سال های تحصیلی باید اینطوری میبود: سوم دبستان اول دبستان بود(چون ما یه بار وقت داریم بچه باشیم و قرار نیست اون یه دفه رو بشینیم پشت نیمکتای مضخرف چوبی و به حرفای یه آدم ۴۰ ساله گوش کنیم بجای اینکه بریم بازی کنیم) و تمام مطالب چرت و پرت رندوم دبستان توی سه سال جمع میشد و مفیداشو نگه میداشتن بعد سه سال راهنمایی که صرف یاد دادن یه سری چیز میز کلی و واقعا راهنمایی کردن انسان راجب بقیه زندگیش مثل انتخاب رشته اش میشد نه صرفا مثل بدبختا دنبال ۲۰ و ۱۹ دوییدن و گیر دادن به نیم میلیمتر ناخن بلندتر بعد از راهنمایی تا ۲۰ سالگی هیچ پایه تحصیلی رسمی ای نمی‌بود ولی کلاس های انتخابی آموزشی بود که هر مهارتی که حس میکنی بهش علاقه مندی رو امتحان کنی و یه تجربه ای از هرچیزی به دست بیاری بدون اینکه بقیه زندگیتو بر اون اساس بخوای بچینی، خوش بگذرونی و چیز میز یاد بگیری و کارایی که دوس داریو بکنی چون فقط یه بار قراره ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ سالت باشه و این سنا به قول همه بهترین سالای زندگیته و نباید پاره پاره کتابای بیخود و بی معنی بشه بعد در سن ۲۰ سالگی بعد از تجربه کسب کردن و داشتن زمان کافی برای فهمیدن اینکه کی هستی و هدف زندگیت چیه و خواسته هات چیه و مغزت اونقدر رشد کرده که نری تتوی یونیکورن در حال اکلیل ریدن رو کمرت بزنی تصمیم بگیری که چه حرفه ای رو میخوای برای زندگیت انتخاب کنی و سال های آینده زندگیت رو صرف حرفه ای شدن و تحصیلات آکادمیک در اون حرفه بکنی