_
سـفر ِعـروج، سِحر ِرخ ِتـو
شـدهام اسـیر، به تِڪ ِتِڪ ِتـو
به فـدای ِتــو، ای عـلیاڪبرم؏./333
`
او ڪه چشمش را از یاد ِخـدا برنگرفت چنان شد ڪه چشم ِخدا بر او ثابت ماند. پرچشم خدایی،یعنی همان ڪه در اوج ِتنهایی و عطش، تنها نگاهش به سوی ِعرش بود و حالا تمام ِنگاه ِهـستی به سوی ِاوست./128
_
هر ڪجا نام ِحـسین؏ آمد،از آنجا زندگی آمد
در دل ِخاڪ ِڪربلا، معنای ِعـزت و بندگی آمـد