رفیقی حسین و نعم الرفیق:) خودمانیم! کسی جز تو نفهمید مرا...

در‌این‌ناتمامی‌ِزندگی‌تنها‌چیزی‌‌ك‌ منجیِ‌آدمی‌ا‌ست ؛ ‹ عشق › است ! #شمس‌لنگرودی

مرا نمی توان شناخت! بهتراز آن که توشناخته ای! "چشمان طُ" که ماهردو درآن ها به خواب فرو می رویم به روشنایی های انسانی من سرنوشتی زیباتراز شب های جهان می بخشند "چشمان طُ" که درآن ها درسیروسفر می پردازم به جان جاده ها،احساسی بیگانه از زمین می بخشند "چشمانت" که تنهایی بی پایان مارا می نمایانند آن نیستندکه خود می پنداشتند تورانمی توان شناخت! بهتراز آن که من شناخته ام!

:)

دنبال کسی باش که دنبال تو باشد اینگونه اگر نیست بدنبال خودت باش پرواز قشنگ است ولی بی غم و محنت منت نکش از غیر و پر و بالِ خودت باش

توسکوت لابه لای حرف های منی ازحرف هایم آنچه نمی گویم؛ "تویی"

دیدی وقتی پُر از نا امیدی میشی بعد یهویی یه خوشحالی میاد تو دلت؟ اون خداست...

‹ إِلَهِی وَ اجْعَلْنِی مِمَّنْ نَادَیْتَهُ فَأَجَابَك‌َ › خدایا من را از کسانی قرار ده که وقتی صدای‌شان می‌زنی پاسخت را می‌دهند.

هر جای‌ شهر یاد تو را زنده‌ میکند راهی‌ نمانده‌ باید از اینجا‌ سفر کنم :)

زندگی جیره مختصری است مثل یک فنجان چای وکنارش عشق است مثل یک حبه قند........ "زندگی را با عشق نوش جان باید کرد"