سرمایه ز کف رفت و تجارت ننمودیم؛ جز حسرت و اندوه، متاعی نخریدیم...

🎦 السلام علیک یا امّ المؤمنین خدیجة الکبری صلوات الله و سلامه علیک (استاد شیخ جعفر ناصری) @Arefane | عارفانه

❖ برنامه زنده تلویزیونی «کلمه» با اجرای وحید یامین‌پور، شامل گفتگوهای معرفتی و سلوکی با اساتید حکمت و عرفان است. این برنامه شبها ساعت ۲۳ از شبکه یک پخش می‌شود و تا ساعت ۲۴ ادامه دارد. ✅ لینک کانال برنامه تلویزیونی «کلمه» جهت اطلاع از اخبار برنامه و همچنین جهت دریافت فایل‌ها و کلیپ‌های برنامه: @kalame_tv1 @Arefane | عارفانه

شاها ز فقیرانِ دَرَت روی مگردان بر درگهت افتاده به صدگونه امیدیم

❖ سخن عباس موزون تهیه کننده برنامه زندگی پس از زندگی، درباره هجمه ها و آزارهای مخالفان حجاب نسبت به تجربه گران و مهمانان این برنامه @Arefane | عارفانه

❖ ۱۵ فروردین ۱۳۲۰، پروین اعتصامی، شاعر معروف ایرانی پس از حدود یک ماه ابتلا به بیماری حصبه در ۳۵ سالگی درگذشت. او در زندگی شخصی‌اش توفیقی نیافت و ازدواجش کمتر از شش ماه به جدایی انجامید. بسیاری از اشعار او مضامین اجتماعی و انتقادی سیاسی داشت و شاید به همین خاطر بود که در دوران تک‌صدایی استبداد رضاشاهی فرصت و شاید جرأت ابراز و دیده‌شدن نیافت. هرچند دیوان اشعارش را به تشویق ملک‌الشعرا و با مقدمه‌‌ای به قلم او منتشر کرد. فروردین ۱۳۲۰ وقتی فوت کرد، نه مطبوعات و نه حکومت، واکنش خاصی نشان ندادند. خبر درگذشتش که در واقع اعلامیه‌ی خانواده‌اش بود، در صفحه هشت روزنامه اطلاعات منتشر و پیکرش در مقبره خانوادگیشان در حرم حضرت معصومه(س) دفن شد. @Arefane | عارفانه

❖ دستخط پروین اعتصامی از شعری که برای سنگ مزارش سرود: اینکه خاک سیَهش بالین است اخترِ چرخِ ادب پروین است گرچه جز تلخی از ایام ندید هر چه خواهی سخنش شیرین است صاحب آن‌همه گفتار امروز سائل فاتحه و یاسین است دوستان به که ز وی یاد کنند دلِ بی دوست دلی غمگین است خاک در دیده بسی جان فرساست سنگ بر سینه بسی سنگین است بیند این بستر و عبرت گیرد هر که را چشم حقیقت بین است هر که باشی و ز هر جا برسی آخرین منزل هستی این است آدمی هر چه توانگر باشد چون بدین نقطه رسید مسکین است اندر آنجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است زادن و کشتن و پنهان کردن دهر را رسم و رهِ دیرین است خرم آنکس که در این محنت گاه خاطری را سبب تسکین است @Arefane | عارفانه

❖ خوشبختانه کانال رسمی حضرت استاد حسن رمضانی با نام «حدیث سهر» آغاز به کار نموده است. در این کانال از نکات ناب علمی و معنوی ایشان بهره برده و همچنین از خاطرات ویژه ایشان از عارفان و حکیمان معاصر استفاده خواهید نمود. حضرت استاد رمضانی سالیانی طولانی از محضر بزرگانی چون حضرت آیت الله بهاءالدینی، علامه حسن زاده آملی، آیت الله جوادی آملی، حیدرآقا معجزه تهرانی و... بهره برده‌اند؛ و خود، سالیانی طولانی مشغول تدریس کتب عمیق فلسفی و عرفانی هستند. ✅ لینک عضویت: 🆔 @hadisesahar

کلمۀ «سَهَر» به معنی بیداری، تخلّص شعری جناب استاد رمضانی است و «حدیث سهر» نام کتابی است که خاطرات و نکات ایشان از عرفای متقدم تا بزرگان معاصر در آن گردآوری شده است.

🎦 یک دوره‌ای بوده که تنها رسانه تأثیرگذار در عالم ــ حالا عالم اسلام تا آنجایی که ما بلدیم ــ شعر بوده. شاعر شعر را میگفت و شعر خوب البته، به سرعت منتشر میشد. دعبل در خراسان آن شعر معروف خودش را خواند، بعد حضرت [امام رضا علیه السّلام] به او جبّه دادند، جایزه دادند. خب او آمد بیرون و رسید قم؛ قمی‌ها گفتند که شنیده‌ایم امام به تو جبّه داده، آن را به ما بده. گفت نه؛ اصرار کردند و گفتند یک تکّه‌اش را بده؛ حاضر نشد. با کاروان راه افتاد از قم خارج شد، وسط راه یک کاروان راهزنی، جلوی اینها را گرفت و همه اموالشان را از آنها گرفت. رئیس دزدها آن بالا، روی یک سنگی نشسته بود. افراد دزد داشتند بار این کاروان را دانه‌دانه باز میکردند، برمیداشتند؛ او همینطور که نگاه میکرد به عوامل خودش، این بیت را خواند که: اَرىٰ فَیئَهُم فی غَیرِهِم مُتَقَسِّماً وَ اَیدِیَهُم مِن فَیئِهِم حَسَراتٍ مضمون شعر این است که من مال خودم را و آنچه متعلّق به خودم است، میبینم که دارد از دستم میرود. [رئیس دزدها]، کاروانها را میگفت دیگر؛ یعنی آن مال خودشان، دست دیگران است. این یک بیت از همان قصیده [دعبل] است. دعبل گفت که بروید بپرسید که این قصیده مال چه کسی بود تو خواندی. یکی از کاروانی‌ها رفت، گفت این شعری که خواندی، مال چه کسی بود؟ گفت مال دعبل است. گفت دعبل اینجا است. گفت کجا است؛ دعبل را به او نشان دادند. دعبل رفت جلو، گفت بله، این شعر مال من است؛ من [دعبل] هستم. او هم دستور داد که همه آنچه برده بودند به آنها پس دادند. بیانات رهبری در دیدار شاعران، ۱۴۰۲/۱/۱۶ @Arefane | عارفانه

❖ شعرخوانی در محضر رهبری با موضوع حجاب؛۱۴۰۲/۱/۱۶ زیبایی ات حَراج، به بازارِ «تن» مَباد پوشیده باش تا که فقط «جان» ببینمت دلشوره ام فقط نه به موی پریش توست آشفته ام که باز پریشان ببینمت فرق است در ترانه‌ی تاریکِ چَرت خوان، یا در بیانِ روشن قرآن ببینمت ای گل به لاله‌های وطن خیره شو، مباد شرمنده‌ی مرام شهیدان ببینمت‌‌ @Arefane | عارفانه

🎦 [صائب] گفت: میِ نابی ولی از خلوت خُم به ساغر چون نمی‌آیی چه حاصل؟ باید بیایید درون ساغر تا وسیله‌ی شادی باشید. بخشی از بیانات رهبری در دیدار شاعران، ۱۴۰۲/۱/۱۶ @Arefane | عارفانه