شانه‌ات را دیر آوردی سرم را باد برد خشت خشت و آجر آجر، پیکرم را باد برد من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد از غزل‌‌هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت‌‌های روشن و شعله‌‌ورم را باد برد با همین نیمه، همین معمولی ساده بساز دیر کردی نیمه‌ی عاشق‌ترم را باد برد بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد - حامد عسکری

اوّل به وفا میِ وصالم درداد چون مست شدم جام جفا را سرداد پر آب دو دیده و پر از آتش، دل خاک ره او شدم به بادم برداد - حافظ

با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا هر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا - صائب تبریزی

تو با اَغیار پیش چشم من مِی در سبو کردی من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم - شهریار

چقدر زندگیِ ما مثل شن‌های دریاست دوست من، محکم می‌گیریمش، اما از بین انگشتانمان می‌لغزد.

خرّم‌ آن‌کَس‌ که‌ در این ‌مِحنت‌گاه، خاطری‌ را‌ سببِ‌ تسکین‌ است. - پروین‌ اعتصامی🌱

ماجرایِ غم هجران تو گفتم با شمع آن قدر سوخت که از گفته پشیمانم کرد. ‌

مرا به هیچ بدادی و من هنوز برآنم که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم - سعدی🌱

گر برون آرند جانم را ز خلوت‌گاهِ دل نیست ممکن جانِ من، کز دل برون آرم تو را - هلالی جغتایی🌱

باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش وین سوخته را محرم اسرار نهان باش - حافظ🌱

دردا که عمر در شب هجران گذشت و من آگه نیم هنوز که روز وصال چیست ؟

گفتم همیشه فکر وصال تو می‌کنم در خنده شد که این همه فکر محال چیست ؟