گاهی انقدر دنیارو بَزَک میکنن که ادم یادش میره ذات هستی چیبود.

نیاز به یه باکس بزرگ هدیه دارم که وقتی درشو بازمیکنم توش یه روز اضافه اشانتیون برای خوابیدن باشه. دیگه این سال های ۳۶۵ روزه برای زندگی کردن و خوابیدن کافی نیستن.

السلام علی نورالله فی الظلمات... و محرمش:).

شاید اگه به خیلیا توی خیلی از نقاط دنیا بگی دلت برای فلان ماه تنگ شده فکرکنن دیونه‌ای. ولی این تویی که متوجه میشی تنگ شدن دل برای محرم/رمضان/رجب/شعبان/ذی‌الحجه یعنی چی. انگار که هرکدوم ازین ماه‌ها شخصیت و نور خاص خودشونو دارن که هیچکدوم جای اون‌یکیو نمیتونن بگیرن فقط یه مرحم موقتی میشن برای دلتنگی باقی ماه‌ها.

بنظرم وقتشه ایتا فیلتر شه.

اینجورم نیست که بعضیا میگن مصیبت از دی ماه۹۸ شروع شد نه بابا مصیبت از سقیفه شروع شد لعنت بر سه تاشون

+

باتمام وجودم نیازدارم عاشورای پارسال تکرار بشه. حسینیه‌ی امام و نگرانی‌یه‌جماعت‌چشم‌انتظار و ورود ناگهانی‌ای که شور داشت و اشکایی که باشوق به استقبال اون قدم ها رفتن... ... به اون لحظه‌ی اشتیاق و پرت شدن عینک و کاغذ و دیالوگ "ای‌ایران‌بخوان!"

انقد از محرم قبل تا امسال عزادار بودیم که لباس مشکیامون کهنه شدن.

دیروز: _درپناه خدا +محتاجیم به خدا _ چه سالی بودی؟ +من؟ ۸۵ _ توهم عروسی کنی *ر* میدم. _ امیرعلی بهم محل نمیدی؟ +نه :/ _ یکاری با علی کردی باورش نمیشه بزرگ شده و نمیتونی سر و تهش کنی.

والا.

این شور که در سر است ما را وقتی برود که سر نباشد.