در نزول گریه ام دیدم صعود خویش را اشک چون پایین بیاید روح بالا می رود ؛

من هیچ‌گاه احساس ‌ِ ناتوانی نمیکنم مگر وقتی ك دلتنگ تو میشوم ؛

هم غزل هم مثنوی تو شعر موزون منی

بی تو من تك بیتی از یك شاعرِ افسرده‌ام

‌ ‹ ای که به واسطهٔ بخشش فراوانت از شمارش مهربانی‌ات درمانده شده‌ام . ای که دوری از تو درمانده‌ام کرده . خدايا تويى كه به روى بندگانت درى به سوى بخشش‌ات گشودى‏ و آن را توبه ناميدى ، و خود فرمودى : بازگرديد به جانب خدا ! بازگشتى خالصانه ... پس عـذر كسـى ‏كه از ورود به اين در ، پس از گشـوده شدنش غـفلـت ورزد چه مـى‌تواند باشد ؟ › ـ فرازهایی از مناجات خمس عشر .

ما هیچ ما نگاه... - سهراب سپهری

من دعا گوی توام هرشب و شب میداند ، دل ما قبل تو اینقدر مناجات نداشت .

و از خود می‌پرسم : چشمانم‌ به‌ چه‌ درد می‌خورند اگر تو را نبینند؟! . .

زبان خود را نگه دار و هرچیزی را نگو؛ گاه دلی را زخمی می‌کند که هیچ مرهمی آن را التیام نمی بخشد