۰آلبر کامو شبیه کسی است که وسطِ آفتاب ایستاده، اما مدام از سایه حرف می‌زند. نه فیلسوفِ خشک است، نه شاعر‌ی که فقط خیال ببافد؛ او نویسنده‌ی «سؤال»‌هاست. سؤال‌هایی که جواب ندارند، اما اگر نپرسیم‌شان، زندگی بی‌صدا می‌پوسد.🌒🌥

کامو از «پوچی» حرف می‌زند؛ اما نه آن پوچیِ سیاه و ناامیدکننده. پوچیِ او یعنی: دنیا جوابی به فریادهای ما نمی‌دهد، اما ما هنوز فریاد می‌زنیم.🌅 و همین فریاد، همین ایستادن، خودش معناست. «بیگانه»🐾 مورسو آدمی است که گریه نمی‌کند چون «باید» گریه کند. جامعه از او می‌ترسد، نه چون جنایتکار است، بلکه چون نقش بازی نمی‌کند. کامو با مورسو می‌گوید: «گاهی صادق بودن، بزرگ‌ترین جرم است.» بیگانه، داستان تنهاییِ انسانی‌ست که جهان را همان‌طور که هست می‌بیند؛ بی‌نقاب، بی‌دروغ، بی‌دلداری.🍂🌾

معلومه که بلههههههه😭🎆

گروهی یه کتابو خوندن خیلی حال میده ولی دو نفری خوندن...🛐🛐🛐

مثلا قرار است در تلاش برای کشف خودم باشم، اما مدام گم می‌شوم. _از موچی‌هم‌بیشتر‌دوستت‌دارم

شب خوش`🌃.

بسم الله۰🌅

همانطور که لبخندش را نگاه می‌کردم، از خودم می‌پرسیدم چطور می‌توانم این همه زیبایی را نقاشی کنم. _فعلا خوبم

«طاعون» طاعون فقط بیماری نیست. ترس است. بی‌عدالتی است. عادت‌کردن به رنج است. قهرمان‌های کامو نجات‌دهنده‌های بزرگ نیستند؛ آدم‌های معمولی‌اند که فقط… دست از انسان‌بودن نمی‌کشند.🌩 کامو باور دارد مقاومت همیشه فریاد نیست؛ گاهی فقط «ماندن» است.🪶 خودِ کامو انگار همیشه بین دو چیز معلق است: عشق به زندگی و آگاهی از بی‌رحمی‌اش او امیدِ دروغین نمی‌دهد. نمی‌گوید همه‌چیز خوب می‌شود.⚡️ می‌گوید: «همه‌چیز سخت است، اما هنوز می‌شود انسان ماند.»🤍 کامو شاعرِ کسانی‌ست که سؤال دارند، نه ایمانِ کور. برای آن‌هایی که شب‌ها فکر می‌کنند، اما صبح‌ها هنوز از جا بلند می‌شوند. اگر بخواهم کامو را در یک جمله بگویم: او نوشت تا بگوید حتی وقتی جهان ساکت است، زندگی هنوز ارزشِ زندگی‌کردن دارد🍃