فردا راهپیمایی می‌بینمتون البته همدیگه رو نمی‌شناسیم ولی خب

امروز همه با محبوبشون اومده بودن، منم با یکی از خودم عزب‌تر.

میدانی چه چیز را در این مرد دوست دارم؟ اینکه برای مردم‌اش ارزش و نقش قائل است. یک روز قبل، مقابل دوربین می‌آید و میگوید بچه‌ها فردا بیرون بیایید. حضورتان مهم است. وقتی می‌آییم و خیابان‌ها را تسخیر می‌کنیم، فردا باز او مقابل دوربین می‌آید،لبخند رضایت می‌زند و از ما تشکر می‌کند؛ ممنونم که آمدید. شاه‌بچه‌ای که چندوقت قبل فراخوان حضور در خیابان داد، ارزنی برایتان ارزش قائل شد که بگوید راستی ممنون که آمدید؟ شما برایش رعیتی بیشتر نبودید که خون‌هایتان باید پای شوکت همایونی‌‌اش قربانی شود و هرچه کنید برای او و خانواده‌اش کم است و هیچ نیست. من این جزئیات جذاب را در رفتار این مرد دوست دارم. او رهبر بودن را خوب بلد است. باید از حقارت رعیت بودن خارج شوی که بدانی چه می‌گویم. «مهدی مولایی»

دست چهارتا از دوستاتونو بگیرید بیارید تو چنل دیگه خجالت نمی‌کشید تک خوری میکنید؟

یچیزی بگم؟

نه ولش کن جنبه ندارید

الان میگم داستان میشه

به قول حسین صادقی بگذریم

واکنش دوستم وقتی فقط یبار ازش مشورت نمی‌گیرم و کار خودمو می‌کنم:

نگفتم تو دلم مونده

هوای روضه ندارم ولی کسی انگار میان دفتر من می‌نویسد از غم تو گریز می‌زند از ماتمت به عاشورا گریز می‌زند از کربلا به ماتم تو _ سید حمیدرضا برقعی