دیروزود‌داره‌ها... اماسوخت‌وسوزنه بالاخره‌یه‌جایی‌یه‌وقتی... چیزی‌که‌میخوای‌وبهت‌میدن!

یاخودشومیدن... یابهترشو..

امابایدصبرداشته‌باشی‌ تازمانش‌برسه!

یه‌سوال؟! توالان...بازمانی‌که‌چهارپنج‌سالت‌بودبرابری؟!

توالان‌قدیه‌بچه‌پنج‌ساله‌میفهمی؟!

نه...! بزرگ‌شدی...رشدکردی...بیشتررفتی‌توجامعه..

چی‌باعثش‌شده؟! همین‌سختی‌هاومشکلات‌کوچیک‌وبزرگت(:!

سختی‌های‌زندگی.. بزرگمون‌میکنه! آدممون‌میکنه...بهمون‌یادمیده‌زندگی‌کنیم!

توالان‌اون‌دختربچه‌ یاپسربچه‌‌سه‌ساله‌ای‌نیستی که‌خیلی‌سا‌ده‌بودوحرف‌همه‌روباورمیکرد...

بزر‌گ‌ترشدی... دیگه‌راحت‌اعتمادنمیکنی...مثل‌اون‌زمان دیگه‌راحت‌باهرکسی‌حرف‌نمیزنی‌ورفیق‌نمیشی! چرا؟! به‌خاطرهمون‌دل‌شکستگیه...

برای‌اینکه‌بزرگ‌شی.. بایددلتوبشکونن... بایدازرفیق‌‌‌زخم‌بخوری... بایدصدبارزمین‌بخوری‌وبلندشی... تابفهمی‌این‌دنیا...فقط‌خودتی‌وخودت!

وتنهاکسی‌که‌میتونه‌خودتونجات‌بده... خودتی! نه‌هیچکس‌دیگه...