دیشب چندین فرضیه‌ی عجیب به ذهنم خطور کرد که لازم دونستم اینجا ثبت کنم

ساعت ۲ بود که فکر کردم ترس ما انسان‌ها از تاریکی چه زمانی شروع شده، چطور اتفاق افتاده و اولین نفر چه کسی بوده؟

فکر کردم و به این نتیجه رسیدم ما انسان‌ها از تاریکی می‌ترسیم چون قادر به دیدن نیستیم و نمی‌دانیم هر لحظه امکان دارد چه چیز را ببینیم

لامپ اتاق رو خاموش و به گوشه های اتاق نگاه کردم به مرور زمان به قاب عکس‌ها و آیینه نگاه کردم و متوجه چیزای عجیبی شدم

بماند که اطراف دیوار گوشه دیده می‌شد اما خود گوشه دیده نمی‌شد و انگار محو شده بود، هر چه قدر به قاب عکس‌ها نگاه می‌کردم انگار چهره های متفاوت و محوی دیده می‌شد، صفحه ی آیینه به طرز عجیبی تکون می‌خورد انگار مایعی متحرک در هوا بود

و تنها چیزی که با دیدن اینها به ذهنم رسید راه‌های ورود به جهان‌های دیگر بود

اینکه شاید کاری کردن از تاریکی وحشت داشته باشیم که نفهمیم چه حقایق بزرگی درون آن نهفته!

تصمیم گرفتم کاری رو انجام بدم که اکثر اوقات همه میگن انجام ندید ( خیره شدن به چشمان خود ساعت ۲ و ۳ صبح ) و انجامش دادم در تاریکی مطلق رفتم و در آیینه به چشمام و خودم خیره شدم

هر چه بیشتر می‌گذشت انگار شخص دیگری درون آیینه بود، نه اینکه ظاهری وحشتناک داشته باشد نه انگار شخص دیگری سعی داشت ارتباط برقرار کند تنها چیزی که متوجه شدم چشمان ناامیدش بود در حالی که من به خودم خیره شده بودم و خودم همچین چشمانی را در آن وضعیت نداشتم و اون چشم ها مال من نبود..

_ #Picture