احساساتی سرشار از شور و اشتیاق، برای بیان اتفاقات قشنگ، اشک هایی که در قلبم بارید و هرگز از چشمانم سرازیر نشد، جوری که شب هارا به صبح میرسوندم و روز هامو شب میکردم.. تو هیچ وقت نفهمیدی، چه احساساتی درون قلبم میمیرند ولی باز لبخند میزنم.
میدوید؛ در اعماق جنگل پرسه میزد، سایه ها دنبالش بودند، و او با چشمانی بسته، درحالی که فرار میکرد، به دنبال روح خسته ی خود در لا به لای شاخ و برگ های درختان میگشت..
دسته گل هایی برای خودش چیده و به سمت خودش میدوید، از حرکت ایستاد، گل ها پژمرده و بی جون شده بودند، و در اون لحظه، رویای در آغوش کشیدن خود را در قلبش کشت. گویا او لیاقت وجود خود را نیز نداشت..
