نه حالا که فکر میکنم همین چیزایی که الان رو مخمن وقتی ۴ سالم بود هم رو مخم بود

بنظرم خودکشی

تاحالا این حس رو داشتید که احساس میکنید کلی آدم دور و برتون هست که هیچکدوم قابل اعتماد نیستن؟ هیچکدوم دردی ازت دوا نمیکنن؟ همشون یه‌جوری روح و روانتون رو نصف کردن؟ بعضی آدم ها هم هستن که هنوز همچین بلایی رو سرم نیوردن چون که شاید اونجوری که باید باهاشون زندگی نکردم و عمقشون رو درک نکردم. ولی به هر حال کاش هیچکسی رو نمیشناختم، کاش موجودی اجتماعی نبودم.

گفتن این حرفا اینجا یجوری احمقانه‌اس، مگه نه؟ ولی خب شماها که منو نمیشناسید. اونایی هم که میشناسن خودشون مخاطبن. پس حساب بی حساب، مگه نه؟

اصلا چیشد که این چنل محتواش طنز شد؟ یادمه یه زمانی اینجا چنل متن هام بود(البته اون موقع نهایتا ۱۵ نفر عضو بودن.) ولی به بهونه های مختلف موضوع چنل تغییر کرد. وقتی هم که موضوع تغییر کرد عملا من در تلاش بودم که برای سلیقه ممبر ها محتوا بزارم و اون وقت بود که از لف دادن ممبر ها ناراحت میشدم(چونکه بلاخره انتظار داشتم به خاطر محتوای خوبم کسی لف نده.) ولی قبلا چون محتوای فاخری نداشت چنلم خیلی برام مهم نبود کسی بمونه یا نه

من برم بخوابم که صبح زود بیدار شم و به زندگی پوچم ادامه بدم

شام دیر آماده میشه گویا نیم ساعت باید بیدار بمونم

خب داشتم میگفتم قبلا(۶ ماه پیش به قبل) اینجوری بودم که نمیخواستم در مقابل افرادی با عقاید متفاوت خودم(هم سن خودم) گارد بگیرم و همیشه سعی میکردم منطقی برخورد کنم. اما چند ماه اخیر جوری از جهالت بعضیا خسته شدم که میخوام با لجبازی تمام فریاد بزنم که: آره احمقا، من مغرور و خودبین و متعصب هستم، من کسی هستم که درست فکر میکنه شما همتون یه مشت ذهن به لجن کشیده شده‌اید. شما مسخ شدید و متوجه بدیهی ترین چیز ها هم نشدید، شما هیچوقت فکرتون مستقل نبوده و براتون تعیین تکلیف شده، شما همیشه تو تفکراتتون تحت تاثیر دیگران بودید شما هیچوقت از اون مغز لعنتیتون استفاده نکردید، شماها هیچوقت در حد بحث کردن با من نیستید.

زیادی مغرورم، نه؟ ولی من هیچوقت اینجوری نبودم، من همیشه متواضع و فروتن بودم، همیشه خودم رو کمترین میدیدم در برابر بقیه، اما چه بلایی سر من اومده؟ چه چیزی دیدم که انقدر افراطی خودم رو برتر از دیگران میبینم؟

نمیدونم. اصلا نمیدونم.

البته تمام این ها مربوط به همسن های خودمه(و همراه ۷۰ درصد بزرگسال ها) ولی توی زندگیم یک سری افراد بزرگسال دارم که همواره مورد احترامم هستن و از بحث کردن باهاشون لذت میبرم.

چی مگه شوده مهد - هیچی بابا یه روز اومدم یه متحجرِ افراطیِ تندرو و مغرور رو بغل کنم تق خوردم به آینه