در دین اسلام، صحبت کردن با نامحرم، اشکالی نداره. در دین اسلام، بگو و بخند کردن با نامحرم، اشکالی نداره. در دین اسلام ، نگاه کردن به نامحرم هم اشکالی نداره!

اما چه زمانی اشکال پیش میاد؟

اونجایی که این روابط، این بگو و بخند ها این نگاه ها، منجر به مفسده بشن. دیگه باز نمیکنم خودتون متوجه میشید.

حالا، بخوایم این مصداق رو روی تعریفی که کردیم، تطبیق بدیم چی میشه؟

آدمی که اهل تقوا هست، ممکنه با نامحرم بگو بخند کنه، اما حواسش هست که مفسده ای پیش نیاد.

اما آدمی که اهل ورع هست، مثل اون پرتگاهِ که گفتیم حتی نزدیکش نمیشه، اصلا با نامحرم گفتگو و بگو بخند و ... نداره. که مبادا دچار مفسده بشه

یه روایتی هم از امام صادق درمورد اهل ورع و بشارت به اهل ورع هستش که متاسفانه از خاطرم رفته😅🤦‍♂

اما حضرت امیرالمؤمنین، علی علیه السلام، در نهج‌البلاغه، می‌فرمایند که ای شیعیان، من رو یاری کنید..!

حالا آقا جان، چجوری شما رو یاری کنیم؟!

می‌فرمایند که با رعایت ورع. با اهل ورع بودن ..!

صحبت ما تمام. ببخشید زیاده گویی کردیم حلال کنید ..✋

ان‌شاءالله که از اهل ورع و از یاران کلیدی حضرتش باشیم، صلواتی عنایت بفرمایید 🙂