از وقتی که با تموم وجودت اعتماد کردی، تکیه کردی و از همون آدم ضربه خوردی، از همون جا دیگه چیزی واست مثل قبل مهم نمیشه، دیگه اعتماد نمیکنی، دیگه گول هیچ محبتی رو نمی خوری، از همون جا به بعد یه آدم با شخصیت بدبین و تنها میشی که به هیچ کسی اعتماد نمیکنه...

شاید ما خواب بوده باشیم، شاید یه دنیایی بزرگ تر از اینجا وجود داشته باشه که زندگیه ما اونجا باشه و زندگی توی زمین فقط یه خواب عادی باشه یه رویا باشه.

وقتی کسی و دوست داری و از دستش میدی، شاید بتونی بعدش با کسی باشی ولی همیشه یه گوشه ی ذهنت کنارِ همه اتفاقای خوبِ زندگیت فقط اونو کنار خودت تجسم میکنی یا موقع اعصاب خوردیات وقتی به آرامش احتیاج داری کسی جز اون نمیاد تو ذهنت...

شده یه وقتا موقع شام خانوادگی تصمیم بگیرین تلویزیونو خاموش کنین و بعدش بگین به به چه سکوتی کاش زودتر خاموشش میکردم! حضور یک سری آدما توی زندگیمونم همینه... بهشون عادت داریم به اون صدا به اون فضا باهاشون سازگار شدیم فقط با حذف کردنشونه که متوجه آرامش بعدش میشیم! خوشبختی همیشه به دست آوردن نیست؛ گاهی وقتا باید از دست بدی!

با هم رفیق باشید، به هم گیر الکی ندید، فکر نکنید با یکی رفتید تو رابطه مالک طرفید زندان نیست که رابطس، طرف حق داره با رفیقاشم بره بیرون، با خانوادش وقت بگزرونه، انلاین باشه ولی مود صحبت با شمارو نداشته باشه، یا هر چیز دیگه ای... اینا دلیل بر این نیست که دوستون نداره یا اولویت نیستید. رابطه فقط بخشی از زندگیه، تا عاشق یکی شدین خودتون، هدفتون و‌ زندگی شخصیتون رو فراموش نکنید. چون طرف بفهمه شما تمام خودتون رو وقفش کردین میزاره میره و مقصرم خودتونید...

میدونستی که روانشناسی میگه که اگر قدرت تنهایی رفتن به کافه یا سینما رو داشته باشید، قدرت انجام هرکار دیگه ای رو هم دارید.!

نوشته بود: «آدم هایی که یک روز عاشق هم بودن؛ نمی تونن دوست معمولی بشن، چون قلب همو شکستن؛ و نمی تونن دشمن همدیگه هم بشن، چون قلب همدیگرو لمس کردن. ‏و تا همیشه می شن "غریبه ترین آشنا" برای هم.» و این فکت ترین تکستی بود که تا الان خونده بودم...

همیشه میترسیدم انقدر تلاش کنم برای نگه داشتن آدما توی زندگیم که خودمو از دست بدم ؛ همینم شد ؛ خودمو از دست دادم. ولی مدت زیادی نیست با خودم آشتی کردم و خودمو پیدا کردم ؛ فهمیدم اونی که میخواد بره ؛ میره‌. نیازی نیست مدام سعی کنم همه رو از خودم راضی نگه دارم.!

اشکاتو پاک کن عزیزم، غصه نخور. درسته از هم دوریم. دل منم همیشه برات تنگ می‌شه. تعداد کیلومتر هایی که از هم فاصله داریم رو بشمر و ضربدر صد کن. همینقدر برابر از آدمای دورم بهم نزدیک تری، قشنگ تری، با ارزش تری. مهم نیست که منو از نزدیک نمی‌بینی ولی خب از کارایی که می‌کنم و دنیام از همه باخبر تری. مهم نیست که نمی‌تونی دستامو بگیری یا با برخورد فیزیکی آرومم کنی؛ مهم اینه با صدات پشت تلفن، با چندتا کلمه توی چت، یا چندتا عکس از صورت زیبات، میتونی کاری کنی که هرکسی که کنارمه نمی‌تونه. لازم نیست نگران باشی، من تورو پشت گوشی به هرکی نزدیکمه ترجیح می‌دم. و در آخر بهت قول می‌دم، یه روز میام پیشت و جای همه ی روزایی که کنارت نبودم باهم خاطره میسازیم...

‏کل زندگیم شده اینکارو بکنم، اونکارو نکنم، اینو بگم، اینجوری رفتار کنم، اینجوری خرج کنم، اینجوری کار کنم که فلانی ناراحت نشه، که فلانی حالش خوب شه، که خوشحال بشه؛ کی کِی فقط یه بار واسه راحتی و خوشحالی ما یه قدم کوچیک برداشت؟ هیچ. هیچِ هیچِ هیچ.

من میتونم از درون واست بمیرم و از بیرون حتی یه قطره اشکم نریزم! میتونم شبا از شدت دلتنگی بیخوابی بکشم و وقتی دیدمت خیلی بی تفاوت از کنارت رد شم! سلول به سلول بدنم میتونن غرق نیاز باشن و تو رو بخوان ولی با این حال دستتو پس بزنم! من‌ میتونم تو خلوتم بی نهایت دوست داشته باشم تو رویاهام بغلت کنم ولی جوری رفتار کنم که انگار ازت متنفرم!

‏از آدمای نصفه نیمه بدم میاد. تصمیمای نصفه نیمه، کارای نصفه نیمه، حسای نصفه نیمه، موندنای نصفه نیمه، حرفای نصفه نیمه، رفتنای نصفه نیمه. از همشون بدم میاد.