النصر بالرعب؛ راهبرد اصلی دشمن در اغتشاشات اخیر ✍ عادل فریحی یکی از خطاهای رایج در تحلیل اغتشاشات، تمرکز صرف بر صحنه‌ی خیابان است؛ گویی سرنوشت یک ملت در تعداد تجمع‌کنندگان یا شدت درگیری‌ها رقم می‌خورد. در حالی که میدان اصلی نبرد، نه خیابان، بلکه «ذهن جامعه» است. دشمن جمهوری اسلامی سال‌هاست که از یک قاعده‌ی شناخته‌شده در جنگ‌های کلاسیک و شناختی بهره می‌برد: النصر بالرعب؛ پیروزی از طریق ایجاد ترس. ۱. رعب؛ جایگزین قدرت واقعی در اغتشاشات اخیر، دشمن بیش از آنکه بر قدرت واقعی نیروهای میدانی تکیه کند، بر تولید «ادراک قدرت» تمرکز کرده است. کارکرد اصلی این راهبرد، بزرگ‌نمایی اغتشاشگران، کوچک‌نمایی حاکمیت، و القای حس فروپاشی قریب‌الوقوع است. در این چارچوب: چند تصویر گزینشی، جای واقعیت اجتماعی را می‌گیرد؛ چند شعار خیابانی، به‌عنوان صدای اکثریت معرفی می‌شود؛ چند حادثه‌ی تلخ، به نماد یک نظام فروپاشیده تبدیل می‌گردد. هدف روشن است: جامعه باید پیش از شکست واقعی، شکست را باور کند. ۲. رسانه؛ سلاح اصلی رعب اگر در جنگ‌های گذشته توپ و تانک ابزار رعب بود، امروز رسانه و شبکه‌های اجتماعی همان نقش را ایفا می‌کنند. دشمن با مهندسی روایت، ترس را نه از طریق خشونت گسترده، بلکه از طریق بمباران خبری تولید می‌کند. در این جنگ شناختی: خبر، جای حقیقت را می‌گیرد؛ احساس، جای عقل را؛ روایت دشمن، جای روایت ملی را. رعب، نه محصول قدرت دشمن، بلکه نتیجه‌ی خلأ روایت در جبهه‌ی خودی است. ۳. واقعیت تلخ: چرا رعب اثر می‌کند؟ جهاد تبیین، با انکار واقعیت آغاز نمی‌شود، بلکه با شجاعت در دیدن آن شکل می‌گیرد. اگر رعب دشمن اثر می‌کند، تنها به دلیل مهارت او نیست؛ بلکه به دلیل آسیب‌هایی در درون جامعه است: تضعیف سرمایه‌ی اعتماد اجتماعی؛ ناکارآمدی‌های اقتصادی و مدیریتی؛ ضعف در اقناع افکار عمومی؛ فاصله‌ی میان مردم و روایت رسمی. دشمن بر خلأها سرمایه‌گذاری می‌کند؛ نه بر توهمات. ۴. اغتشاش؛ پروژه‌ی امنیتی یا اعتراض اجتماعی؟ خطای دیگر، یکسان‌سازی اعتراض و اغتشاش است. اعتراض، بخشی از حیات اجتماعی است؛ اما اغتشاش، پروژه‌ای برای بی‌ثبات‌سازی است. دشمن دقیقاً در نقطه‌ی تبدیل اعتراض به اغتشاش وارد می‌شود؛ آنجا که مطالبه‌ی اجتماعی به ابزار فروپاشی روانی تبدیل می‌گردد. در این مرحله، النصر بالرعب فعال می‌شود: تهدید آینده؛ تخریب امید؛ القای بی‌قدرتی حاکمیت؛ و تحریک جامعه به تصمیم‌های هیجانی. ۵. وظیفه‌ی جبهه‌ی خودی؛ از امنیت سخت تا امنیت روانی اگر دشمن با رعب می‌جنگد، پاسخ او صرفاً امنیتی نیست؛ بلکه تبیینی است. جهاد تبیین یعنی بازسازی حقیقت در ذهن جامعه، پیش از آنکه دشمن واقعیت جعلی خود را تثبیت کند. جهاد تبیین یعنی: شکستن هیمنه‌ی رسانه‌ای دشمن؛ بازگشت عقلانیت به فضای عمومی؛ تفکیک اعتراض از اغتشاش؛ و بازسازی اعتماد اجتماعی. بدون این‌ها، هر پیروزی امنیتی، موقتی و شکننده است. کلام آخر ؛ اغتشاشات اخیر نشان داد که دشمن بیش از آنکه به دنبال فتح خیابان باشد، در پی تسخیر ذهن‌هاست. او می‌داند ملتی که بترسد، پیش از آنکه شکست بخورد، تسلیم می‌شود. اما تجربه‌ی انقلاب اسلامی نشان داده است که هرگاه حقیقت روشن شود، رعب فرو می‌ریزد و دشمن، پیش از آنکه پیروز شود، شکست می‌خورد. امروز، جهاد تبیین، نه یک شعار، بلکه شرط بقاست. https://eitaa.com/Adelfarihi

یکی دیگر از مشکلات اقتصادی کشور و مردم به دست با کفایت کارشناسان دولت حل شد/ تصویب آموزش موتورسواری بانوان در جلسه امروز هیأت دولت! 🌐 @Rahe_Dialameh

بنده‌خدا تا اینستاگرامش وصل شده با خبر مرگش مواجه شده خیلیا این روزها این حال و روز رو دارن ما همه‌مون کشته شدیم داغیم متوجه نمیشیم #حسین_دارابی | عضوشوید 👇 http://eitaa.com/joinchat/443940864Cf192df24f0

پاسخ چت جی پی تی به آمار کشته‌شدگان اغتشاشات اخیر

🎥یکی دیگر از کشته سازی‌های شبکه تروریستی اینترنشنال زنده شد ✅ @Rajanews_com

مهدی تنها؛ اتهامی به امت، نه مرثیه‌ای احساسی امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در توصیفی کوتاه اما تکان‌دهنده از حضرت مهدی(عج) می‌فرمایند: «صاحبُ هذا الأمر، الشَّریدُ الطَّریدُ الفریدُ الوحید.» این چهار واژه، گزارش شاعرانه از مظلومیت امام نیست؛ کیفرخواست علیه امت است. الشرید یعنی آواره؛ کسی که زمین برایش امن نیست. غیبتِ امام، نه از سر راحت‌طلبی، که نتیجه جهانی است که ظرفیت حضور حجت خدا را از دست داده است. تمدنی که مدعی عقلانیت و انسانیت است، اما وجود امام را برنمی‌تابد. الطرید یعنی رانده‌شده؛ نه پنهان، بلکه پس‌زده. غیبت صرفاً «غایب بودن» نیست؛ نشانه آن است که بشر، امامش را طرد کرده است. این طرد، فقط کار ظالمان نیست؛ سهم بزرگ‌ترش از آنِ کسانی است که دم از انتظار می‌زنند، اما هزینه نمی‌دهند. الفرید یعنی یگانه؛ بی‌بدیل. هیچ عالم، فقیه، جریان دینی یا حکومت مذهبی، جای امام را پر نمی‌کند. هر تلاشی برای عادی‌سازی فقدان امام، نوعی خودفریبی دینی است. نبودِ امام، خلأیی است که با هیچ سازه‌ای پر نمی‌شود. و نهایتاً الوحید؛ تنها. نه به این معنا که شیعه ندارد، بلکه به این معنا که یار ندارد. محبت هست، ادعا هست، تحلیل هست؛ اما اطاعت، ایستادن و پرداخت هزینه کم است. امام تنهاست، چون امت بیشتر تماشاگر است تا همراه. این روایت نمی‌خواهد دل بسوزاند؛ می‌خواهد هشدار بدهد: اگر مهدی(عج) تنهاست، این تنهایی محصول تاریخ یا تقدیر نیست؛ نتیجه انتخاب‌های ماست. و پرسش اصلی این نیست که چرا امام تنهاست؛ پرسش این است: اگر او امروز ظهور کند، چند نفر واقعاً کنار او می‌ایستند، نه فقط پشت نامش پنهان شوند؟