eitaa logo
🛠 آچار ؛ آقای اقتصاد انقلاب اسلامی 🇮🇷
900 دنبال‌کننده
2.2هزار عکس
1.7هزار ویدیو
80 فایل
🛠 آچــــــــــــــــار 🇮🇷 «آ»قای «ا»قتصاد «ا»نقلاب «ا»سلامی گاه‌نوشته‌هایِ فرزندِ کوچکِ آقایِ انقلابِ اسلامی با اینکه مطالب درخوری ندارم اما هرگونه نشر و استفاده از مطالب کانال از شیر مادر حلال‌تر است و نیازی به ذکر منبع ندارد ارتباط: @MHAKhavanB
مشاهده در ایتا
دانلود
هدایت شده از چکنویس ساخت ایران
🔴 بنزین و قصه زندگی صد ساله ما قسمت 2️⃣؛ آبادان، شهر رؤیای کارگری ✏️حسین مهدیزاده در قسمت اول خوانیم که ایران در آغاز قرن چهاردهم وارد عصر نفت صنعتی شد و عصر نفتِ سیاه و بدبو که از چشمه‌های طبیعی بیرون می آمد به پایان رسید. نفت به یک صنعت تبدیل شده بود؛ صنعتی که استخراج، پالایش، حمل‌ونقل، ماشین‌آلات، نیروی کار، مهندسی، بانک، تجارت و بازار جهانی خودش را داشت و کل اینها را هم در جهان از اساس تغییر میداد! نفت با آمدنش، فقط اقتصاد ایران را تغییر نداد؛ درست است که نفت ابزار استعمار ایران شد، اما بالاخره برای حفظ امنیت آن باید کمی در مواهب آن شریک می شد. برای فهم این اتفاق، به نظرم باید از شروع کنیم! آبادان جدید در دهه 1290 بر مدار اولین پالایشگاه خاورمیانه تاسیس شد. پالایشگاه آبادان کعبه این شهر است! آبادان به‌تدریج حول پالایشگاه تاسیس شد. شرکت نفت فقط نفت استخراج نمی‌کرد. برای اینکه نفت استخراج شود، باید نیروی انسانی در آبادان زندگی می‌کرد. و برای اینکه نیروی انسانی در آبادان بماند، باید زندگی او قابل تحمل، منظم و حتی جذاب باشد. کارگر باید خانه داشته باشد. فرزندش باید مدرسه داشته باشد، چون حالا همه دنبال آینده فرزندانشان هستند. بیمارستان باید باشد. تفریح باید باشد. ورزش و تفریح مدرن باید باشد. حمل‌ونقل باید باشد. فروشگاه باید باشد. و در نهایت، باید احساس کند که این زندگی درست است که کارگری است اما زندگی بدی نیست و من حاضرم سی سال عمرم را در آن هزینه کنم! اینجاست که آبادان به چیزی فراتر از یک شهر نفتی تبدیل می‌شود. آبادان به رؤیای زندگی کارگری در عصر نفت تبدیل می‌شود که یک شکل تازه از زندگی را به مردم نشان داد: شغلی صنعتی، دستمزد منظم، خانه سازمانی، مدرسه، بیمارستان، باشگاه، سینما، ورزش، حمل‌ونقل، خیابان، آب و فاضلاب، برق، تلفن، فروشگاه و البته بنزین و اتومبیل. پس آبادانی ها لاف نمی زدند که در خیلی چیزها، حتی از تهرانی ها هم زودتر تجربه رفاه و مدرن شدن را داشته اند! به ویکی پدیای آبادان یک سری بزنید تا متوجه شوید! یعنی اگر تا پیش از آن، زندگی مردم بیشتر حول زمین، روستا، بازار، مسجد، خانواده و پیشه می‌چرخید، در آبادان یک ترکیب تازه جلوی چشم ایرانی‌ها قرار گرفت: کار صنعتی + دستمزد + مصرف + رفاه + شهر. پس آبادان یکی از نخستین جاهایی بود که مجموعه‌ای فشرده از مظاهر زندگی مدرن کارگری برای زنجیره ارزش صنعت جهانی را در ایران عرضه کرد! البته ما ایرانی ها را نوشته بودند! این شهر برای استخراج و صادرات نفت ساخته شده بود؛ یعنی ماده‌ای که عمده ارزش اقتصادی آن در زنجیره‌ای قرار داشت که بخش اصلی آن خارج از ایران بود. پس اولین قرارداد نانوشته اقتصادی ما ایرانی ها با زنجیره اقتصاد جهانی نوشته شد: «شما نفت را استخراج کنید و در اختیار زنجیره جهانی قرار دهید؛ در مقابل، دستمزد بگیرید، شهر داشته باشید، مصرف کنید و از زندگی مدرن بهره ببرید.» مسئله این نیست که این زندگی لزوماً بد بود. اتفاقاً مسئله دقیقاً برعکس است. این زندگی جذاب بود. و همین جذابیت اهمیت تاریخی برای ما پیدا کرد. کارگر می‌توانست ببیند که نفتی که از زمین بیرون می‌آید، برای او خانه، مدرسه، باشگاه، بیمارستان، خیابان و دستمزد آورده است. اما واقعیت این بود که سود اصلی این زنجیره ارزش، تازه از آنجایی که ما محصولمان را صادر می کردیم شروع می شد! صاحب زنجیره ارزش نفت هم همان کسانی هستند که بعد از ما ریشه فروش ها و خام فروشها نشسته اند! به لحاظ زندگی هم ما به مصرف محصولات آنها وابستگی شدید پیدا کردیم. وقتی یک بشکه نفت را 20 دلار می فروختیم، یک محصول کوچک از همان نفت را 50 دلار می خریدیم! و البته به لحاظ سیاسی هم هر کسی خام بفروشد و زندگی بخرد، زندگی اش دم چوگان حوادث سیاسی خواهد بود! ما در زنجیره ارزش مهمترین صنعت جهان دو نقش داشتیم: فروشنده ماده خام و مصرف‌کننده محصول نهایی. این موهبتی بود که ما از نفت می بردیم و عهد ما با نفت در همین حد بود! پس عهد اول ما با مدرنیته این بود که خام بفروشیم و ماشین بخریم و نهایتا بنزین آن را که فقط یک درجه پالایش شده است و ارزش چندانی روی نفت بدست نیاورده است را مصرف کنیم! این عهدی است که 20 سال بعد، نفت با مردم کشورهای عربی منطقه نیز بست و طوق بندگی خود را بر گردن آنها هم افکند. عصر پهلوی با چنین عهدی به پایان رسید! اما نه به خوشی! چون این عهد برای یک ملت 400 هزار نفری مثل قطر و یک میلون و و دو میلیون و سه میلیون شهروندی مثل کویت و امارات و بحرین شدنی است اما برای جمعیت 36 میلیونی ایران در دهه 50 اصلا کافی نبود! پس باید این نظام زیر و رو می شد! ما با نفت در عصر انقلاب اسلامی عهد دیگری بستیم! عهدی که البته ناقص ماند و امروز روز جنگ و دعوای ما با این نفتی است که دارد مدام بر سرعهدش دبه در می آورد! 🆔 @social_theory
🌀 دروغ های شاخدار بنزینی 🔹 اگر ادعای ۶ میلیارد دلار واردات بنزین در سال ۱۴۰۴ درست باشد؛ یعنی ما پارسال به اندازه ۷ برابر مصرف داخلی(۱۳۵ میلیون لیتر در ماه)، بنزین وارد کردیم! 🔻اگر قیمت هر لیتر بنزین وارداتی را ۵۰ سنت در نظر بگیریم، یعنی سال گذشته ۱۲ میلیارد لیتر و ماهانه یک میلیارد لیتر بنزین وارد کردیم؛ در حالی که مصرف بنزین کشور ۱۳۵ میلیون لیتر در ماه عنوان شده و کل کمبود ادعایی ۱۴ میلیون لیتر در ماه است. این یعنی ما ۷ برابر مصرف داخلی پارسال بنزین وارد کردیم! و این واردات کسری ۷۱ سال مصرف ما را با توجه به تولید ۱۲۱ میلیون لیتر در ماه تامین می‌کند. ✍ محمد جواد توکلی 👁‍🗨eitaa.com/eqmoq2
🛠 آچار ؛ آقای اقتصاد انقلاب اسلامی 🇮🇷
نان آزاد شد! ☘️ تحلیل‌های اقتصادی دکتر حمیدرضا مقصودی
5.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
اینجا ایرانه! همه جای دنیا نیست! «دولت می‌خواهد یک عده‌ای را حذف کند تا بودجه‌اش متعادل شود! در همه دنیا همین است...» عرایض دکتر محمدحسین ادیب رو شنیدید، هیئت علمی اقتصاد دانشگاه اصفهان که بازنشسته شدند و الان پکیج‌فروش هستند! اشتراک طلایی‌شون ۶۰ میلیون تومان با امکان پرداخت ارزی ۳۳۵ دلار هست! می‌بینید که به قدری بی‌حیا شدند که همین قدر لخت و بی‌پرده عرض می‌کنند که آهای قشری (کم درآمد و مستضعف جامعه!) که بهره‌وری ندارید دولت می‌خواد شما رو حذف کنه! (گور پدر همه‌تون!) همه جای دنیا هم همینه! (پس دهنتون رو ببندید و خفه شید!) ولی آقای دکتر! نکته دقیقاً همینجاست...همه دنیا همینه ولی اینجا نه! چون اینجا ایرانه! همه جای دنیا نیست! اینجا اگر چیزی قرار باشه حذف بشه فاصله عمیق طبقاتی حذف میشه! برخورداری‌های نابحق حذف میشه! محرومیت حذف میشه! و مسیر حذف هیچکدوم از این‌ها از حذف مستضعفان و اقشار کم‌درآمد و ضعیف جامعه به اسم بهره‌وری پایین نمی‌گذره! 🛠 آچــــــــــــــــــــــار: 🇮🇷 💠 @Achar_Ir
هدایت شده از سید یاسر جبرائیلی
749.4K حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
ظاهراً خرید بنزین به قیمت ۳۰ هزار تومان در آبان ۱۴۰۳ را هم در کارنامه دارند. بزرگوار! نرخ ارز را که افزایش می‌دهید، تنها یکی از تبعات سوءش ماجرای بنزین است. قیمت همه کالاهای وارداتی از آبان ۱۴۰۳ تا امروز به همین نسبت ۳۰ به ۱۳۰ افزایش داشته و سودش نصیب دلارداران و دلاری‌فروشان شده است! @syjebraily
هدایت شده از حکمران
این روایت بی نهایت مهم است: سید یاسر جبرئیلی: در دیدار با برایشان توضیح دادم یارانه پنهان واقعیت نداره چرا که در واقع این افزایش مدام تفاوت قیمت ریال و ارز هست به عنوان مطرح میشود. ایشان این استدلال را پذیرفت و هدفمندی یارانه ها را از ابلاغیه نهایی سیاست های کلی برنامه هفتم خط زدند. ✍🏻 همّت قلی زاده 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline
اولا نمی‌دونم چرا هر بی‌سواد بورس‌بازی توی این مملکت اسم خودش رو میذاره کارشناس اقتصادی! ثانیا غلط کرده کسی ۳۰ میلیون لیتر میریزه تو جیب اسنپ! چرا جیب اسنپ؟! چون این رانت بسیار بزرگیه برای اسنپ! دولت بنزین ارزان به کاربران اسنپ بده یعنی از جیب مردم برداشته و ریخته به جیب مالکان اسنپ. الان به همه بنزین ارزان میده اما وقتی بنزین بشه ۱۰۰ تومن برای یک مشهد رفتن هم من مجبور میشوم اسنپ بگیرم. مسافرت با اسنپ ارزان‌تر تمام می‌شود و این سیل پول است که به سمت اسنپ سرازیر می‌شود. البته قبلا هم این را نوشته بودم و پیش‌بینی کردم که مجبورند یک رانت بزرگی به اسنپ بدهند. ثالثا ۳۰ میلیون لیتر به اسنپ یعنی هر کدام حدود ۴ لیتر! بقیه‌اش را از کجا بیاورند؟ باید لیتری ۱۰۰ هزار تومان بخرند! حالا رانندگان اسنپ هم نابود می‌شوند. رابعا تورم ناشی از این طرح دلار را حداقل به ۴۰۰ تومان میرساند و دوباره قیمت بنزین بالا می‌رود و این چرخه تمام نمی‌شود خامسا این طرح پیاده شود ایران و ایرانی باقی نمی‌ماند که دولت بخواهد به فکر آنهایی باشد که گوشی ندارند! ادای طرح کارشناسی دادن در نیاورید! طرح کارشناسی یعنی قیمت بنزین و اثر تورمی‌اش را پیش‌بینی کنی نه اینکه از کنارش سوت‌زنان عبور کنی! اقْتِصادِفَرهَنگی  🇮🇷 حسین‌عباسی‌فر 🇮🇷
هدایت شده از پایگاه خبری بردار
📌 نامه فوق‌العاده مهم سرگشاده دکتر میثم لطیفی (معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان اداری استخدامی دولت سیزدهم) به دکتر پزشکیان! دولت محترم! ۱۵ دی ۱۴۰۴، چند روز پیش از کودتا، مطلبی از استاد مسعود درخشان منتشر کردم؛ هشداری که متأسفانه گوش شنوایی نیافت و شد آنچه نباید می‌شد. تصمیم غیرکارشناسانه و مبتنی بر مبانی اقتصاد غربی در دی‌ماه ۱۴۰۴، دلار را یک‌شبه به ۱۵۰ هزار تومان رساند؛ زمینه‌ساز کودتای دی‌ماه شد و اندکی بعد، در میانه دور سوم ، به شهادت رهبر مظلوم و مقتدر انقلاب و جنگ سوم انجامید. اکنون دوباره تصمیمی غیرکارشناسانه‌تر و بودارتر، یعنی افزایش ، روی میز است. هنوز زخم تصمیم قبلی بر پیکر اقتصاد و سفره مردم التیام نیافته است. مردم توان تحمل شوک دیگری را ندارند. این‌بار، به جای شنیدن صدای توجیه‌گران، به سخن کارشناسان خیرخواه گوش دهید. به جای ، مدیران را در دستور کار بگذارید؛ به جای فشار بر مردم، مدیران ناکارآمد را تغییر دهید؛ به جای گران‌کردن، تولید را افزایش دهید؛ قاچاق سازمان‌یافته را مهار کنید؛ و برای نوسازی ناوگان حمل‌ونقل عمومی و بهسازی خودروهای مردم چاره کنید. افزایش قیمت، آسان‌ترین راهِ و البته نادقیق‌ترین راه است. 🔖پایگاه خبری بُردار | @Bordarna |
🔴 بنزین و قصه زندگی صد ساله ما قسمت سوم: عهد انقلاب با نفت؛ استقلال و عدالت ✏️حسین مهدیزاده در قسمت قبل گفتم که اولین عهد بزرگ ما با نفت، عهدی بود که ذیل استعمار بریتانیایی بسته شد و در آن ما نفت خام می‌فروختیم و در مقابل، دستمزد، رفاه و کالاها در زندگی مصرفی می‌گرفتیم. آبادان، تصویر بسیار خوبی از این عهد بود؛ شهری که رؤیای اعلای زندگی کارگری در یک اقتصاد خام فروش و مصرف کننده سبک زندگی وارداتی را برای ما محقق کرد! اما این عهد برای ایرانِ ۳۶ میلیونی دهه ۵۰ دیگر کافی نبود و همین رویا، به ضد خودش تبدیل شد. اولین جنبش های کارگری منتهی به انقلاب اسلامی از همین آبادان ها شروع شد! چرا که اندازه ایران مثل یک شیخ‌نشین کوچک با چند صد هزار یا چند میلیون شهروند نبود که بتواند با فروش نفت خام، برای جمعیت محدود خود یک سطح بالای مصرف ایجاد کند. ایران یک ملت بزرگ بود؛ با جغرافیایی بزرگ، جمعیتی بزرگ و البته رؤیایی بزرگ‌تر. انقلاب اسلامی، به‌نوعی عهد قبلی را به هم زد و متضمن عهد تازه‌ای بین نفت و مردم ایران شد که دو کلمه، ستون اصلی این عهد جدید بودند: استقلال و عدالت. استقلال یعنی قرار نبود ایران ریشه فروشی کند و بزرگ کالاهای ساخته‌شده با ارزش غربی را بخرد. پس باید جایگاه ایران در زنجیره ارزش جهانی تغییر می کرد. یعنی اگر نفت داریم، حاضر نیستیم خام بفروشیم. اگر معدن داریم، سنگ معدن صادر نکنیم. اگر نیروی انسانی داریم، فقط نیروی کار ارزان خام فروشی نباشیم. بلکه همه اینها را در فناوری ضرب کنیم و به محصولات یک درخت اقتصاد تبدیل کنیم. استقلال در این معنا یعنی از پایین‌ترین شاخه درخت اقتصاد جهانی، آرام‌آرام خودمان را به شاخه‌های بالاتر برسانیم، بدون اینکه ظلم کنیم و استقلال دیگران را به گروگان بگیریم! قرار نبود ایران از جهان جدا شود. قرار بود در جهان، جایگاه در شان ایران پیدا کند. اینجا بود که استقلال با عدالت به هم می‌رسید. چون قرار نبود این پیشرفت فقط برای یک طبقه محدود باشد. انقلاب اسلامی در قانون اساسی، خصوصاً در اصل ۴۳، برای اقتصاد کشور وظیفه‌ای بسیار فراتر از تأمین صرف رشد اقتصادی تعریف کرد؛ تأمین نیازهای اساسی مردم، مسکن، خوراک، پوشاک، بهداشت، درمان، آموزش و امکان کار و اشتغال، به شکلی که انسان بتواند با حفظ کرامت خود زندگی کند. پس عهد جدیدی بین ما و نفت باید شکل می گرفت. ایران می خواست مستقل تر و عادلانه تر اداره شود تا زندگی مردم از جنک زندگی با کرامت تر باشد و نفت بخاطر جایگاه مهمی که در اقتصاد سیاسی جهانی داشت باید نقش تسهیل کننده این رویای جدید را ایفا می کرد و این با عهد قبلی ما با نفت تفاوت اساسی داشت! در عهد قبلی ما دنیا را هتلی می دیدیم که نفت قدرت خرید اتاقهای آن است! حالا البته ممکن است به اندازه جمعیت ایران قدرت نداشته باشد، اما به هر حال اندازه ای هست که یک درصدی از جامعه را به هتل بنفرستد! اما در عهد جدید، دنیا یک کوه است که باید از آن بالا رفت و ما نفت را پله می کردیم و از ساختن و ایجاد کردن اتفاقات بزرگ جدید برای بشر لذت می بردیم! جنگ و تحریم اما بین ما و عهد جدیدمان با نفت فاصله انداخت! اولویت «پیشرفت» موقتاً زیر سایه «بقا» رفت. کشوری که می‌خواست توسعه پیدا کند، ناگهان مجبور شد از تمامیت ارضی خودش دفاع کند. کشوری که می‌خواست فناوری و صنعت بسازد، باید مهمات و تجهیزات جنگی تولید می‌کرد. کشوری که می‌خواست با نفت آینده را بسازد، باید آن را صرف امنیت و جنگ امروز می کرد! البته حتی در همین دوره هم ایران دست از ساختن برنداشت. موشک، صنایع دفاعی، مهندسی، پزشکی، دانشگاه، فناوری و ده‌ها حوزه دیگر به تدریج رشد کردند. یعنی در همان شرایطی که کشور باید از خودش دفاع می‌کرد، بخش‌هایی از جامعه یاد گرفتند که اگر چیزی را به ما نمی‌فروشند، باید خودمان بسازیم. اما این قصه کل اقتصاد ایران نشد! ما باید همزمان با جنگ، یک زیست‌بوم بزرگ تولید و نوآوری می‌ساختیم؛ زیست‌بومی که در آن هیچ ماده خامی از زیر دست انسان نوآور و عاشق کار و تولید در نمی رفت. نفت باید وارد پتروشیمی های با ارزش می شد و از آنجا به صنایع پایین‌دستی می‌رسید و از صنایع پایین‌دستی به محصول نهایی! دانشگاه باید فناوری تولید می‌کرد. فناوری باید وارد کار و زندگی می ساخت و کار محصول نهایی. محصول نهایی باید وارد بازار جهانی می‌شد و نظام تجارت ایران، از این طریق رنگ و بوی انقلاب ایران را جهانی می کرد. ما امروز باید بعد از نیم قرن از انقلاب 57 به نقطه ای می رسیدیم که به جای این که بپرسیم «با پولی که داریم چه چیزی می‌توانیم بخرم؟»، باید به این سؤال جواب می دادیم که «چه چیزی می‌توانم بسازم که مواد خام را به کالایی تبدیل کند که از جنس نگاه عادلانه تر و کریمانه تر انقلاب اسلامی باشد و دیگران هم حاضر باشند برایش پول بدهند؟» 🆔 @social_theory
🔴 بنزین و قصه زندگی صد ساله ما قسمت چهارم؛ وقتی دو عهد همزمان حکومت می‌کنند ✏️ حسین مهدیزاده در قسمت قبل گفتم که انقلاب اسلامی عهد ما با نفت را عوض کند؛ عهدی که در دوره قبل بر مدار خام‌فروشی، مصرف و خریدن زندگی از بیرون شکل گرفته بود، باید تبدیل می‌شد به عهد استقلال، تولید، نوآوری و عدالت. موضوع یادداشت چهارم این است که این اتفاق به درستی پیش نرفت و امروز، بعد از نزدیک نیم قرن، با یک وضعیت دوگانه خاص مواجهیم: عهد دوران پهلوی در عمل از بین نرفته و عهد جدید هم مستقر نشده؛ بلکه هر دو عهد هم زمان در ایران نهاد دارند و عمل می کنند! در واقع امروز ایران به سوی هر دو مقصد کشیده می شود، اما مگر می شود که این دو مقصد را با هم طی کرد؟ در یک ایران، هنوز با این منطق کار می‌کند که: رویایش صادرات بیشتر نفت خوام است تا با پول آن کالا برند و به روز بخرد و زندگی و شهر مصرفی بسازد و معتقد است از این جهت باید متشکر نظم جهانی باشیم که آمریکا ساخته است و این امکان را برای ما ایجاد کرده است! و یک ایران دیگر با این منطق زندگی می‌کند: نفت چرا خام فروخته می شود؟ ما باید دانش و فناوری تولید کنیم، نفت را خودمان به محصول تبدیل کنیم، زنجیره ارزش با کشورهای هم فکرمان بسازیم و با کسی که ما را در زنجیره ارزش جهانی پایین نگه می دارد نسازیم! اایران امروز یک جغرافیاست اما دو ایران در آن در جریان است! و عجیب این است که این دو گروه درون همین جمهوری اسلامی به مرور شکل گرفته‌اند؛ هر دو در دانشگاه، دولت، بازار، صنعت و حتی میان همین مردم طرفدار دارند! پس یکی از مشکل امروز ایران همین است: ما بین دو مقصد مدام سرگردانیم! از یک طرف، کشوری هستیم که در بسیاری از فناوری‌ها تلاش کرده مستقل شود و برای استقلال و ایران قوی مدام با استکبار جنگیده است تا به در صنایع دفاعی، پزشکی، تجهیزات صنعتی، فناوری هسته‌ای، پالایشگاه‌ها و ده‌ها حوزه دیگر برسد و هیچ چیزی را نه بی خود مصرف کند و نه خام خام صادر کند! اما از طرف دیگر عده ای هستند که می گویند بنزین کمتر مصرف کنید، چون باعث می شود نتوانیم نفت خام بیشتری صادر کنیم! عده ای از مسئولین برای اینکه بتوانیم در استخراج و پالایش نفت مستقل باشیم، فناوری بومی ساخته اند؛ اما عده ای دیگر از همین مسئولین به صنایع تبدیلی پش از استخراج و پالایش باوری ندارند و جلوی آن سنگ اندازی می کنند! این فقط درباره نفت هم نیست. خشکبار و زعفران ایران هم همینطور فله و بدون ساخت شبکه توضیح و بازارسازی در مقاصد به واسطه ها می فروشند! ما با دو ایرانی کاملا متفاوت طرف هستیم! اما یکی در حال بازتولید عهد وابستگی عهد پهلوی است و دیگری در حال ساختن عهد استقلال و عدالت انقلابب است. طبیعی است که این دو نیرو همدیگر را کامل نمی کنند، بلکه همدیگر را خنثی می‌کنند! اوج این تناقض امروز در صنعت نفت و گاز است! ما چهار دهه است که در بسیاری از بخش‌های صنعت نفت و گاز، از استخراج و پالایش تا تجهیزات و مهندسی و پتروشیمی، تلاش کرده‌ایم وابستگی خود را کم کنیم. اما در نهایت هنوز بخش مهمی از نفت کشور را خام می‌فروشیم و بعد با پول حاصل از فروش ماده خام، برای وارد کردن کالا نهایی تلاش می کنیم که در اصل باید کارگر ایرانی آن را تولید می کرد! واقعا چرا در ذهن یک بخش از ایران، هنوز خودِ خام‌فروشی به عنوان یک موفقیت اقتصادی شناخته می‌شود. وقتی گفته می‌شود «صادرات نفت افزایش پیدا کرد»، معمولاً کمتر پرسیده می‌شود که این نفت ماده اولیه صنعت گر و فناور و کارگر ایرانی بود تا آن را به محصول با ارزش تر تبدیل کند و دستمزد آن را بگیرد و قدرت اقتصادی و سیاسی کشور را بالاتر ببرد! وقتی آن را خام می فروشیم، سود این فرآیند اقتصادی را به دیگران می بخشیم و فناور و کارگر خودمان را بیکار رها می کنیم. حتی بنزین هم در همین دوگانگی گرفتار شده است. مساله این نیست که بنزین پایان زنجیره ارزش است و وقتی در خودرو سوخته می شود، یک ماده با ارزش از چرخه تولید حذف می شود، بلکه دولت گله مند است که چرا ما سهم بنزین ایرانیان بالا رفته و خام فروشی نفت کم شده است! نفت توان تولید زندگی ایرانی باید بشود نه توان خرید از دیگران! در این صورت رابطه ما با بنزین هم معنای دیگری پیدا می‌کند. اگر نفت و گاز سرمایه‌ای برای ساختن توان تولیدی کشور باشند، طبیعی است که سیاست انرژی باید کاری کند که این مواد تا حد امکان در داخل کشور، در یک زنجیره ارزش بلندتر قرار بگیرند و بعد به مصرف نهایی برسند. وقتی کشوری همزمان می‌خواهد مستقل شود و همچنان با منطق خام‌فروشی اداره شود، طبیعی است که دیر یا زود حتی بر سر معنای یک لیتر بنزین هم اختلاف پیدا کند! پس امروز بنزین فقط یک سوخت نیست؛ بخشی از دعوای ما بر سر این است که بالاخره با نفت چه عهدی بسته‌ایم؟! 🆔 @social_theory