در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست می‌رسم با تو به خانه از خیابانی که نیست می‌نشینی روبرویم خستگی در می‌کنی چای می‌ریزم برایت توی فنجانی که نیست باز می‌خندی و می پرسی:« که حالت بهتر است»؟ باز می‌خندم که خیلی گرچه می‌دانی که نیست شعر می‌خوانم برایت واژگان گل می‌کنند یاس مویم می‌گذارم توی گلدانی که نیست چشم می‌دوزم به چشمت می‌شود آیا کمی دست‌هایم را بزاری بین دستانی که نیست وقت رفتن می‌شود با بغض می گویم: نرو! پشت پایت اشک می‌ریزم توی ایوانی که نیست می روی و خانه لبریز از نبودت می‌شود باز تنها می‌شوم با یاد مهمانی که نیست رفته‌ای و بعد تو این کار هر روز من است باور اینکه نباشی کار آسان که نیست:)🥀🖤

خیلی سخته ها که فقط زبونی دوست داشته باشه اما قلبش زورکی تحملت کنه:/😊🖤

لطفاً یا کسی را عاشق خودتون نکنید یا وقتی این کار را کردید دیگه دلش را نشکنید:)🫀🙂💔

باشه قبول از اولش هم دوستم نداشتی چرا بهم نگفتی؟ چرا خودم باید بفهمم ؟از اسمم تو گوشیت !:/ از زبون بقیه؟ از دیدن کسانی که دوستشون داری کنارت اره؟ اگه بهم میگفتی خودم زود تر میرفتم لازم نبود اینقدر بد ضایع ام کنی لازم نبود بسوزونیم🙃🥀

از آدم هایی که فقط ادای آدم بودن را در میران بیزارم:)

-دلتنگیت‌بی‌خبرمیاد،حتی‌وسط‌ِیه‌جمع‌که‌دار‌م‌ بلندبلندمیخندم.

_