه..
آرامش،
جایی در لا به لای نت های موسیقی،
جایی بین خطوط نقاشی،
و بین کلماتی که بر روی کاغذی حک شده
پنهان شده است..
