وقتی دوست‌هام استوری می‌زارن کامنت می‌ذارم واسه‌شون که بدونه طرفدار داره، براش ریلز می‌فرستم که بدونه به یادشم، پست‌هاش رو لایک می‌کنم و کامنت می‌ذارم براش که احساس دیده شدن بکنه، هر بار که بیرون میرم به آدم‌های رندوم لبخند می‌زنم که احساس امنیت بکنن، به آدم رندومی که کنارم رد میشه میگم خیلی خوشگلی، من به همهٔ آدم‌های اطرافم احساس باارزش بودن میدم چون لذت می‌برم وقتی یکی احساس ارزشمند بودن می‌کنه، این‌که می‌دونه یکی هست که اون رو دیده واقعاً من رو خوشحال می‌کنه. و چه چیزی زیباتر از این‌که یک نفر در شکست‌هاش/موفقیت‌هاش احساس دیده شدن بکنه؟

شاید توی دنیای بعدی اینطوری آشنا شدیم؟!

.

؛)

بیخیال ما مال هم بودیم همونقدری که محبوبه و منصور مال هم بودن.

ولی من فقط به چت جی پی تی ام گفتم که فکر کن من فوت کردم شخصیتمو توضیح بده ولی آنقدر راجب تو باهاش حرف زدم خصوصیات اونو گفت نه من😂 گریه چیه

Day²²

نمیشه.

شاید حرفم اشتباه باشه ولی کاش میشد فدای آدمایی که دوسشون داریم بشیم بدون اینکه اونا بدونن کاش میشد غماشونو به جون بخریم درد و اعذاب نبینن مثلا مامان و بابام کاش عمر من کم بشه به عمر اونا اضافه بشه کاش معشوقمون خار توی دستش نره بجاش من هستم یا رفیقای خیلی صمیمیم کاش واقعا میشد.

.

من متعلق به دوره ویکتوریا هستم من رو از دنیای مدرن دور کنید 🙏.