『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

می بیند و می‌فهمد و انگار نه انگار انگار نه انگار ك دلی مانده در آوار ❤️‍🩹 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

-میرم اگه حس کنم با من میشه بد حالت ' 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

"سرم پر از لحظات، خاطرات و جزئیات کوچک است . . . 🪼" 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

چه بر تو گذشته است که به‌جای پایان رنج‌ها ، به پایان خود می‌اندیشی ؟! 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

در سال ۱۸۰۹ بنیتا برای گوته نوشت: " تمایلِ شدیدی دارم که شما را برای همیشه دوست بدارم" 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

خاطرشو می‌خواستم ، خیلی ! دلم می‌رفت برای همه چیزش ؛ برای دیوونه بازیاش ، برای بی‌حوصلگیاش ، برای خستگیاش ، برای همه‌ی چیزایی که به اون ربط داشت . حتی حرف زدن عادیشم هوش و حواسمو می‌برد ؛ یك جور بامزه‌ای بود . وقتی عجله داشت یه چیزیو تعریف کنه ، وقتی هول هولکی حرف می‌زد و کلماتو پس و پیش می‌گفت و جمله‌هایی می‌ساخت که فقط خودم و خودش سر در می‌آوردیم ازشون ؛ وقتی که با ذوق و شوق اتفاقای روزمره‌ی روزگارشو جوری برام تعریف می‌کرد که حس می‌کردم خودم اونجا بودم ؛ یه وقتایی که خیلی خسته می‌شد و حالش خوب نبود ، یا وقتایی که از عالم و آدم دلگیر می‌شد ، می‌گفت من دیگه مُرده شدم ! و من می‌مُردم برای همین مُرده شدم گفتناش حتی . خوب یادمه هنوز هر بار از سر دیوونگی ازش می‌پرسیدم اگه یه روز من برم چی ؟ اگه نباشم‌ چی ؟ و اونم چشماش مثلاً از تعجب گرد می‌شد و بی اینکه مکث کنه می‌گفت : مُرده می‌شم خب ! و من اون موقعا باور داشتم که حقیقته ، که بی من نمی‌تونه و منم بی اون نمی‌تونم ! گذشت و یه روز رفت ، برای همیشه . خیالی نیست ! نه من بی اون مُردم ، نه اون بی من زنده نموند . اما این روزا گاهی وقتا که یادش میفتم ، با چشمایی که بی اجازه ابری میشن ، زل میزنم به جای خالیش و میگم : تو بی من خوبی اما من ؛ دارم کم کم مُرده میشم بی تو 🤎. 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

آنچه با چشم‌‌ها گفته شده، فراموش نمی‌ شود. . . ' 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』