این شد تعریف ما از ورع🙂

حالا یه مصداق هم براش بگیم ...

گوش کنید ..!

خدا استاد ما رو حفظ کنه یه مثالی فرمودن که فی الحال، در زمان ما، خیلی مبتلا به هست!

درمورد روابط با نامحرم

در دین اسلام، صحبت کردن با نامحرم، اشکالی نداره. در دین اسلام، بگو و بخند کردن با نامحرم، اشکالی نداره. در دین اسلام ، نگاه کردن به نامحرم هم اشکالی نداره!

اما چه زمانی اشکال پیش میاد؟

اونجایی که این روابط، این بگو و بخند ها این نگاه ها، منجر به مفسده بشن. دیگه باز نمیکنم خودتون متوجه میشید.

حالا، بخوایم این مصداق رو روی تعریفی که کردیم، تطبیق بدیم چی میشه؟

آدمی که اهل تقوا هست، ممکنه با نامحرم بگو بخند کنه، اما حواسش هست که مفسده ای پیش نیاد.

اما آدمی که اهل ورع هست، مثل اون پرتگاهِ که گفتیم حتی نزدیکش نمیشه، اصلا با نامحرم گفتگو و بگو بخند و ... نداره. که مبادا دچار مفسده بشه

یه روایتی هم از امام صادق درمورد اهل ورع و بشارت به اهل ورع هستش که متاسفانه از خاطرم رفته😅🤦‍♂