اون خیلی شعر دوست داشت. دلم ‌می‌خواست یه کتاب شعر بنویسم. دلم می‌خواست هرکجا حرف از شعر و این چیزا شد، یاد من بیوفته. چه شروع نویسندگی و شاعری چرتی! اینو بعدها فهمیدم. وقتی که نه کتابی نوشتم، نه شعری و نه داستان ما جوری پیش رفت که بخواهیم یه انگیزه‌ای باشیم برای هم. تموم شد؛ ولی خیلی هم بد نشد. چون من یاد گرفتم بخاطر خودم و برای خودم بنویسم؛ حتی اگه فقط یه جمله بتونم.

از آدمایی که میزنن تو ذوقم واقعا متنفرم

مخصوصا اون وقتایی که خیل پرحرفم و اطلاعاتی رو میدم که نیازی به دادنشون نیست

و حرفایی میزنم که ضروری نیستن

و وقت هایی که کاری رو میکنم که خجالت اوره ( همیشه )

نه سازی میزنم نه ورزشی رو دنبال میکنم نه نقاشیم خوبه

ادم بلااستفاده‌ایم