سفر از خویش چو کردی همه‌جا معراج است ..

چقدر زیبایند ، آنهایی که از ریشه خوبند...

بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند: کآن ‌کس که پخته شد مِی چون ارغوان گرفت! _حافظ

قالت: وما الدمُّوع؟ قلت: الدُّموع أنفاسُ الرُّوح، وكلَّما زاد الحنين تنفسَ الإنسَانُ بعينيه! گفت: اشک‌ها چيستند؟ گفتم: اشک‌ها، تنفسِ روح‌اند و هرگاہ دلتنگى افزون شود؛ آدمى با چشم‌هايش نفس مى‌كشد!

در نزول گریه ام دیدم صعود خویش را اشک چون پایین بیاید روح بالا می رود ؛

من هیچ‌گاه احساس ‌ِ ناتوانی نمیکنم مگر وقتی ك دلتنگ تو میشوم ؛

هم غزل هم مثنوی تو شعر موزون منی

بی تو من تك بیتی از یك شاعرِ افسرده‌ام

‌ ‹ ای که به واسطهٔ بخشش فراوانت از شمارش مهربانی‌ات درمانده شده‌ام . ای که دوری از تو درمانده‌ام کرده . خدايا تويى كه به روى بندگانت درى به سوى بخشش‌ات گشودى‏ و آن را توبه ناميدى ، و خود فرمودى : بازگرديد به جانب خدا ! بازگشتى خالصانه ... پس عـذر كسـى ‏كه از ورود به اين در ، پس از گشـوده شدنش غـفلـت ورزد چه مـى‌تواند باشد ؟ › ـ فرازهایی از مناجات خمس عشر .

ما هیچ ما نگاه... - سهراب سپهری

من دعا گوی توام هرشب و شب میداند ، دل ما قبل تو اینقدر مناجات نداشت .