داداش کجا میخوای بری...؟ چرا...منو نمیبری؟ حسین، این دمِ آخری چقدر، شبیه مادری

ای کاش ماجرای بیابان دروغ بود این حرف‌های مرثیه‌ خوانان دروغ بود ای کاش این روایتِ پر غَم سَنَد نداشت بر نیزه‌ها نشاندن قرآن دروغ بود ای کاش گرگِ تاخته بر یوسفِ حجاز مانند گرگ قصه‌ی کنعان دروغ بود حیف از شکوفه‌ها و دریغ از بهار کاش بر جانِ باغ، داغِ زمستان دروغ بود...

به ماه آسمون میگفت : شمع شبستون منی یاد عمو بخیر ، که تو مثل عمو جون منی💔

سمتِ دلتنگی ما،چند قدم راهی نیست؛ حالِ ما خوب،فقط طاقتمان طاق شده ..

شب رفت و حديث مابه پايان نرسيد شب را چه گُنه حديث ما بود دراز...

« تو مرا میفهمی ؛ من‌ تو‌ را میخوانم و همین ساده‌ ترین قصه‌ی یك انسان است ! من تو را ناب‌ ترین شعر زمان میدانم ؛ و تو هم میدانی تا ابد در دل من میمانی...

حسینِ من، مسافرِ جامانده را با خود ببر...

همه چی از اونجایی خراب شد که این دنیارو جدی گرفتیم...

گفته بودم بعد از این باید فراموشت کنم دیدمت وز یاد بردم گفته های خویش را

و گاه به گاه قلبم می‌گیرد از دلتنگی...