شده یه وقتا موقع شام خانوادگی تصمیم بگیرین تلویزیونو خاموش کنین و بعدش بگین به به چه سکوتی کاش زودتر خاموشش میکردم! حضور یک سری آدما توی زندگیمونم همینه... بهشون عادت داریم به اون صدا به اون فضا باهاشون سازگار شدیم فقط با حذف کردنشونه که متوجه آرامش بعدش میشیم! خوشبختی همیشه به دست آوردن نیست؛ گاهی وقتا باید از دست بدی!

با هم رفیق باشید، به هم گیر الکی ندید، فکر نکنید با یکی رفتید تو رابطه مالک طرفید زندان نیست که رابطس، طرف حق داره با رفیقاشم بره بیرون، با خانوادش وقت بگزرونه، انلاین باشه ولی مود صحبت با شمارو نداشته باشه، یا هر چیز دیگه ای... اینا دلیل بر این نیست که دوستون نداره یا اولویت نیستید. رابطه فقط بخشی از زندگیه، تا عاشق یکی شدین خودتون، هدفتون و‌ زندگی شخصیتون رو فراموش نکنید. چون طرف بفهمه شما تمام خودتون رو وقفش کردین میزاره میره و مقصرم خودتونید...

میدونستی که روانشناسی میگه که اگر قدرت تنهایی رفتن به کافه یا سینما رو داشته باشید، قدرت انجام هرکار دیگه ای رو هم دارید.!

نوشته بود: «آدم هایی که یک روز عاشق هم بودن؛ نمی تونن دوست معمولی بشن، چون قلب همو شکستن؛ و نمی تونن دشمن همدیگه هم بشن، چون قلب همدیگرو لمس کردن. ‏و تا همیشه می شن "غریبه ترین آشنا" برای هم.» و این فکت ترین تکستی بود که تا الان خونده بودم...

همیشه میترسیدم انقدر تلاش کنم برای نگه داشتن آدما توی زندگیم که خودمو از دست بدم ؛ همینم شد ؛ خودمو از دست دادم. ولی مدت زیادی نیست با خودم آشتی کردم و خودمو پیدا کردم ؛ فهمیدم اونی که میخواد بره ؛ میره‌. نیازی نیست مدام سعی کنم همه رو از خودم راضی نگه دارم.!

اشکاتو پاک کن عزیزم، غصه نخور. درسته از هم دوریم. دل منم همیشه برات تنگ می‌شه. تعداد کیلومتر هایی که از هم فاصله داریم رو بشمر و ضربدر صد کن. همینقدر برابر از آدمای دورم بهم نزدیک تری، قشنگ تری، با ارزش تری. مهم نیست که منو از نزدیک نمی‌بینی ولی خب از کارایی که می‌کنم و دنیام از همه باخبر تری. مهم نیست که نمی‌تونی دستامو بگیری یا با برخورد فیزیکی آرومم کنی؛ مهم اینه با صدات پشت تلفن، با چندتا کلمه توی چت، یا چندتا عکس از صورت زیبات، میتونی کاری کنی که هرکسی که کنارمه نمی‌تونه. لازم نیست نگران باشی، من تورو پشت گوشی به هرکی نزدیکمه ترجیح می‌دم. و در آخر بهت قول می‌دم، یه روز میام پیشت و جای همه ی روزایی که کنارت نبودم باهم خاطره میسازیم...

‏کل زندگیم شده اینکارو بکنم، اونکارو نکنم، اینو بگم، اینجوری رفتار کنم، اینجوری خرج کنم، اینجوری کار کنم که فلانی ناراحت نشه، که فلانی حالش خوب شه، که خوشحال بشه؛ کی کِی فقط یه بار واسه راحتی و خوشحالی ما یه قدم کوچیک برداشت؟ هیچ. هیچِ هیچِ هیچ.

من میتونم از درون واست بمیرم و از بیرون حتی یه قطره اشکم نریزم! میتونم شبا از شدت دلتنگی بیخوابی بکشم و وقتی دیدمت خیلی بی تفاوت از کنارت رد شم! سلول به سلول بدنم میتونن غرق نیاز باشن و تو رو بخوان ولی با این حال دستتو پس بزنم! من‌ میتونم تو خلوتم بی نهایت دوست داشته باشم تو رویاهام بغلت کنم ولی جوری رفتار کنم که انگار ازت متنفرم!

‏از آدمای نصفه نیمه بدم میاد. تصمیمای نصفه نیمه، کارای نصفه نیمه، حسای نصفه نیمه، موندنای نصفه نیمه، حرفای نصفه نیمه، رفتنای نصفه نیمه. از همشون بدم میاد.

از منی که زیر پاهای خودت له شدم، توقع خوب بودن نداشته باش. از قلبی که با دستای خودت سوزوندیش، انتظار عشق ورزیدن نداشته باش. از چشمایی که با حرفای تو خون شدن، توقع درخشیدن نداشته باش. از آدمی که کشتیش، انتظار بودن کنارت رو نداشته باش...

سردرگمم، نمیدونم میخوام چیکار کنم، نمیدونم هدفم چیه، فقط مثل یه جنازه رو تخت میخوابم و نفس میکشم و گاهی حرکت میکنم تا نشون بدم هنوز زندم. دوست دارم دلیلی برای ادامه زندگی پیدا کنم، دلیلی که شب‌ ها با ذوق بخوابم و روز ها با ذوق از خواب بیدار شم اما همچین دلیلی به سمتم نمیاد ، انگار خیلی وقته که اینجا خبری از امید نیست، انگار اینجا مثلث برموداس که همه میترسن برای کمک به سمتش بیان که مبادا بلعیده بشن. نمیدونم تا کِی قراره اینطور پیش بره.!

دیگه مخم نمیکشه. صبور نیستم. نمیسازم. نمیتونم ببخشم؛ قبلا میکردم، چون ترس ازدست‌دادن آدما رو داشتم، اما الان نه؛ منتظر یه جرقه‌ام. خیلی وقت‌ها هم سر این اخلاقم حالم بده. دلم گرفته، احساس تنهایی میکنم، ولی دیگه اصراری واسه نگه داشتن چیزی یا کسی رو ندارم. فقط کافیه حس کنم یک قدم رفتی عقب، من صد قدم میرم عقب‌تر؛ اون‌قدری که دیگه نشناسمت. غرور نیستا؛ نمیدونم. اعصابم نمیکشه دیگه.