داشتم بیابانگرد رسولی رو گوش میکردم یه لحظه دیدم واقعا هیچوقت هیچ عشق زمینی‌ای نمیتونه باعث بشه اونهمه مسیرو با اونهمه سختی بنی بشری بخواد بره بعد یه اتفاقی میوفته توی همین کره‌ی خاکی ینفر پیدامیشه و چنان همرو گرفتار خودش میکنه که سیل جمعیته تو اون گرما و برق آفتاب و خار مغیلان و بی هیچ ادعایی بی هیچ امکانات درستی، میرن سمتش به چه امید؟ حتی نه به امید یه زیارت طولانی فقط به امید یه لحظه دیدن گنبدش :)))) به امید اینکه یه لحظه برسن به گنبدش بهش بگن آقاجان ممنون که تو طلبیدی منو تا بیام اینجا وایستم و بهت بگم خیلی شرمندم اون سالا کنارت نبودم آقاجان خیلی شرمنده‌ی خودت و رقیه‌تم شرمنده‌ی علی‌اکبر و علی‌اصغرتم شرمنده‌ی روی خواهر و برادرتم اینهمه مسیرو با اینهمه سختی بری که فقط بگی شرمنده‌ای؟ که بگی دردشون برات سنگین بوده؟ و بعد دوباره هرسال بیتاب باشی برای دوباره رفتن؟ خیلی عجیبه بچه‌ها خیلی عجیبه.

:")

_چون همه مشغول نجات خودشونن.

دیشب: _ روان سلیس! _نگاه خدا روم حساسه _خدایا خودت مراقب روسریم باش _شوهر زنداییت اومده؟ TOT

شاید مسیر هیچجایی رو تو شهرمون بلد نباشم ولی مسیر گلزارو از بَرَم.

امشب اگه از روی پل رد شدیم گوشیمو میندازم تو کارون.

ازدواج یعنی خودتو از توی چاله بندازی توی چاه ولی اگه انتخابت درست بوده باشه دونفری باهم توی چاه خوشحال خواهید بود.

عالیه مغزم باز روشن شده.

تو این مسیر افتادم...

یارب‌مددی‌مارا.