چگونه شاد شود اندرونِ غمگینم؟ به اختیار، که از اختیار بیرون است - حافظ

سخن کَز حال خود گویم زِ حرفم بوی درد آید بلی حال دِگَر دارد سخن کَز روی درد آید چنان خو کرده با دردش دل اندوهگین من که روزی صَد رَه از راحت گُریزد سوی درد آید - محتشم کاشانی

واسوختگی شیوهٔ ما نیست، وگرنه از یک سخن سرد، دلِ ناز توان سوخت - صائب‌ تبریزی

خون در دل آزرده نهان چند بماند؟ شک نیست که سر برکند این درد به جایی! - سعدی

جامِ می و خونِ دل هر یک به کسی دادند در دایرهٔ قسمت اوضاع چنین باشد - حافظ

«چه می‌پرسی ز حالم؟ سنگ می‌بارد، بلورم من» - حسین جنتی

کنجی است ما را فارغ از شور و شر دنیای دون اینجا چو فارغ گشتی از شور و شر دنیا بیا - شهریار

هر غزلم نامه‌ای‌ست صورت حالی در او نامه نوشتن چه سود چون نرسد سوی دوست - سعدی

هر لحظه به زخمم نمکی ریخت دهانش زین کان ملاحت چه نمک‌ها که چشیدیم - فروغی بسطامی

در غمت، گر جان به دشواری دهم، معذور دار زآنکه دل تنگ است و آسان بر نمی‌آید نفس - هلالی جغتایی

گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست هم‌چنانش در میانِ جانِ شیرین منزل‌ست - سعدی

ز اندوه شبانگاهی خود با تو چه گویم شب‌ خفته چه داند اثر دیده‌ ی بی‌خواب - ملک‌‌ الشعرا بهار