جان بی‌رخ تو دردِ دلِ غمزده داند ماتمزده حالِ دلِ ماتمزده داند - فصیحی هروی

شاد کِی گردم اگر دردِ دلم گوش کنی؟ نشنوی بِه که کنی گوش و فراموش کنی - ابوالحسن فراهانی

نیست اندوهِ مرا با دردِ مجنون نسبتی می شوم دیوانه گر نسبت به مجنونم کنید - هلالى جغتايى

مدام در سفر از خویشتن به خویشتنم هزار روحم و در یک بدن نمی‌گنجم - فاضل نظری

خوردیم زخم‌ها که نه خون آمد و نه آه وه این چه نیش بود که تا استخوان برفت - سعدی

ز چشم خویشتن آموختم رسم رفاقت را که هرعضوی به درد آید به‌حالش دیده می‌گرید - رنجی

نه گزیر است مرا از تو نه امکان گریز چاره صبر است که هم دردی و هم درمانی - سعدی

«بر لب ماست که صد قفل، دل تنگ زده است» - صائب🌱

شانه‌ات را دیر آوردی سرم را باد برد خشت خشت و آجر آجر، پیکرم را باد برد من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد از غزل‌‌هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت‌‌های روشن و شعله‌‌ورم را باد برد با همین نیمه، همین معمولی ساده بساز دیر کردی نیمه‌ی عاشق‌ترم را باد برد بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد - حامد عسکری

اوّل به وفا میِ وصالم درداد چون مست شدم جام جفا را سرداد پر آب دو دیده و پر از آتش، دل خاک ره او شدم به بادم برداد - حافظ

با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا هر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا - صائب تبریزی

تو با اَغیار پیش چشم من مِی در سبو کردی من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم - شهریار