آنگاه که ماه، گیسوان نقرهفام خود را بر شانههای شبِ بهاری میگستراند، جهان در پردهای از سکوتِ دلنشین فرو میرود. هوای بهار، با نفسهای تازه و عطرآگین خود، چونان نوازشی لطیف، بر چهرهی خستهی زمین مینشیند و خوابِ زمستانیِ درختان را به بیداریِ شکوفهها مبدل میسازد.
در این لحظاتِ سحرانگیز، ماه با نگاهی مهربان، بر رقصِ نسیم با شاخسارانِ جوان نظاره میکند؛ نسیمی که بوی خاکِ نمخورده و شمیمِ گُلهای تازه سر از خاک برآورده را با خود میآورد. گویی هر ذره از این هوا، قاصدی است از جانبِ سرزندگی و امید، که خبر از تولدی دوباره میدهد. شبنمِ نشسته بر برگهای نورس، در پرتوِ سیمینِ ماه، چون نگینهایی درخشان مینماید و سکوتِ شب را با جلای خود میآرایند.
هوای بهاری، مشام را از بوی تازگی و رطوبتِ خاک پُر میکند و هر نفس، یادآورِ حیاتِ دوبارهای است که طبیعت به ما هدیه میکند. در این میان، ماه، چونان راویِ خاموشی، شاهدِ این بازگشتِ شکوهمند است؛ بازگشتی که نویدِ روشنی و طراوت را به هر دلِ خسته میبخشد و جان را از سکوتِ پرمعنا و زیباییِ بیبدیل خود سرشار میسازد.
تقدیم به
آریل ِ عزیز✨
از طرف :
Verdant vibes
