ابوالفضل علمدار خامنه ای نگهدار...

وقتی عباس (ع) به خاک افتاد؛ آسمان ندا داد: وَسَقَطَ القَمَرُ على الارض. و ماه بر زمین افتاد . . _علمدار34 سالۀ کربلا

دوستان امشب خوندن نماز شب رو فراموش نکنید

بیا برگرد خیمه ای کس و کارم💔

عبّاس (ع) آرزو داشت آن قدر قوی شود تا بتواند وارث #ذوالفقار علی (ع) شود. او تنهاییِ علی (ع) را با همه وجودش لمس کرده بود. می خواست به جایی برسد که وقتی در کنار علی (ع) می‌ایستد، علی (ع) بگوید نیازی به #لشکر ندارم، عبّاس (ع) برای من به اندازه یک لشکر است.. _دیالوگ مختارنامه

تیری که به مَشک نشست جان عباس را گرفت❤️‍🩹

به نام او.. به یاد او.. به ذکر او.. #محفل

السَّلَامُ عَلَی الْعَبَّاسِ بْنِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ، الْمِوَاسِی أَخَاهُ بِنَفْسِهِ، الْآخِذِ لِغَدِهِ مِنْ أَمْسِهِ، الْفَادِی لَهُ الْوَاقِی، السَّاعِی إِلَیهِ بِمَائِهِ الْمَقْطُوعَهِ یدَاهُ سلام بر عباس بن امیرالمؤمنین، که با جان خویش برادرش را یاری می‌کرد، و به خاطر او از خود می‌گذشت، برای فردای قیامتش از دنیایش بهره گرفت، خودش را فدای برادرش کرد و برای او نگهبان و سرباز فداکاری بود، با وجودی که خود تشنه بود تلاش کرد آبی را که داشت به حسین برساند، آنکه دو دستش بریده شد.

دوستان عزیز مطلبُ گم کردم😂😐 همین الان خوندمش دوتا ورق زدم مطمئن شم چیزی جا نمی افته کلا خب مطلب جا افتاد🚶‍♂️

خب پیداش کردمم حضرت عباس در ۴ شعبان سال ۲۶ هجری به دنیا اومد؛ و همونطور که در جریانید حضرت عباس کفیل حضرت زینب بودن! که ی ماجرایی داره :

نقل شده : چند روزی که از به دنیا آمدن حضرت عباس علیه السلام گذشته بود، زینب کبری ع در حالیکه قنداقه ابالفضل العباس را در آغوش داشت، خدمت امیرالمومنین آمد و عرض کرد: از آن وقتی که این نوزاد به دنیا آمده، قلب خود را وابسته و متعلق او می بینم. امیرالمومنین ع فرمود: چون او کفیل (حافظ و نگهبان) توست . زینب کبری عرض کرد: کفیل من!؟ مولا فرمود: آری، اما تو از او جدا میشوی و او از تو نیز مفارقت می کند. عقیله بنی هاشم عرضه داشت: آیا او مرا رها می‌کند یا من از او جدا میشوم؟ مولا علی علیه السلام فرمودند : بلکه تو از او جدا می شوی اما نه در آن حال که او زنده باشد؛ بلکه در آن هنگام که برادرت اباالفضل روی زمین گرم و سوزان با دستهای جدا از بدن و فرق دو تا از ضرب عمود آهنین، افتاده باشد. در این لحظه زینب کبری سلام الله علیها با صدای بلند فریاد زد : «واعباساه» پ.ن:مولدالعباس بن علی ص۵١