یکی بیاد بریم تو طبیعت نقاشی با پاستل بکشیم ، یه موسیقی بی‌کلام هم بذاریم، بعد نقاشی هارو به هم هدیه بدیم☁️

⭕️فیلم سمت راست حاوی اسپویل به عنوان مخاطب دارم می‌نویسم و اصلا کاری ندارم چه کسی نوشته: 📔🤎☕ موضوعش دوست داشتنیه و مطمئنم یه نوجوان از ایده و محتوا خوشش میاد. روندش تیکه اول یکم کندِ، یعنی باید یه بیست صفحه‌ای صبر کنیم و فرصت بهش بدیم که بیوفته تو جاده. جزئیات و توصیف های شاعرانه حالت کتاب رو لطیف می‌کنه و باعث میشه تصویر توی ذهن بمونه(حتی صحنه آخر که اصلا لطیف نیست 😂) واقعا شخصیت مورای رو دوست دارم، آدمی که فقط ادعا نیست و با سکوتش خیلی آدم حسابی تر به نظر می‌رسه. ریچر هم مرد قانونمد ولی مهربونیِ و نمونه‌ی واقعی یه پدر و همسر خوبه، با همه عیب ها و نقص هاش. (خواستم این کلیشه بشکنم که میگن هر آدم قانونمندی، جدی و خشکه) و دیگر شخصیت ها هم هر کدوم نقش خودشون رو نسبتا خوب ایفا کردن. انتقادم : کاش بعضی جملات روون تر بود و ای کاش برای یک سری چیز ها توضیح بیشتری بود بزرگترین ترین انتقادم به ویراستاریشه.. باعث می‌شه از قشنگی کتاب کم بشه و واقعا از این موضوع خیلی ناراحتم💔 در کل دوستش دارم ، امیدوارم نظرات بقیه هم کمکم کنه قوی تر بنویسم.✨🙂

آره ، شاید جوهری شدن دست با خودکار خیلی اعصاب خردکن باشه، ولی من به تیک تیک صفحه کیبورد(برای نوشتن داستان‌هام) ترجیحش میدم و برام لذت بخشه.

حس اینو میده که تو واقعا در حال ساخت یه موجود هستی و مواد اولیه‌اش به دستت می‌چسبه... مثل دستای گلی یه مجسمه ساز و کوزه گر یا دستای رنگی شده یه نقاش یا..

https://eitaa.com/honaremahtab202/846 دقیقا🥺🌟

دردسر نزدیک بودن به افراد دیگر همین است . هرچه بهتر شما را بشناسند ، بهتر می‌توانند به شما آسیب برسانند. _بادیگارد

شب خوش`🌃.

بسم الله۰🌱

پدر ممکن است شکل بینی و رنگ چشم و حتی فهم و شعورش را به پسرش به ارث بدهد، اما روحش را نه. روح هرکس با خودش به دنیا می‌آید. _داستان دوست من