کتابی که دارم می‌خونم خیلی زبان سختی داره. ولی کیف می‌کنم وقتی می‌خونم. عششششش می‌کنما. عششششش.

از این بلاتکلیفی مزخرف خستم.

نه تنها زندگی اجتمایی هممون. بلکه زندگی شخصیمم در بلاتکلیفی فرو رفته. و دلم می‌خواد جیغ بزنم.

از خودت متنفر نباش. از کسی که باعث شده همچین حسی پیدا کنی متنفر باش.☝🏻

والا. مرد ستیز باش ای ایرانی.

ماشالا همتون کاربلدید.

کاش دوباره مثل قدیما چهارتایی باهم بودیم. *منم همینطور. منم همینطور.

حوصلم سر رفتههههههه.🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️

التماس عقل.😡☝🏻

حق داری. ترسناکه که بخوای با لایه هایی از مغزت که سال ها خاک خوردن رو به رو بشی. اما حس خوب بعدش به تمام اینا می ارزه.

این یکی ام امتحان می‌کنیم بیینیم میاد یا نه. هر موقع چنل رو خیلی شلوغ می‌کنم خیلی هم قضاوت می‌شم. شما از هر نظر که فکر کنی میان و تیکه ای به من می‌ندازن و می‌رن. و من خب ناراحت می‌شم. واقعا ناراحت می‌شم. این یکی از دلایلش هست. یکی دیگه از دلایلی که کمتر میام هم اینه که سرم خیلی شلوغه و سعی می‌کنم تایم های آزادم رو کتاب بخونم و کمتر سر گوشی باشم.

نه. چون که دفعه‌ی اولم نیست. دفعه‌ی اولِ اول هم استرس داشتم. ولی نه به اندازه ای که کارم رو خراب کنه.