اونجاکہ‌فروغ‌فرخزادمیگہ: روزها رفتند و من دیگر خود نمی‌دانم کدامینم آن منِ سر سختِ مغرورم؟ یا منِ مغلوبِ دیرینم؟!

بیاوباآن دودستانت بگیرتمام کلافگی هایم را(؛

بیچاره چشم هایم بلاتکیف شده اند! صبح هابه شوق دیدنت چشم می گشایم وشب هابه شوق دیدنت چشم می بندم این ازکرامات چشم من است! یاازمعجزات تو؟

درپاسخ سوال توشد مرگ روسیاه وقتی که شد جواب تو: "احلی من العسل"

تومغزم،ویترینِ‌خاطرات‌داره‌خاک‌میخوره..!

و چقدر نام تو زیباست اباعبداللّٰہ :) آقا نمیخوای ما رو ببری کربلا !؟

تو میگی رفیقمی..(:🖤

دلــــخـــوشـے زنـــدگــے مــا حـــــســـیـن...

آقااومدن‌زیارتت‌ن‌به‌قسمته،ن‌به‌همته‌بهدعوته(: دعوتم‌می‌کنی‌بیام‌ی‌کنج‌حرمت‌جابگیرم:)!؟🖤

_همه وقت پریشان،خود را در پستوی ذهنت به پنجره ها میکوبم تا منتشر شوم:) و رویاهای سرخورده ی قفس را معنا کنم معنویتی که سال هاست از این دیار رخت بسته شاید او با تمنای طُ بازگردد! تو را روزنه ای از انعکاس طلیعه ی برآمده از شفق میبینم که در این زمانه ی یأس "امیدواراست"