چند روزه مقداری بی‌حال و کم‌کار تر از قبل‌م ؛ این حس و حال که پیش میاد نشون دهنده اینه که باید با خودم خلوت کنم.. پس امشب کمی خودم پیش خودم نشستم و فکر کردم و نوشتم.. به این نتیجه رسیدم که: { این بی حالی فقط واکنش دفاعی بدنته.. همونطور که وقتی اتفاقی موقع میوه پوست کندن دستتو میبری و اون قسمت پوست ملتهب میشه که میکروب یا باکتری واردش نشه که دوباره مریض بشی، همونطور بدنت هم نمیخاد تو یه بار دیگه سر یه کاری دیوونگی به خرج بدی و در نهایت احتمالا شاااید دیوونگیه کارساز نشه و نتیجه ای حاصل نشه.. این فقط واکنش دفاعی بدن و روحته! تو هییییچ مشکلی نداری! مشکلی وجود نداره!!!!!! مشکلی وجود نداره!!! این فقط یه واکنش طبیعی بدنه! این بدن فقط چون میترسه که دوباره تلاش کنی و دوباره نشه ، تو رو به بی‌حالی زده که تلاش نکنی.. اون فقط میترسه! و آیا ترس باید جلوی تلاش کردنای تو رو بگیره؟ همین. به خودم گفتم رویاهات دارن توعه الان رو میبینن و فریاد میزنن find me in the future! و امید دارن که تو بشنوی! پس بشنو و تلاش کن که وقتی به آینده قدم گذاشتی بتونی به راحتی با نسخه آینده خودت و مکان‌هایی که قراره بره و آدمایی که قراره باهاشون آشنا بشه ، ملاقات کنی به امید خدا:)! } همین. - یگانه.

بیست‌‌وچند سالگی من برای رفتن‌ تو زود بود. سی‌وچند سالگی‌ دوستانم برای بی‌تو شدن زود بود. من حالا حسودی می‌کنم به آن‌ها که پنجاه و شصت‌ سال از عمرشان را در عصر تو گذارنده‌اند. برای آن‌ها که موی سپید توی سرشان دارند. ما سنی نداریم برای دیدن تابوت تو. ما سنی نداریم برای قدم زدن پشت سر تابوت سنگین تو. ما برای گریه بر پیکر چاک‌چاکت زیادی بچه‌ایم. شانه‌های ما برای حمل پیکرت هنوز نحیف است. ما آنقدر جوانیم که دنیای پیش از تو را هیچ‌گاه ندیده‌ایم. تا دنیا بوده، تو همیشه بوده‌ای. ما همانیم که ما را «بچه‌های عزیز من» خطاب می‌کردی.‌ تازه‌تازه خوب و بد را فهمیده‌ بودیم. تازه داشتیم می‌فهمیدیم که چه گران‌نعمتی بر سرمان است.‌ افتاده بودیم جلو و سنگت را پیش همه به سینه می‌زدیم. حرص می‌خوردیم از توهین‌ها به تو؛ می‌نوشتیم، بحث می‌کردیم، دعوا می‌کردیم. در دنیای عیش‌ونوش‌ها و بی‌وطنی‌ها، ما آدم تو بودیم. ناگهان صبح یک روز سیاه زمستانی تصمیم گرفتی که بروی. حالا ما یتیمانی جوانیم خیره بر تابوت تو. در فکر اینکه سال‌های بی‌تو را چگونه باید زیست. ما زندگی در دنیای بدون تو را بلد نیستیم. نباید می‌رفتی عزیزم… «مهدی مولایی» @m_molaie110

اگه هنوز مردد بودید و راه نیفتادید... بیاید تهران... شرایط خیلی بهتر از چیزی هست که تصور می‌شد... ترجیحا مقصدتون قم و مشهد نباشه، تهران بهترین گزینه است. @naneebrahim

بچّه‌های عزیز من! بدانید اگر درس نخوانید نمی توانید تأثیرگذار خوبی باشید؛ به اینها می گفتم بی‌مایه فطیر است! باید درس بخوانید. #trying

- هرچی را که دوست بداری، یک روزی از تو جدا خواهد شد:)

🔴🎥ویدیوی پربازدید دیگر از مصلی امام خمینی تهران ✅ @qome_ziba

باید جوابتو با نفسم بدم، بدونِ من نرو .. تو رو به کی قسم بدم؟ * همین که دفترم رو باز کردم که جزوه بنویسم ، بهم زنگ زد گفت: « یگانه من مصلی‌ٰم، میخوای وداع کنی؟»

-

برپایی موکب جهت پذیرایی از «زائرین مشهد» • در حماسه بدرقه قائد شهید، ازت دعوت میکنم تا قدم قدم با من به میزبانی زائران بدرقه کننده بیای! *یادتون باشه آقای شهید همه چیزش رو برای ما داد.. کمترین کاری که از دستمون برمیاد میزبانی مراسم تشییعشونه🥲 علاوه بر اون مهمانان ما زائر حضرت رئوف[ع] هم هستن. و هر قدمی که برای امام رضاجان بردارید مطمئن باشید صدها برابرش از سمتشون بهتون هدیه میشه🌱 اینجاست که میگن یک تیر و دو نشان!

6104 3311 6456 4362

به نام فاطمه عرفان (شماره کارت با ضربه کپی میشه) هزینه‌ها کجا استفاده میشه: تجهیزات اسکان، تهیه غذا و... ___ ذوالجناح

انقدر اخبار نادرست منتشر شد و مردمو ترسوندن، که منه تهرانی هم فکر نمی‌کردم بتونم راحت تو مراسم حاضر بشم. ولی حقیقت اینه که واقعا همه چیز دقیقا سر جای خودشه. یک عالمه موکب برای استراحت (حتی داخل خود مصلی موکت پهن شده و مردم استراحت می‌کنن)، آب و شربت خنک قدم به قدم پخش می‌شه، موکبا انواع غذاها و خوراکی‌ها رو پخش می‌کنن، جمعیت کاملا کنترل شده در رفت‌وآمده، درهای ورودی ازدحام اذیت‌کننده نداره، مترو هم برای رفت‌وآمد بهترین گزینست به شرط اینکه خیلی سختگیری نکنید برای اینکه دقیقا تو ایستگاه‌های نزدیک پیاده شید. پیشنهاد می‌کنم دو سه تا ایستگاه پایین‌تر پیاده شید و یکم پیاده‌روی کنید تا اگه شلوغ بود هم اذیت نشید. و در آخر مه‌پاش‌ها هم خیلی کمک‌کنندن برای دفع گرما. اگه به خاطر این مسائل کوچک‌ترین نگرانی‌ای دارید، بهش توجه نکنید و پاشید بیاید:)