میدونی دقیقا کی ازت متنفرشدم؟ از وقتی‌که علاقه‌هامو یادت رفت از وقتی‌که من تو اولویت نبودم واست از وقتی‌که هرموقع نیازت داشتم نبودی از وقتی‌که آنلاین بودی ولی جواب منو ندادی،بهم پیام ندادی از وقتی که دلم صدات و خواست ولی گوشیو جواب ندادی از وقتی که دیدی نیاز به آغوشت دارم ولی نیومدی پیشم از وقتی که دیگه آهنگای مودتو نفرستادی تا گوش کنیم پس به چه دردم میخوری ها؟؟ وقتی تو برام تایم نذاشتی پس از زندگیم حذفت کردم و این حسو درون قلبم کشتم...

من نمیدونم تو تناسخ‌های بعدی قراره چی بشم ولی شاید همون حسرتی باشم که به دل میمونه، شکوفه‌ای که قبل از شکفتن، از سرما میمیره، رودی که هیچوقت به دریا نمیرسه و خشک میشه. شایدم باز یکی باشم که دوست داره ولی نمیتونه داشته باشدت.

اگه کسی مهربون و صمیمی باهات صحبت میکنه عاشقت نیست اگه با وجود اینکه بهش پیام نمیدی بهت پیام میده و حالتو میپرسه تو کفت نیست اگه زود سین میکنه منتظرت نبوده اینا ویژگیِ یه ادم "باشعوره" نه یه آدم "آویزون"

من تویی رو میخوام که دستشو میزاره زیر چونش زل میزنه بهم و از نگاهاش هزار تا دوست دارم میریزه بیرون ، تویی رو میخوام که واسه خوشحالی و خوشبختیم هر کاری کردی و میکنی ، تویی رو میخوام که فقط دنیا رو با من میخوای ، تویی که وقتی صدام میزنی و اسممو با صدا و میم مالکیت تو میشنوم دلم میخواد زمین تا آسمونو پرواز کنم ، من فقط تورو میخوام نه هیچ کس دیگه رو خب؟

اگه قراره ته قصه منوتو انقدر تلخ تموم بشه، بدون اونی که بعدا قراره بشینه یه گوشه و به این فکر کنه یعنی الان کنار کیه و دستای کیو محکم گرفته تویی نه من، اونی که از شدت دلتنگی چهار صبح دو دله که پیام بده یا نه، تویی نه من، بدون اونی که هر بار یه آهنگ آشنا پرتش میکنه تو خاطراتمون تویی نه من، اما اینم بدون اونی که واسه این رابطه کلی تلاش کرد و هیچوقت دیده نشد من بودم نه تو...

من تموم کارتو حفظم ، همشو ، همه حرکاتتو ، حرفاتو ، تو بگو ر ، من میتونم بگم چی میخوای بگی ، اصلا حتی هیچی نگو، من از نگاهت متوجه میشم ، همیشه ۱۰۰ توجهمو گذاشتم برات تا بلدت باشم، تا بهت بفهمونم واسم عزیزترین ادمی ، بفهمونم بهترینی، زیباترین ، صدات قشنگه ، چشات قشنگه ، روحت قشنگه ، موهات قشنگه ، همه چیت بهترینه! خیلی واسم عزیزی ، بیشتر از همه ، بیشتر از هرموقعی...

دیدی گاهی از گرسنگی کلی نون خالی یا بیسکویيتی چیزی میخوری ولی خونه که میای ميبینی اینبار غذای مورد علاقت رو دارین، ولی تو دیگه سیر شدی و میلی نداری. داستان این روزای من و آرزوهامه، ممکنه بالاخره براورده بشن، ولی خب راستش دیگه بهشون ميلی نیست، سیر شدم...

‏نیاز به آدمی که هر روز باهاش حرف بزنی. بهت پیام بده و بهش پیام بدی. از روزت بگی و از روزش بگه. جزئیات رو برای هم تعریف کنید و به این جزئیات اهمیت بدید. نیاز به آدمی امنی که تو صفحه چت تلگرامت پین شده باشه و نیاز نباشه قبل از گفتن حرفی بهش دو دوتا چهارتا کنی.

از وقتی که با تموم وجودت اعتماد کردی، تکیه کردی و از همون آدم ضربه خوردی، از همون جا دیگه چیزی واست مثل قبل مهم نمیشه، دیگه اعتماد نمیکنی، دیگه گول هیچ محبتی رو نمی خوری، از همون جا به بعد یه آدم با شخصیت بدبین و تنها میشی که به هیچ کسی اعتماد نمیکنه...

شاید ما خواب بوده باشیم، شاید یه دنیایی بزرگ تر از اینجا وجود داشته باشه که زندگیه ما اونجا باشه و زندگی توی زمین فقط یه خواب عادی باشه یه رویا باشه.

وقتی کسی و دوست داری و از دستش میدی، شاید بتونی بعدش با کسی باشی ولی همیشه یه گوشه ی ذهنت کنارِ همه اتفاقای خوبِ زندگیت فقط اونو کنار خودت تجسم میکنی یا موقع اعصاب خوردیات وقتی به آرامش احتیاج داری کسی جز اون نمیاد تو ذهنت...

شده یه وقتا موقع شام خانوادگی تصمیم بگیرین تلویزیونو خاموش کنین و بعدش بگین به به چه سکوتی کاش زودتر خاموشش میکردم! حضور یک سری آدما توی زندگیمونم همینه... بهشون عادت داریم به اون صدا به اون فضا باهاشون سازگار شدیم فقط با حذف کردنشونه که متوجه آرامش بعدش میشیم! خوشبختی همیشه به دست آوردن نیست؛ گاهی وقتا باید از دست بدی!