به اضطرار اون لحظه ای که هی یه قدم میرفتی سمت خیمه ها ؛ جسم نحیف علی رو خاک کنی ؛ یاد دل مادرش میفتادی برمیگشتی ..

به اضطرار خواهرت موقعی که از بالای تل داشت اون دوازده ضربهٔ از پشت سرت رو تماشا میکرد و به سر و صورتش میزد و‌ تو در خون دست و پا میزدی

به اضطرار اون لحظه که الشمر جالس علی صدره..

خاک بر دهانم! شمر نشست رو سینه ت یا اباعبدالله!

و قسم به لحظه ای که تو مقتل نوشته قبل از شمر ؛ سنان اومد برای قتل تو موقعی که چشمش به زیبایی صورت تو افتاد ؛ گفت من نمیتونم.. حسین خیلی زیباست!.. جمال انبیا داره.. من نمیتونم..

و شمر اومد برای قتل تو ..

و در مقتل اومده که جمال تو نگذاشت که شمر از جلو سرت رو‌ از تن جدا کنه.. برت گردوند و با دوازده ضربه ...

به اضطرار لحظه ای که رسیدی بالا سر علی اکبر..

قسم به اون مویی که بالا سر علی اکبر ، سفید شد .

و قسم به زخمی که بالا سر علی اکبر به قلبت زدند.. و خودت فرمودی من قتیل العبراتم شیعیانم وقتی برای من اشک میریزند ؛ زخم های مرا التیام می بخشند اما جراحت یک زخم هرگز از بدن التیام نمی یابد و‌ آن هم زخم داغ علی اکبر است..

قسم به دهان نیزه خورده..

و لب هایی که در مجلس یزید قرآن میخواند و خیرزان می خورد ..