📝 در مورد گشودن جبهه‌های دیگری که دشمن در آن تجربه ناچیزی دارد و به‌شدت در آن آسیب‌پذیر خواهد بود مطالعاتی صورت گرفته است و فعالسازی آن در صورت استمرار وضع جنگی و بنا بر رعایت مصالح صورت خواهد گرفت. ۲۱/اسفند/۱۴۰۴ 📲 @rahbar_enghelab_ir

جانم جانم جانم 👆👆👆

گزارش به‌روزرسانی وضعیت جنگ - شماره 39 (وضعیت میدان) مهدی محمدی- 29 اردیبهشت 1405 @mohammadi61

اینم خیلی قشنگ بود وقتی فرشته‌ها به کمک میان ...

کاش بیدار شوم آمده باشی به خراسان... 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

‌لا به لای زوجای ویترینی و عشقای نمایشی، این پیرمرد رو ببینید که برای خانمش ساندویچ رو نگه میداره و اون تیکه تیکه میکنه و میخوره تا جلوی مردم گاز نزنه 🥹🥹🥹

🚩🏴دلمون برات تنگ شده...

رئیس جمهور آمریکا دائم توئیت میزنه و تهدید میکنه، از دید بالا به پایین صحبت میکنه. تحقیر میکنه، میترسونه و.... این‌ طرف هم دائم توئیت میزنن، گفتگو نکنیم چه کنیم؟ باید گفتگو کرد. دیگه نهایت خیلی از جایگاه عزت بخوان چیزی بگن میگن با اقتدار گفتگو میکنیم...

🎥 نحوه امام جوان انقلاب در روز اول جنگ به روایت سخنگوی وزارت بهداشت

گفتند سودای رهبری داری. گفتند چشم به صندلی آقا داری. در مناظرات تلوزیونی، وقیحانه و بی‌شرمانه به چشم‌های معصومت خیره شدند و گفتند سندروم پست بی‌قرار داری. از قوه قضاییه به ریاست جمهوری آمده‌ای و از کجا معلوم طمع به مقامی بالاتر نداشته باشی. بی‌سوادی. ساده‌زیستی. تپق‌های کلامی داری. گفتند مردم‌فریبی. برای فریب مردم است که اینقدر بااخلاقی. تو هربار لبخند زدی. گفتی من فقط یک طلبه خدمتگزارم. گفتی اگر توهین به من مشکل مردم را حل خواهد کرد پس بسیار به من توهین کنید. گفتی من کسی نیستم، آقا را ولی آزار ندهید. عبای آقا را بوسیدی. وقتی همه‌شان سرگرم بازی‌های سیاسی و پولپاشی‌های رسانه‌ای بودند، عبایت را روی دست انداختی و روستا به روستا با کفش‌های گلی به مردمانی سر زدی که حتی بخشدار را از نزدیک ندیده بودند. هرروز. هرهفته. بی‌وقفه. خوشحالی که دوید توی چشم‌هایشان، گفتی من کسی نیستم. مرا آقا فرستاده. فقط از او متشکر باشید. ناگهان در یک عصرگاه اردیبهشتی همه خستگی‌هایت را روی کولت گذاشتی و میان جنگل‌های مه‌آلود ارتفاعات ورزقان، آرام محو شدی. که بدانند تو فدایی آقایی. خادم مردم. بعد از تو آقا کوه‌وار و ایستاده‌قامت ماند. دور خودش جمع‌مان کرد. در نمازت بغض نکرد. حواسش بود غصه نخوریم. سیاه نپوشید و بر تابوتت کمر خم نکرد، حتی برای بوسه‌ای. و ما داغ تو را به کوهی بزرگ تکیه دادیم. حالا آقا نیست ابراهیم. کوه بزرگ رفته. کوه بزرگ تنهایمان گذاشت. و کاش که ما هم با تو قبل از آقا در مه‌های ورزقان محو شده بودیم... «مهدی مولایی»